I SA/Sz 763/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. C. i C.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę Burmistrz Miasta [...]decyzją z dnia [...]dokonał wymiaru podatku od nieruchomości, należnego od skarżących [...] za budynki i grunty związane z działalnością gospodarczą oraz za grunty pozostałe, położone w [...]przy ul. [...] na łączną kwotę [...]zł. Podatek miał być zapłacony w 4 ratach. Skarżący nie zgadzając się z powyższą decyzją, pismem z dnia 12 [...] r. wnieśli od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w którym zarzucili organowi I instancji, naruszenie przepisów proceduralnych tj: ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz przepisów materialnych tj: ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwały Nr V/sXIV/117/07 Rady Miasta w [...]u z dnia [...]r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości i wobec powyższego, wnieśli o uchylenie decyzji w części dotyczącej wymiaru podatku od budynków innych niż mieszkalne, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...]m2, oraz w części dotyczącej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości [...]m o pow. [...]m2, oraz wydzierżawionych na działalność gospodarczą - [...]m2. Zaskarżonej decyzji zarzucili niezgodność ze złożoną przez nich informacją w sprawie podatku od nieruchomości. Skarżący wskazali , że na działalność gospodarczą zajęta jest powierzchnia [...]m2, bo taką powierzchnię wydzierżawiają podmiotom gospodarczym. Reszta należących do nich nieruchomości, czyli strych o wysokości [...]m2 o pow[...]m2, oraz budynek o pow. [...]m2 nie są wykorzystywane na cele działalności gospodarczej, lecz na własne cele właścicieli. Nadto, skarżący wskazali, iż nie prowadzą działalności gospodarczej, nie figurują w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta [...]ani też żadnej innej, nie są przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy prawo działalności gospodarczej a są jedynie wspólnikami spółki jawnej, która dzierżawi od nich, jako od osób fizycznych część nieruchomości. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...]r. Nr [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie, organ odwoławczy wskazał, iż opodatkowanie nieruchomości posiadanych przez skarżących w [...]było już przedmiotem rozstrzygania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, podzielił stanowisko Kolegium oraz Burmistrza Miasta [...]i uznał, że wymiar podatku od nieruchomości w 2007 roku był prawidłowy. Jak wskazał organ odwoławczy, wyrok Sądu nie jest jeszcze prawomocny z uwagi na wniesioną skargę kasacyjną. Dopóki jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie orzeknie inaczej, Kolegium uznaje odwołanie Państwa [...]za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wskazało nadto, iż w 2008 roku nie zmienił się ani stan prawny sprawy, ani stan faktyczny a argumenty użyte przez skarżących w odwołaniu nie zmieniają faktu, że sposób opodatkowania posiadanych przez nich budynków i gruntu przy ulicy [...], dokonany w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy. Skarżący kładą nacisk na to, że nie są przedsiębiorcami lecz osobami fizycznymi. Są wspólnikami spółki jawnej, której wydzierżawiają część nieruchomości na działalność gospodarczą. W ocenie organu odwoławczego, okoliczność owa dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ma większego znaczenia. Skarżący nie są przedsiębiorcami i w tej kwestii Kolegium jest zgodne z nimi. Nie mogą jednak zaprzeczyć, że są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą. Działalność gospodarczą prowadzą w formie spółki jawnej, która jest spółką tylko ich dwojga, i sam ten fakt jest wystarczający dla uznania, że posiadane przez nich grunty i budynki niebędące budynkami mieszkalnymi są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą. Tak wynika z przepisów prawa podatkowego, a w szczególności z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w której unormowany jest podatek od nieruchomości. Jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w ustawie podano definicję, wedle której organ podatkowy dokonuje rozróżnienia rodzaju nieruchomości w celu zastosowania odpowiedniej stawki podatku. Definicja ta zawarta jest w art. 1 a cyt. ustawy. Zgodnie z nią użyte w ustawie określenia oznaczają: (...) 3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych,...". W ocenie organu odwoławczego, z powyższej definicji wynika, iż o związku budynków, gruntów i budowli z działalnością gospodarczą przesądza sam fakt posiadania ich przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Skarżący są takim podmiotem, gdyż prowadzą działalność w formie spółki jawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców w KRS Nr [...]zatem w świetle wyżej zacytowanego prawa podatkowego jest to fakt wystarczający do ustalenia, że wszystkie posiadane przez nich budynki, za wyjątkiem mieszkalnych, i grunty, za wyjątkiem związanych z budynkiem mieszkalnym, są związane z działalnością gospodarczą. Z unormowań ustawowych wynika, że dla prawa podatkowego nieistotne jest czy podatnik zajmuje posiadane przez siebie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, czy też pozostawia je czasowo niewykorzystywane do prowadzenia takiej działalności, nie jest ważne również kiedy i jak je wykorzystuje, wystarczający jest jedynie sam fakt posiadania ich przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Dlatego, zdaniem organu odwoławczego organ podatkowy I instancji, słusznie uznał, że cała powierzchnia nieruchomości położonej przy ul. [...], winna być opodatkowana wedle stawki najwyższej w podatku od nieruchomości. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wskazało, że takie dzielenie siebie, jak dokonują to skarżący (tzn. wobec części majątku nieruchomego występują jako wspólnicy spółki jawnej, wobec innej części - jako osoby fizyczne) tworzy zbędny zamęt pojęciowy i wskazuje na chęć obejścia przepisów prawa podatkowego. Skarżący muszą pamiętać jednak, że spółka jawna to nie osoba prawna i jako jej wspólnicy także pozostają osobami fizycznymi odpowiadającymi za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem. Nie mogą tak dzielić posiadanego majątku, jak czynią to dla potrzeb podatkowych, bo we wszystkich przypadkach są tymi samymi właścicielami budynków i użytkownikami wieczystymi gruntów. Reasumując, organ odwoławczy uznał, iż wszystkie niemieszkalne budynki i grunty posiadane przez państwa [...], będących podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, opodatkowane winny być jako związane z działalnością gospodarczą, bo prowadząc działalność gospodarczą, nieważne w jakiej formie, skarżący zawsze będą podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, a to wystarczy, by nawiązał się związek posiadanych budynków i gruntów z działalnością gospodarczą. Podatek od nieruchomości jest kosztem działalności gospodarczej rozliczanym przez każdego wspólnika spółki osobno i wpływa na obniżkę podatku dochodowego. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż informacja złożona przez skarżących nie wiąże organu podatkowego. Dane w niej zawarte podlegają weryfikacji przez organ podatkowy, który jest związany w tym względzie przepisami prawa podatkowego i dokumentami urzędowymi, np. ewidencją gruntów i budynków, zapisami w księdze wieczystej, wpisem do KRS, itd. Jeśli organ stwierdzi niezgodność danych z informacji z przepisami lub z dokumentami urzędowymi, organ podatkowy ma obowiązek przyjąć do opodatkowania dane prawidłowe. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy nie zakwestionował powierzchni zgłoszonych przez skarżących, zmienił jedynie klasyfikację budynków w zakresie zaliczenia ich do kategorii podatkowej i zastosował stawki podatku zgodne z uchwałą Rady Miasta w [...]oraz z przepisami prawa podatkowego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, poprzez nieuwzględnienie przez organ podatkowy wszystkich okoliczności mających wpływ na wymiar podatku, 2. art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatku i opłatach lokalnych, 3. uchwały nr V/S XIV /l 17/07 Rady Miasta w [...]z dnia 27 listopada 2007r. w sprawie ustalania stawek podatku od nieruchomości, 4. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. prawo działalności gospodarczej poprzez niewłaściwe zastosowanie wyżej wymienionych przepisów do ustalonego stanu faktycznego, co skutkowało naliczeniem zawyżonego podatku od nieruchomości w części zajmowanych pomieszczeń przez skarżących jako osoby fizyczne, poprzez nieuprawnione potraktowanie skarżących jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż powyższe budynki zostały zakupione przez nich niezależnie od prowadzonej działalności gospodarczej i bez zamiaru przeznaczenia ich na prowadzenie tej działalności. Następnie na podstawie umowy dzierżawy oddali do użytkowania za odpowiednią ceną, spółce jawnej powierzchnię o obszarze [...]m2 z przeznaczeniem jej na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z czym podmiot gospodarczy, czyli spółka jawna ma w swoim posiadaniu jedynie nieruchomość o obszarze wskazanym powyżej. I w tym zakresie są to budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, czyli spółkę jawną. Jak wskazali skarżący, zgodnie z art. 8 § 2 kodeksu spółek handlowych, spółka osobowa prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą. Skarżący natomiast składając zeznania o podatku dochodowym od osób fizycznych wykazywali przychód z tytułu wydzierżawienia spółce powyższych nieruchomości. Dalej skarżący wskazali, iż pozostałe budynki zakwalifikowane przez organ podatkowy jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a mianowicie strych o wysokości [...]m o powierzchni [...]m2 oraz budynek o powierzchni [...]m2: znajdują się we władaniu skarżących jako osób fizycznych i przeznaczone są do wyłącznej ich dyspozycji. Przedmiotowe nieruchomości nie figurują w żadnej ewidencji środków trwałych, nie są amortyzowane i nie podlegają żadnym odliczeniom w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie skarżących, nieuzasadnione pozostaje twierdzenie, iż wspólnicy spółki jawnej są innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia [...]