I SA/Sz 757/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S, decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uchyliło decyzję \[...]z dnia [...]r. określającą [...](dalej nazywana Spółką) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...]zł i określiło wysokość tego zobowiązania w wysokości [...]Z uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji SKO w Szczecinie wynika następujący stan faktyczny. W deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości na [...] r. Spółka zadeklarowała do opodatkowania: - kabiny i półkabiny jako budynki o wysokości pomiędzy [...] związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni[...] ., - grunt pod tymi obiektami – jako związany z działalnością gospodarczą o pow. [...] Podatnik w związku z powyższym, zapłacił łączną kwotę podatku od nieruchomości w wysokości [...] Prezydent [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (SKO w S uchylił wcześniejszą decyzję organu I instancji z dnia [...] r.) określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie[..] . W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że podatnik nieprawidłowo opodatkował kabiny i półkabiny telefoniczne jako budynki zamiast budowle. W trakcie postępowania ustalono, że przedmiotowe kabiny i półkabiny, ze względu na sposób ich montowania (montaż standardowy na kotwach lub kołkami rozporowymi do stelażu umocowanego w gruncie) nie posiadają cechy budynku w postaci trwałego związania z gruntem. Powołując się na uzasadnienie decyzji SKO w S stwierdził także, że budki telefoniczne nie są obiektami małej architektury. Wyjaśniono też, że wyliczając wysokość podatku od budowli uwzględniono wartości podane przez podatnika. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnych tj. art. 1 a ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach oraz przepisów procesowych – art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania Spółka stwierdziła, że bezspornie kabiny telefoniczne stanowią obiekty budowlane w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, ale nie zgodziła się z oceną organu, że nie są one trwale związane z gruntem i przez to nie stanowią budynków. Zdaniem podatnika, skoro przedmiotowe obiekty, oceniane jako całość, ze względu na sposób montażu nie mogą zostać rozebrane bez uszkodzenia (fundament związany trwale z gruntem) to stanowią budynek. Według Spółki obiekty te nie są też tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 29 Prawa budowlanego. Zdaniem odwołującej się nieprawidłowo także ustalono wartość tych obiektów wliczając do podstawy opodatkowania wartość aparatu telefonicznego, który tylko wówczas powinien być wliczony jako część składowa budowli, gdyby był z kabiną czy półkabiną trwale połączony. Aparat taki nie jest także instalacją i urządzeniem budowlanym, bowiem nie posiada trwałego elementu budowlanego koniecznego przy kwalifikacji do takich urządzeń. Ponadto wskazano, iż uwzględnienie w podstawie opodatkowania wartości aparatów telefonicznych jest niezgodne z zasadami ustalania wartości środka trwałego wynikającymi z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie Spółki istotne w sprawie jest także to, że kabiny i półkabiny telefoniczne zaliczone są do budynków w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie polskiej Klasyfikacji Obiektów a według rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, kabiny telefoniczne zaliczone są do grupy 102, czyli do budynków transportu i łączności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S w trakcie postępowania podatkowego, zakończonego wskazaną na wstępie decyzją z dnia 24 października 2008 r., uchylając zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Świnoujścia z dnia 17 lipca 2008 r., na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (deklaracji podatkowej z 29 marca 2004r. i załącznika do deklaracji, wykazu wartości kabin i półkabin z [...] r., oświadczenia strony z[...] , pismo strony z [...] r.) dokonało ustaleń, iż dwie spośród wykazanych kabin (oznaczone symbolem KTZ) stanowią budynki, a pozostałe półkabiny to budowle, które to obiekty wraz z gruntem opodatkowane winny być według stawki dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą i określił ten podatek w wysokości [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy, powołując się na przepisy art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego, wyjaśniając pojęcia "obiektu budowlanego", "urządzenia budowlanego", a także "obiektu małej architektury" i "budynku", wskazał co stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej w swoich rozważaniach odniósł się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/PO 