I SA/Sz 770/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpatrzeniu w Wydziale I w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi W.K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] na uchwałę Rady Oceniającej Stowarzyszenia Środkowopomorskiej Grupy Działania [...] z dnia 10 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej ponownej oceny projektu p o s t a n a w i a: przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. W.K. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] (dalej: "Skarżąca") wniosła do tutejszego Sądu skargę na uchwałę Rady Oceniającej Stowarzyszenia Środkowopomorskiej Grupy Działania [...] z dnia 10 sierpnia 2017 r. nr [...] w sprawie ponownej oceny projektu w zakresie kryteriów podnoszonych w proteście. Projekt Skarżącej dotyczył operacji złożonej w ramach konkursu nr [...] w ramach poddziałania [...] "[...]" objętego PROW na lata 2014 – 2020 na operację "[...]". W związku z tym, że do skargi nie dołączono kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa"), Sąd pismem z dnia 7 września 2017 r. zobowiązał Skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni poprzez nadesłanie oryginału lub uwierzytelnionej kopii wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami. Skarżąca nie uzupełniła przedmiotowego braku formalnego skargi, w składanych kolejnych pismach do Sądu wyjaśniając, iż przyczyna tej sytuacji jest niezawiniona przez Skarżącą. Z pism Skarżącej wynikało także, że zwróciła się do organu o udostępnienie oryginału wniosku celem przedłożenia do Sądu i otrzymała odpowiedź odmowną. Ponadto, Strona nadesłała do Sądu jedynie fragment kopii wniosku o dofinansowanie oraz część załączników. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 26 września 2017 r. na podstawie art. 61 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 ustawy wdrożeniowej pozostawił skargę Skarżącej bez rozpatrzenia. Pismem z dnia 27 września 2017 r. Skarżąca wskazała, że w dniu 26 września 2017 r. uzyskała drogą mailową informację od organu, że oryginały wnioskowanych dokumentów zostaną jej przekazane jedynie na żądanie Sądu. W tym samym dniu wpłynął do tutejszego Sądu wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, w którym wskazała, że nie mogła dochować terminu, określonego wezwaniem Sądu z dnia 7 września 2017 r., z uwagi na odmowę wydania oryginałów dokumentów przez organ. Skarżąca w dniu 27 września 2017 r. złożyła jednocześnie kopie brakujących dokumentów potwierdzone przez organ za zgodność z oryginałem. We wniosku Skarżąca przyznała, że do dnia 27 września 2017 r. nie była w posiadaniu oryginału wniosku wraz z załącznikami, co było przyczyną braku wykonania wezwania Sądu. Przekazanie ich przez organ umożliwiło ich niezwłoczne złożenie przez Skarżącą do Sądu w dniu 27 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.), jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Z brzmienia cyt. powyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesiono wniosek w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełniono (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz wystąpił brak winy w uchybieniu terminu. Wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie Skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, albowiem Skarżąca wniosek o przywrócenie terminu złożyła niezwłocznie po ustaniu przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. po otrzymaniu od organu brakujących dokumentów (wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami) w dniu 27 września 2017 r., dokonując jednocześnie czynności, której uchybiła. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z 4 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 1977/00). Uprawdopodobnienie nie oznacza więc udowodnienia braku winy. Zezwala natomiast na przyjęcie za wiarygodne istnienie faktów, z którymi określony przepis wiąże skutki prawne, na podstawie bardziej lub mniej udokumentowanych twierdzeń strony. Ustawodawca nie zdefiniował bliżej pojęcia braku winy, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że o braku winy można mówić wówczas, gdy pomimo podjęcia działań ze starannością, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, strona nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie oraz takie, które świadczą o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań w celu zapobieżenia uchybieniu terminu. Oceniając okoliczności faktyczne występujące w niniejszej sprawie w kontekście przesłanek uprawniających do przywrócenia terminu należało uznać, że Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca zarówno w dniu składania skargi, jak i po otrzymaniu wezwania Sądu z dnia 7 września 2017 r. oraz aż do dnia 27 września 2017 r. nie była w posiadaniu oryginału wniosku o dofinansowanie oraz załączników. Okoliczność ta pozostaje bezsporna w niniejszej sprawie. Powyższe potwierdza również fakt, że złożona w dniu 27 września 2017 r. uwierzytelniona kopia przedmiotowych dokumentów zawiera treści, które nie były wpisane na kopiach dokumentów przedłożonych przez Skarżącą do akt sądowych w dniu 18 września 2017 r. (data nadania na poczcie). W związku z tym jedynie organ był w posiadaniu kompletnego wniosku o dofinansowanie. Zauważyć należy, że organ do dnia 27 września 2017 r. nie wydał dokumentów Skarżącej, pomimo dochowania przez nią należytej staranności i pomimo podejmowania wszelkich możliwych działań w celu wykonania zobowiązania Sądu. Twierdzenia Skarżącej o istnieniu przeszkody uniemożliwiającej uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez przedłożenie kompletnego wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami, w zakreślonym terminie, w ocenie Sądu, zostało uwiarygodnione przedłożonymi przez Skarżącą do akt sprawy pismami. Zdaniem Sądu, przedstawione przez Skarżącą okoliczności, w znacznej mierze niezależne od woli Strony, uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uzasadniają jego przywrócenie. W ocenie Sądu okoliczności powyższe uzasadniają przywrócenie Skarżącej ww. terminu, co jednocześnie stanowi o przywróceniu Skarżącej prawa do sądu w rozpoznawanej sprawie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.