I SA/Sz 773/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [..] Dyrektor Izby Skarbowej w S. – po rozpatrzeniu zażalenia R. S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] oddalające zarzuty wobec postępowania egzekucyjnego – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego oraz akt sprawy wynika, że organ I instancji działający w sprawie jako organ egzekucyjny wszczął wobec Zobowiązanego postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 10 lutego 2016 r., obejmującego zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł za 2010 r. W dniu 29 lutego 2016 r. doręczono Zobowiązanemu odpis ww. tytułu wykonawczego oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Pismem z 2 marca 2016 r. Zobowiązany – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, wskazując na przedawnienie obowiązku podatkowego objętego ww. tytułem wykonawczym. W ocenie Zobowiązanego, w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku ze wszczęciem postępowania karnego skarbowego, ponieważ pierwsza czynność w tym postępowaniu, tj. postawienie zarzutów, miała miejsce dopiero 19 stycznia 2016 r., a zatem po upływie 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2010 r. Nie ma przy tym znaczenia, że 23 października 2015 r. wydano postanowienie o wszczęciu tego postępowania, bowiem była to jedynie czynność techniczna związana z uzewnętrznieniem wydanego dokumentu. Nadto, o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie przesądza fakt, iż organ I instancji poinformował Skarżącego o zawieszeniu terminu przedawnienia z uwagi na powyższe okoliczności pismem z 23 października 2015 r. Po rozpoznaniu sprawy organ I instancji odmówił uwzględnienia wniesionego zarzutu wskazując, że w dniu 23 października 2015 r. zostało wobec Zobowiązanego wszczęte postępowanie karne skarbowe, a Zobowiązany został poinformowany o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia pismem nr [...] , doręczonym 26 października 2015 r., zatem bieg terminu przedawnienia z uwagi na ww. okoliczności został skutecznie zawieszony. W złożonym zażaleniu z 21 kwietnia 2016 r. Zobowiązany zarzucił organowi I instancji bezpodstawne uznanie, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W ocenie Zobowiązanego, skoro przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie doszło do postawienia mu zarzutów w postępowaniu karnym skarbowym, brak było podstaw do uznania, że termin przedawnienia został skutecznie zawieszony. Postanowieniem z 28 kwietnia 2016 r. organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela umorzył postępowanie egzekucyjne, co do którego wniesiono przedmiotowe zarzuty. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie z dnia 3 czerwca 2016 r., organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że jakkolwiek w sprawie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, to nie można uznać, iż postępowanie zażaleniowe dotyczące zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym stało się bezprzedmiotowe, a więc zażalenie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem Zobowiązanego, że określone decyzją z dnia [...] r., nr [...], zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości [...] zł od przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych w dniu 26 maja 2010 r., na podstawie której wydano przedmiotowy tytuł wykonawczy, uległo przedawnieniu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że organ I instancji postanowieniem z dnia 23 października 2015 r. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz.U.2013.186 ze zm.) - dalej: "k.k.s.", z uwagi na niedopełnienie przez Zobowiązanego obowiązku złożenia informacji aktualizacyjnych w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych (PIT-23) za 2010 r., w związku ze sprzedażą nieruchomości i narażenie w ten sposób podatku na uszczuplenie. Zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego dotyczącego niewykonania przedmiotowego zobowiązania zostało odebrane przez Stronę w dniu 26 października 2015 r. Poinformowanie podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęte postępowanie w sprawie karnej skarbowej zostało zatem dokonane przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania. Tym samym zarzut przedawnienia obowiązku podatkowego nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. postanowienie organu odwoławczego Skarżący – reprezentowany przez adwokata -wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2014.1619 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a." - poprzez bezpodstawne uznanie, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 ze zm.) – dalej: "o.p."; 2) art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 o.p., przez naruszenie określonych w tych przepisach zasad postępowania podatkowego, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe, co skutkowało by zawieszeniem biegu terminu przedawnienia; a nadto naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 70 § 6 pkt 1 o.