1115/00 i wynikającej z tego orzeczenia wykładni, iż wolnostojąca kabina telefoniczna stanowi ze swojej natury obiekt budowlany wydzielony z przestrzeni, wyposażony w dach i powiązany z gruntem. Podzielając pogląd wyrażony w ww. wyroku organ II instancji wskazał, że sposób powiązania z gruntem, wyposażenie w fundament to cechy przesądzające o ewentualnej kwalifikacji budki telefonicznej jako budynku, a wyposażenie w instalację (elektryczną i telefoniczną) odróżnia wolnostojące budki telefoniczne od obiektów małej architektury. Wyjaśniono też, że przedmiotowe obiekty nie mogą zostać zakwalifikowane do obiektów małej architektury z tego względu, że pełnią funkcję usługową i służą prowadzeniu działalności gospodarczej przez Spółkę – usługi telekomunikacyjne. Ponadto wskazano, że rozróżnienie kabiny i półkabiny od obiektów małej architektury wynika z zapisu art. 29 Prawa budowlanego, zgodnie z którym nie wymaga pozwolenia na budowę budowa m.in. wolnostojących kabin telefonicznych oraz obiektów małej architektury. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także, iż jakkolwiek w przypadku budek telefonicznych brak jest przepisów regulujących szczegółowo zagadnienie warunków technicznych, jakim powinny one odpowiadać (inaczej niż przy budynkach), to jednak zdaniem organu pozostaje to bez wpływu na ocenę czy dana kabina jest budynkiem. Dalej w motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, odnosząc się do cech, jakie powinien posiadać budynek, na podstawie przedłożonego przez stronę opisu technicznego kabin i półkabin z dnia 17 września 2008 r., stwierdził, że proces powstawania przedmiotowych obiektów polega na ich montażu, niejednokrotnie na podłożu innym niż ziemia (zawieszenie na ścianie, czy mocowanie za pomocą szpilek kotwiących lub przykręcania na kołki rozporowe na ulicy i wewnątrz budynku), a nie wybudowaniu, co organ ocenił jako brak cechy trwałości związania z gruntem. Wskazał także, że demontaż półkabin nie powoduje automatycznie zmiany ich przeznaczenia, bowiem może nastąpić przeniesienie w inne miejsce. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych tj. pionowych płaszczyzn ograniczających lub przedzielających, czy posiadanie dachu, a także fundamentów (w postaci kotwy metalowej lub stelażu wkopanego na określoną głębokość w ziemię i zalanego betonem) może mieć miejsce jedynie w przypadku niektórych kabin. Jednakże stwierdził, iż każda z rodzajów wskazanych przez stronę półkabin nie spełnia przynajmniej jednej przesłanki zakwalifikowania jej jako budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ uznał natomiast, na tej podstawie, za budynki, kabiny oznaczone symbolem KTZ, stwierdzając, że na ich konstrukcję składają się wyżej wymienione elementy (przegrody budowlane, dach, fundamenty), zwracając też uwagę na to, że ich demontaż spowoduje zmianę obiektu lub jego przeznaczenia. Wskazał również, opierając swą argumentację o ww. wyrok NSA, iż skoro pozostałe wolnostojące kabiny i półkabiny nie posiadają cech budynku ani obiektu małej architektury, wyposażone są w instalację telefoniczną i elektryczną oraz inne niezbędne urządzenia (aparaty telefoniczne) to należy kwalifikować takie obiekty na podstawie art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do budowli stanowiących obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu Spółki dotyczącego ustalania wartości spornych obiektów, organ odwoławczy powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 7 ustawy, stwierdził, że przyjęta do wymiaru podatku metoda ustalenia wartości, wynikająca z danych podanych przez podatnika jest dopuszczalna bowiem przepisy nie przesądzają o tym, aby wartość ta miała być podana jedynie w deklaracji podatkowej. Końcowo w uzasadnieniu organ wskazał, że dokonując określenia wysokości zobowiązania Spółki uwzględnił [...] z kwoty [...]zł to jest wartość półkabin i kabin stanowiących budowle oraz powierzchnię kabin stanowiących budynek przy zastosowaniu stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W przypadku dwóch kabin, uznanych ostatecznie przez organ za budynki, ustaleń dokonano na podstawie załącznika do deklaracji oraz wykazu wartości kabin i półkabin z dnia [...] r., z którego wynikała ich powierzchnia [...] W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S na powyższą decyzję Spółka reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej organ określił Spółce zobowiązanie podatkowe na rok [...] w podatku od nieruchomości w wysokości [...] tj. dotyczącej uznania, iż kabiny i półkabiny telefoniczne włącznie z aparatami telefonicznymi stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, których