I SA/Sz 739/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2018 r. wniosku S. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. Ł. (dalej: "Nadleśnictwo") pismem z dnia 25 września 2018 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. W skardze wskazano, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi [...] zł. Dodatkowo, pismem z dnia 25 września 2018 r. Nadleśnictwo wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpatrzeniem skargi może spowodować trudne do odwrócenia skutki w następstwie utraty płynności finansowej, niezbędnej do wykonywania zadań w gospodarce leśnej, wynikających z ustawy o lasach, obejmującej w najbliższym czasie intensywne pozyskanie i zrywkę drewna, hodowlę i ochronę lasu, a także ochronę przeciwpożarową. Zgodnie bowiem z art. 50 ust. 1 ustawy o lasach, Lasy Państwowe prowadzą działalność na zasadzie samodzielności finansowej i pokrywają koszty działalności z własnych przychodów. Nadleśnictwo zauważyło, że egzekwowanie tak znacznej kwoty niesie za sobą ryzyko wyrządzenia stronie znacznej szkody w postaci zajęcia środków finansowych wykorzystywanych na realizację zadań w gospodarce leśnej wynikających z ustawy. Każde dodatkowe obciążenie wiąże się z zagrożeniem utraty płynności finansowej i może spowodować brak możliwości regulowania zobowiązań z tytułu wynagrodzeń, ZUS, podatku VAT i płatności dla zakładów usług leśnych, będących faktycznym wykonawcą zadań w gospodarce leśnej oraz zobowiązania wobec budżetu państwa w wysokości 2% od wartości sprzedaży drewna. Ponadto, Nadleśnictwo wskazało, że jest największym pracodawcą w regionie. Do wniosku nie załączono żadnych dokumentów dotyczących aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej Nadleśnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący powinien tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciążają stronę (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. I FZ 148/09). Wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania decyzji tj. znaczna szkoda i trudne do odwrócenia skutki jako zwroty niedookreślone wymagają konkretyzacji w danych sytuacjach. Zgodnie z utrwalonym w literaturze i orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, mogą być zarówno skutkami prawnymi, jak i faktycznymi, a także równolegle, prawnymi i faktycznymi. Skutki te, raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (Jagielska, Wiktorowska, Wajda [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 378 i nast.). Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że złożony przez Nadleśnictwo wniosek powyższych wymogów nie spełnia. We wniosku wskazano, że ewentualne prowadzenie egzekucji kwoty podatku wynikającej z zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w następstwie utraty płynności finansowej, niezbędnej do wykonywania zadań w gospodarce leśnej, wynikających z ustawy o lasach, a także brak możliwości regulowania zobowiązań z tytułu wynagrodzeń, ZUS, podatku VAT i płatności dla zakładów usług leśnych, będących faktycznym wykonawcą zadań w gospodarce leśnej oraz zobowiązania wobec budżetu państwa w wysokości 2% od wartości sprzedaży drewna. Nadleśnictwo nie przedłożył przy tym żadnych dokumentów dotyczących jego aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej. Twierdzenia strony niepoparte żadnymi dowodami nie mogą odnieść zamierzonego przez nią skutku, bowiem wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd może nastąpić jedynie na podstawie realnych okoliczności. Dla oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym i kondycji finansowej podmiotu składającego ww. wniosek. Zweryfikowanie przez sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla działalności prowadzonej przez Nadleśnictwo, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się zatem odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji finansowej i majątkowej, a w szczególności o wysokości uzyskiwanych przychodów i ponoszonych kosztów, przysługujących wierzytelności i posiadanych zobowiązań. Reasumując, przedstawione przez Nadleśnictwo okoliczności faktyczne nie wyczerpują przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne, a jako takie nie mogą one stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podatkowej. Nadleśnictwo nie przedstawiło żadnych przekonujących argumentów i dokumentów odnoszących się do stanu faktycznego sprawy, które można byłoby ocenić, jako okoliczności będące ustawowymi przesłankami, skutkującymi uwzględnienie wniosku. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. Podkreślić przy tym należy, że uszczerbek finansowy ponoszony przez stronę w związku z regulowaniem zobowiązań podatkowych – nawet w znacznej wysokości - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., II GSK 1799/11). W tym stanie sprawy, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Wszystkie cytowane orzeczenia są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.