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje wskutek wszczęcia postępowania karnego in rem (zredagowania postanowienia o wszczęciu dochodzenia), podczas gdy przesłanką zawieszenia biegu tego terminu jest wszczęcie postępowania karnego skarbowego in personam oraz poinformowanie podatnika o tym wszczęciu; 2) art. 70 § 6 pkt 1 o.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że Skarżący zawiadomiony został o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, podczas gdy zawiadomienie dotyczyło poinformowania go o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że dopiero łączne spełnienie przesłanek o których mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., tj. (1) wszczęcie postępowania, którego przedmiotem jest przestępstwo lub wykroczenie skarbowe wiążące się niewykonaniem tego zobowiązania, oraz (2) zawiadomienie podejrzanego podatnika o tym wszczęciu - wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu przedawnienia. Nadto, w sprawie istotne jest, iż instytucja przedawnienia zobowiązania podatkowego jest podobna do instytucji przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego. W obu tych instytucjach najważniejszą kwestią jest prawidłowe określenie daty, w której następuje wszczęcie postępowania karnego skarbowego. Powołując się na wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z 10 lutego 2015 r. sygn. akt. [...] , Skarżący uznał, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie następuje z chwilą zredagowania, napisania dokumentu (postanowienia) o wszczęciu dochodzenia, lecz z momentem promulgacji tego dokumentu, a zatem z chwilą przedstawienia podejrzanemu podatnikowi zarzutów. Tym samym, w ocenie Skarżącego, skoro w sprawie przed upływem biegu terminu przedawnienia miało miejsce tylko i wyłącznie sporządzenie, tj. zredagowanie w dniu 23 października 2015 r postanowienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, a nie doszło do uzewnętrznienia tego dokumentu, tj. postawienia zarzutów Skarżącemu, to należy uznać, że nie doszło w tym dniu do wszczęcia takiego postępowania, a zatem nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nadto w ocenie Skarżącego, zgodnie z art. 70 § 1 pkt 6 o.p. podatnik ma być zawiadomiony o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, a nie o skutku, jaki wszczęcie tego postępowania wywołuje. Odmienne stanowisko byłoby niezgodnie z literalnym brzmieniem przepisu, oraz obowiązującą dyrektywą racjonalnego ustawodawcy. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było aby bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczynał się lub ulegał zawieszeniu wskutek wystosowania zawiadomienia, o którym mowa w przepisie art. 70c o.p., to zostałoby to wprost wyrażone w treści przepisu. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca. Przepis art. 70 § 1 pkt 6 o.p. stanowi, że elementem koniecznym jego zastosowania jest skuteczne zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Brak jest natomiast odesłania w analizowanym przepisie do treści art. 70c o.p. Oznacza to, że obowiązek zawiadomienia o skutkach w zakresie nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest osobnym, niezależnym od zawiadomienia o wszczęciu postępowania obowiązkiem ciążącym na organie i w żadnym wypadku nie można ich utożsamiać. Zdaniem Skarżącego, wykładnia dokonywana zarówno przez organ I jak i II instancji jest niemożliwa do zaakceptowania również z powodu gwarancyjnego charakteru analizowanych przepisów. Normy w nich zawarte mają doniosłe znaczenie dla sytuacji prawnej podatnika i mogą przesądzać o jego odpowiedzialności materialnej. Zatem wszelkie przejawy interpretacji rozszerzającej lub prowadzącej do nierygorystycznego potraktowania przesłanek określonych w tych przepisach są po prostu niedopuszczalne. Skarżący podkreślił, że zawiesić bieg terminu przedawnienia może jedynie postępowanie faktycznie prowadzone, a nie czynności ograniczające się do sporządzenia dokumentu (postanowienia o wszczęciu postępowania). Postępowanie takie winno być bowiem faktycznie wszczęte i prowadzone i to nie w sprawie, ale przeciwko danej osobie. Celem wszczęcia postępowania karnego nie może być jedynie zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie Skarżącego, zawieszenie biegu terminu przedawnienia mogłoby nastąpić dopiero w dniu 19 stycznia 2016 r., tj. w dniu przedstawienia Stronie zarzutów. W tym dniu jednak przedmiotowe zobowiązanie podatkowe było już przedawnione, tak samo jak nastąpiło już przedawnienie karalności zarzucanego podatnikowi czynu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie podzielił zasadności podniesionych w niej zarzutów i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W sprawie sporna jest kwestia zawieszenia biegu terminu przedawnienia obowiązku podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego. W ocenie Skarżącego, dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia z ww. przyczyny, nie jest wystarczające zawiadomienie podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na wystąpienie przesłanki o której mowa w art. 70 § 1 pkt 6 