łączna wartość w kwocie [...] podlega opodatkowaniu stawką [...] oraz umorzenie postępowania w zaskarżonym zakresie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółka nie zaskarża decyzji w części, w której organ określił jej zobowiązanie podatkowe na rok [..] w podatku od nieruchomości od kabin telefonicznych według zasad przewidzianych dla opodatkowania budynków. Zaskarżonej części decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 1991 r. Nr 9 poz. 31 z późn. zm. - dalej upoI) poprzez błędną wykładnię tego przepisu, gdyż organ błędnie rozumie pojęcie trwałego związania z gruntem, przegród budowlanych, dachu i fundamentu, a w konsekwencji nie uznaje za budynki kabiny i półkabiny telekomunikacyjne spełniających przesłanki z ww. przepisu, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 upol poprzez błędne zastosowanie powyższego przepisu, polegające na bezpodstawnym zaliczeniu do podstawy opodatkowania kabin i półkabin telefonicznych wartości aparatów telefonicznych umieszczonych w tych kabinach, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1 a ust. 1 pkt 2 upol poprzez błędne zastosowanie wskazanego przepisu polegające na przyjęciu, że pojęcie budowli oraz urządzenia budowlanego dla potrzeb upol należy wyinterpretowywać na podstawie art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 1 lit. b) upb, a nie na podstawie całej gałęzi prawa budowlanego, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 2 i 31 ust 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z dnia 16 lipca 1997 r. z późn. zm.) w związku z przyjęciem błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 upol nie uwzględniającej zasady określoności podatku wynikającej z aktu wyższego rzędu jakim jest Konstytucja, 5. naruszenie przepisów postępowania podatkowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 212 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w związku z nie uwzględnieniem w zaskarżanej decyzji stanowisk, zajmowanych przez organ odwoławczy we wcześniej wydawanych przez siebie decyzjach w tej samej sprawie, w tym w szczególności w decyzji z dnia [...] r., w której organ wyraźnie stwierdził, że półkabiny i kabiny nie mogą zostać uznane za budowle, 6. naruszenie przepisów postępowania podatkowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122, art. 187 § 1, 191, a także art 197 § 1 o.p. oraz 198 o.p. w zw. z art. 21 § 3 o.p. ze względu na niewykazanie za pomocą jakichkolwiek dowodów immanentnych (w postaci opinii biegłego, oględzin) cech konkretnych kabin i półkabin telefonicznych, pozwalających na ich zakwalifikowanie bądź nie, do budynków w rozumieniu upol, a w konsekwencji w związku z nieustaleniem stanu faktycznego dokonanie subsumcji do przepisów prawa na podstawie ogólnych założeń poczynionych przez organ, 7. naruszenie przepisów postępowania podatkowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i 210 § 4 o.p., ze względu na niewskazanie w zaskarżanej decyzji uzasadnienia faktycznego oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji,w tym w szczególności polegającego na nieodniesieniu się do żadnych twierdzeń strony zawartych w odwołaniu, a w konsekwencji niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek jakie legły u podstaw decyzji, 8. naruszenie przepisów postępowania podatkowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. 125 o.p. poprzez nieuzasadnione wydłużanie postępowania związane z wydawaniem decyzji niezgodnej z wcześniejszymi zaleceniami organu II instancji, 9. naruszenie przepisów postępowania podatkowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 § 1 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Odpowiadając na zarzuty skargi organ odwoławczy wskazał, że odniósł się w zaskarżonej decyzji do twierdzeń strony zawartych w odwołaniu poprzez przestawienie w uzasadnieniu decyzji ustaleń faktycznych oraz odpowiadających im norm prawnych. Wyjaśnił też, że w ustawach podatkowych w tym Ordynacji podatkowej nie występuje norma prawna wiążąca organy podatkowe w zakresie wcześniej wyrażonych poglądów, jak również w zakresie wytycznych, to jednak organ I instancji wykonał zalecenia z poprzednich decyzji SKO w S dotyczące uzupełnienia postępowania dowodowego, którego braki stanowiły przyczynę uchylenia wcześniejszych decyzji, w przeciwnym razie Kolegium nie byłoby władne wydać decyzji merytorycznej a jedynie kasacyjną. Ponadto wskazano, że w decyzji SKO z dnia [....] r. nie padło stwierdzenie o nieuznaniu kabin i półkabin za budowlę, a Kolegium podważało jedynie argumentację prawną, zawartą w uzasadnieniu decyzji w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Sąd administracyjny dokonuje kontroli pod względem zgodności z prawem i może zaskarżoną decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność, jeżeli w istotny sposób narusza ona przepisy. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności określona w art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), z której wynika, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji według powyższych przepisów, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem, gdyż wskazane w skardze przepisy jak i żadne inne nie zostały naruszone. Przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia zasadności uznania przez organy podatkowe za budowlę, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych(Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm., w skrócie u.p.o.l), budek telefonicznych w postaci kabin i półkabin i w konsekwencji dalsze stwierdzenie, iż stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy był w istocie niesporny i – zwięźle go przedstawiając – polegał na tym, że Spółka zadeklarowała do opodatkowania budki telefoniczne – kabiny i półkabiny, stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej, kwalifikując te obiekty jako budynki i pomijając w podstawie opodatkowania wartość aparatów telefonicznych, wyrażając pogląd, że budki nie stanowią budowli. Zdaniem Sądu dokonane ustalenia faktyczne, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci deklaracji podatkowej z [...] r. i załącznika do deklaracji, wykazu wartości kabin i półkabin z [...] r., opisu technicznego kabin i półkabin z dnia [...] r. oraz pozostałych wyjaśnień i oświadczeń strony, jak i dokumentacji fotograficznej były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżąca nie wskazuje w skardze na niezgodność danych wynikających z powyższych dowodów ze stanem rzeczywistym, zatem bezzasadnie zarzuca naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej o postępowaniu co do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), nieprzeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180) oraz wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1) i oceny (art. 191), ani też nie wskazuje, jaki to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.). Skoro stan faktyczny sprawy nie był sporny to nie wymagał przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w postaci oględzin czy opinii biegłego, nie można więc mówić również o naruszeniu art. 197 i 198 Ordynacji podatkowej. W zakresie powołanego w skardze naruszenia art. 212 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, polegającego zdaniem skarżącej na nieuwzględnieniu przez organ odwoławczy stanowisk zajmowanych przez ten organ we wcześniej wydawanych decyzjach w tej samej sprawie należy wskazać, że w zakresie wytycznych dotyczących postępowania dowodowego organ pierwszej instancji wykonał zalecenia z poprzednich decyzji, co także zostało wyjaśnione przez organ w odpowiedzi na skargę. Sąd nie stwierdza również naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem uzasadnienie decyzji zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny, jak i wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa. W ocenie Sądu ustalony stan faktyczny upoważniał organ podatkowy do oceny opartej o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego o zaliczeniu kabin i półkabin do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie ma też podstaw do uznania, że organy naruszyły zasady zaufania do organów podatkowych czy szybkości postępowania tj. art. 121 i 125 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących interpretacji przepisów prawa materialnego i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia, co do opodatkowania budek telefonicznych wraz z aparatami telefonicznymi podatkiem od nieruchomości, należy wskazać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów podatkowych. Jak prawidłowo wskazano z przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi obiekty budowlane, tj. budynki lub ich części (pkt 2) i budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Pojęcia "budynku" i "budowli" na gruncie tej ustawy ustawodawca zdefiniował w art. 1a ust. 1 pkt. 1 i 2, stanowiąc, iż "budynkiem" jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, zaś "budowlą" jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z powyższych regulacji zatem wynika, iż ustawodawca odwołał się do znaczeń pojęciowych obowiązujących na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Zgodnie z jej art. 3 pkt 1 przez obiekt budowlany należy rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Z kolei, w myśl pkt 2 art. 3 tej ustawy - "budynkiem" jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, zgodnie zaś z jej pkt 3 art. 3 - "budowlą" jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zważywszy na to, że według art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach budowlą jest również "urządzenie budowlane" w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, rozumiane jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. z instalacjami i urządzeniami, słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji, iż ustalając podstawę opodatkowania kabin i półkabin telefonicznych należało uwzględnić nie tylko ich konstrukcję (sposób montowania), ale i wartość aparatów telefonicznych, które stanowią urządzenia niezbędne do korzystania z budki telefonicznej. Odmienne stanowisko Spółki nie ma uzasadnienia prawnego. W związku z dokonaną wykładnią przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, Sąd nie dopatrzył się również wskazanego przez autora skargi naruszenia przepisów Konstytucji (art. 2 i art. 31 ust. 3). Za oczywiście bezzasadny należy uznać także zarzut skarżącej niezastosowania przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy całej gałęzi prawa budowlanego (ustawy i jej przepisów wykonawczych jak i innych przepisów powiązanych z prawem budowlanym). Jakkolwiek ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się do ustawy Prawo budowlane w zakresie odnoszącym się do rozumienia przywołanych pojęć "budynku", "budowli" i "urządzenia budowlanego", to jednak nie oznacza to, że w procesie ich wykładni można i należy, na gruncie ustawy podatkowej, ograniczać się tylko i wyłącznie do koncepcji pojęć przejętych wynikającej z faktu wskazanego odesłania, przede wszystkim z uwagi na niekwestionowaną zasadę autonomii prawa podatkowego. Uzasadniony jest tym samym pogląd, że przywołane odesłanie w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do ustawy Prawo budowlane stanowić może jedynie punkt wyjścia dla ustalania normatywnej treści wskazanych pojęć. Musi ona przy tym uwzględniać możliwy sens słów ustawy determinowany jej systemowym i funkcjonalnym kontekstem. Podkreślić należy fakt istnienia zdecydowanych różnic w zakresie odnoszącym się zarówno do przedmiotu, jak i do celu regulacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane. Podczas, gdy pierwsza z nich funkcjonując w systemie prawa podatkowego określa podmioty, przedmioty opodatkowania oraz stawki podatkowe, między innymi w podatku od nieruchomości, to druga reguluje działalność obejmującą projektowanie, budowę, utrzymanie i rozbiórkę obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. W zakresie zaś celów tych regulacji wskazać należy, iż o ile pierwsza z nich realizuje cel fiskalny (zapewnienie dochodów budżetom władz publicznych), o tyle druga zmierza do racjonalizowania i kontrolowania procesu inwestycyjnego. Według Sądu, powyższe ma kluczowe znaczenie jedynie dla wykładni pojęć "budynku", "budowli" (w tym również pojęcia "urządzenia budowlanego") na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na gruncie tej ustawy bowiem, określają one i definiują, tylko i wyłącznie, przedmiot opodatkowania. Stąd też ich normatywna treść nie może swoim zakresem obejmować tych elementów, które z punktu widzenia przedmiotu i celu regulacji Prawa budowlanego pojęcia te określają jako przedmiot złożonego procesu inwestycyjnego poddany kompetencjom (kontrolnym i nadzorczym) właściwych organów administracji architektoniczno - budowlanej i nadzoru budowlanego. Jakkolwiek więc na gruncie obydwu wskazanych ustaw ustawodawca operuje tymi samymi pojęciami, to jednak nie są to do końca pojęcia tożsame. Prawidłowo zatem, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, rozpoznał sprawę w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odnosząc się do przepisów Prawa budowlanego tylko w niezbędnym ww. opisanym zakresie. Reasumując, zdaniem Sądu brak jest podstaw aby dokonanym ustaleniom i ocenie organu odwoławczego zarzucić jakąkolwiek nieprawidłowość. Sąd zgadza się z tą oceną i powołaną w zaskarżonej decyzji argumentacją organu, że przedmiotowe kabiny i półkabiny wraz z aparatami telefonicznymi, w świetle wyżej omówionych przepisów i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stanowią budowle i jako takie nie mogły zostać zaliczone do budynków i w ten sposób opodatkowane. Według Sądu przedmiot opodatkowania został prawidłowo zdefiniowany i nie sposób zarzucić organowi ani błędnej wykładni przepisów podatkowych jak też ich błędnego zastosowania. Wobec tego, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skarga jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 p.p.s.a podlega oddaleniu.