. o podatkach i opłatach lokalnych, skora sama spółka jawna jest przedsiębiorcom. Ustawodawca w cyt. ustawie nie zdefiniował pojęcia "podmiot prowadzący działalność gospodarczą", co oznacza, iż wyjaśnienia tej kategorii opodatkowania należy szukać w innych unormowaniach prawnych. W rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. W związku z powyższym podmiotem prowadzącym działalność gospodarcza jest przedsiębiorca, czyli w niniejszej sprawie spółka jawna, nie zaś jej wspólnicy. W ocenie skarżących, nieruchomości będące własnością wspólników spółki jawnej powinny być opodatkowane najwyższą stawką podatku od nieruchomości tylko w takiej części, jakiej zostały wydzierżawione spółce jawnej. Nadto skarżący zarzucili pominięcie złożonej przez nich informacji w sprawie podatku od nieruchomości, co doprowadziło ich zdaniem do niewłaściwego wymiaru podatku. Zdaniem skarżących, organ podatkowy powinien w celu dokładnego wymiaru podatku badać zarówno okoliczności związane z nabyciem nieruchomości, jak i sposób ich wykorzystania. Niezależnie od powyższego skarżący wskazali, iż sam organ podatkowy traktował ich jako osoby fizyczne, a nie jako przedsiębiorców w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na co wskazuje m.in. upomnienie z dnia [...]. o obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości kierowane do skarżących. Powyższe upomnienie adresowane było do skarżących jako osób fizycznych i wskazywało jako podmiot zobowiązany do zapłaty należności osobę fizyczną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zarzuty skargi są nietrafne. Skarżący złożyli organowi podatkowemu informację w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, a więc działali jako osoby fizyczne i wysokość podatku ustalano im decyzją administracyjną. Gdyby rzecz się tak miała, jak skarżący podnoszą w skardze - że nieruchomości są we władaniu spółki jawnej, która jest odrębnym podmiotem prawa podatkowego - powinni składać deklaracje podatkowe, w której poddaliby się samoopodatkowaniu. Jak wskazał organ odwoławczy, skarżący byli o tym pouczani w poprzednich decyzjach. Ponieważ tak nie jest, podatek wymierzany jest w trybie decyzji przez organ podatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący są właścicielami budynków oraz wieczystymi użytkownikami działki gruntowej położonej w [...], przy ul[...]. Spór dotyczy kwestii, czy skarżący są przedsiębiorcami w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz czy w stanie faktycznym sprawy istnieje podstawa do wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, części budynków i gruntów niewykorzystywanych w działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że przez działalność gospodarczą należy rozumieć działalność o której mowa w przepisach, obowiązującej już w dacie powstania obowiązku podatkowego, ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r., Nr 155, poz.1095), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej za działalność gospodarczą uznaje zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Z kolei art.4 ust.1 cyt. ustawy, definiuje "przedsiębiorcę" którym jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osoba prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Jak wynika z akt sprawy, skarżący jako właściciele nieruchomości zabudowanej wynajmują jej części innym podmiotom do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym wynajmują część budynku spółce jawnej której są wspólnikami. A więc zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, podatnicy w budynkach, których są właścicielami prowadzą działalność usługową polegającą na wynajmie lokali innym podmiotom, prowadzącym w nich działalność gospodarczą. Skoro wynajmują lokale użytkowe, to prowadzą działalność gospodarczą i są przedsiębiorcami. Ponieważ są właścicielami budynków i wieczystymi użytkownikami gruntów stanowiących nieruchomość położoną przy ulicy [...]w [...], to zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są podatnikami podatku od nieruchomości i na nich ciąży obowiązek jego zapłaty. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że podatnik w grudniu 2007 r. złożył w Urzędzie Miasta [...]informację w sprawie podatku od nieruchomości, gdzie przedstawił dane dotyczące przedmiotów opodatkowania, w tym powierzchnię gruntów związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i pozostałych oraz powierzchnię budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz pozostałe, które jak wyjaśnił w odwołaniu wykorzystywane są na własne cele właścicieli -skarżących. Mając na uwadze zapisy protokołu kontroli z dnia [...].oraz ustalenia decyzji co do opodatkowania budynków najwyższą stawką, nie można stwierdzić, że określenie należnego podatku od nieruchomości narusza prawo. Stan faktyczny nie uległ zmianie od 2006r. Skarżący jako przedsiębiorcy są właścicielami budynku w którym prowadzą działalność gospodarczą i z tego faktu wynika, że opodatkowaniu podlega cały budynek z wyłączeniem części mieszkalnej, skoro cytowany przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 mówi o budynkach będących w posiadaniu przedsiębiorcy a nie o budynkach wykorzystywanych przez przedsiębiorcę do prowadzenia działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł podstaw, by stwierdzić, że organy podatkowe wydając decyzje określające skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. naruszyły przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy ordynacja podatkowa. Nadto Sąd zauważa, iż opodatkowanie nieruchomości za rok 2007 posiadanych przez skarżących w [...], było już przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który podzielił stanowisko organów podatkowych i wyrokiem z dnia [...]r. sygn. [...]skargę oddalił. Powyższy wyrok stał się prawomocny, z uwagi na oddalenie skargi kasacyjnej, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Uznając, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ skargę oddalił.