o.p., lecz konieczne jest przedstawienie podejrzanemu podatnikowi zarzutów w sprawie karnej skarbowej, co w niniejszej sprawie miało miejsce po upływie terminu przedawnienia. Nadto, podatnik ma być zawiadomiony o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, a nie – jak to miało miejsce w sprawie - o skutku, jaki wszczęcie tego postępowania wywołuje (zawieszenie postępowania). W ocenie organu, w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem 23 października 2015 r., bowiem w tym dniu zostało wydane postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie karnej skarbowej, a Podatnik w dniu 26 października 2015 r. odebrał zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na ww. przyczynę. Na wstępie należy wskazać, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) oraz ustawy Ordynacja podatkowa (o.p.). Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Stosownie do treści art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Na podstawie przepisu art. 70 § 6 pkt 1 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Nadto, zgodnie z art. 70c o.p., organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Z treści przywołanych przepisów wynika zatem, że dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego konieczne jest spełnienie łącznie dwóch warunków, tj. wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe oraz zawiadomienie podatnika o wszczęciu tego postępowania, a ponadto - zgodnie z art. 70c o.p. - zawiadomienie podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z ww. przyczyny, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia. Aktualne brzmienie ww. przepisów jest wynikiem m.in. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11, w którym Trybunał orzekł, że "art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.". W powyższym wyroku (opublikowanym w Dz.U.2012.848), Trybunał uznał, że naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wskazać przy tym należy, że pomimo iż przywołany wyrok dotyczy brzmienia art. 70 § 6 pkt 1 o.p. obowiązującego od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., to jednak ustalenia w nim zawarte pozostają nadal aktualne, bowiem nowelizacja która weszła w życie 1 września 2009 r. dotyczyła jedynie doprecyzowania, że wszczęcie postępowania karnego musi dotyczyć czynu zabronionego związanego z niewykonywaniem danego zobowiązania podatkowego. Nadto, na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne (Dz.U. z 2013 r. poz. 1149), obowiązującej od dnia 15 października 2013 r., znowelizowano art. 70 § 6 pkt 1 o.p., wprowadzając warunek, że dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia podatnik musi zostać zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe oraz dodano art. 70c, co stanowiło realizację wskazań Trybunału zawartych ww. wyroku, zgodnie z którymi ustawodawca powinien znowelizować ten przepisów w sposób gwarantujący, że podatnik z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostanie poinformowany, że przedawnienie nie nastąpi z uwagi na zawieszenie jego biegu. Odnosząc się do kwestii zawiadomienia podatnika o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym, wskazać należy, że w przywołanym wyroku Trybunału zaakcentował konieczność poinformowania podatnika o istotnych dla jego zobowiązań podatkowych okolicznościach dotyczących prowadzenia postępowań, o których na ogół nie ma on wiedzy, bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest zawiadamiany o wszczynaniu postępowania o przestępstwo czy wykroczenie skarbowe w fazie in rem, czyli w sprawie bez indywidualizacji podmiotowej. Jednocześnie Trybunał nie zakwestionował regulacji o braku obowiązku doręczenia podatnikowi postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie karnej skarbowej, dostrzegając uzasadnienie dla istniejącego rozwiązania w ochronie toczącego się postępowania karnego (np. działania zmierzające do utrudniania postępowania). Nadto, ani w sentencji powołanego wyroku, ani w jego uzasadnieniu, Trybunał nie wskazał, jakie konkretnie działania wypełniają obowiązek organu w zakresie właściwego poinformowania podatnika o wszczęciu wymienionych postępowań, które mogą wpłynąć na bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Również z treści przepisów prawa nie wynikają zasady, zgodnie z którymi powinien zostać zrealizowany obowiązek poinformowania podatnika o toczącym się postępowaniu, które modyfikuje upływ terminu przedawnienia. W doktrynie i w orzecznictwie formułuje się wnioski, że poinformowanie może nastąpić w dowolnej formie, jednakże co do zasady wskazuje się, że powinno mieć formę pisemną (por. J. Zubrzycki, w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa Komentarz 2015, s. 409). Powyższe stanowisko jest zgodne z wyżej omówionymi nowelizacjami ustawy Ordynacja podatkowa, których dokonano w związku z treścią powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Powyższy pogląd sąd w składzie orzekającym w sprawie w całości podziela, gdyż z uwagi na doniosłość skutków, jakie dla podatnika niesie informacja o tym, że zobowiązanie nie przedawniło się, przy uwzględnieniu podstawowych zasad postępowania podatkowego, wskazane jest by zawiadomienie miało formę pisemną. Mając na uwadze powyższe uwagi należy również zaakceptować stanowisko, że obowiązek powiadomienia podatnika o wszczętym postępowaniu karnym skarbowym może zostać zrealizowany zarówno przez organ podatkowy w ramach postępowania podatkowego, jak również przez organ (podatkowy lub inny) prowadzący postępowanie w sprawie karnej skarbowej. Z treści art. 70 § 6 pkt 1 o.p. wynika, że istotne jest jedynie, iż podatnik został zawiadomiony, tj. uzyskał wiedzę o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym. Nie ma znaczenia natomiast źródło i sposób uzyskania tej informacji (por. wyrok NSA 4 września 2014 r., I FSK 1440/13). Jednocześnie, sąd w składzie orzekającym w sprawie nie podziela poglądu przedstawionego w skardze, który także został przedstawiony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 17 września 2014 r., II FSK 3223/12), iż dopiero z chwilą przedstawienia podatnikowi zarzutów w postępowaniu karnym skarbowym, tj. w momencie przejścia z fazy in rem w fazę in personam dochodzi do zawiadomienia podatnika, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., a zatem dopiero w tym momencie można uznać bieg terminu przedawnienia za zawieszony. Niewątpliwie czynność przedstawienia zarzutów w postępowaniu najpełniej odpowiada przesłance powiadomienia podatnika o toczącym się postępowaniu. Z wyżej przywołanego wyroku Trybunału wynika jednak, że również inne działania podejmowane w ramach marginesu pomiędzy wszczęciem postępowania w sprawie karnej skarbowej a przedstawieniem zarzutów podejrzanemu można uznać za zawiadomienie podatnika o toczącym się postępowaniu, o ile skutecznie dostarczają wiedzę w zakresie istotnych danych tego postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wydaje się być dominujący pogląd – który sąd w składzie orzekającym w całości podziela - zgodnie z którym, w świetle ww. wyroku Trybunału dla wystąpienia skutku z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. konieczne jest aby podatnik został poinformowany, że nastąpiło wszczęcie postępowania karnego skarbowego, które wywoła ten skutek, że przedawnienie nie nastąpi. Poinformowanie takie może nastąpić także w wezwaniu do stawienia się w charakterze podejrzanego w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania, którego dotyczy termin przedawnienia (por. wyroki NSA z 8 lipca 2015 r., I FSK 704/14), z 5 grudnia 2014 r., I FSK 1824/13, z 28 maja 2015r. I FSK 124/14). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z akt rozpoznawanej sprawy, a także znanych Sądowi z urzędu akt sprawy I SA/Sz 548/16, toczącej się ze skargi Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych za 2010 r., wynika, że postanowieniem z dnia 23 października 2015 r. wszczęto wobec Skarżącego dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s., z uwagi na niedopełnienie przez Skarżącego obowiązku złożenia informacji aktualizacyjnych w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych (PIT-23) za 2010 r., w kwocie [...] zł, w związku ze sprzedażą nieruchomości i narażenie w ten sposób podatku na uszczuplenie (nr sprawy [...]). W tym dniu, w związku z wszczętym postępowaniem w sprawie karnej skarbowej zostało skierowane do Skarżącego wezwanie (ZPO w aktach sprawy I SA/Sz 548/16), ponadto również w tym dniu organ I instancji postępując zgodnie z dyspozycją o której mowa w art. 70c o.p. skierował do Skarżącego zawiadomienie, informując że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości (PIT-23 za 2010 r.) został zawieszony z dniem 23 października 2015 r. z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego dotyczącego niewykonania tego zobowiązania. Powyższa korespondencja została odebrana przez Skarżącego w dniu 26 października 2015 r. W tych okolicznościach sprawy, które za podstawę orzeczenia przyjmuje także Sąd, stwierdzić należy, że zostały spełnione przesłanki zawieszenia postępowania z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego, wynikające z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., bowiem niewątpliwe wobec Skarżącego zostało wszczęte postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe, a podatnik został o nim zawiadomiony. Ponadto, pismem z dnia 23 października 2015 r., tj. przed upływem terminu przedawnienia, organ I instancji - zgodnie z art. 70c o.p. - powiadomił Podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z ww. przyczyny. W tym stanie sprawy zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 6 pkt 1 o.p., należało uznać za niezasadne. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p., przez nieprawidłowe przyjęcie, że wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, bowiem zarówno organ I jak i II instancji dokonały prawidłowych ustaleń w sprawie. Wskazać również wypada, że analogiczną argumentację w sprawie Skarżącego wyraził wcześniej inny skład orzekający tutejszego Sądu w wyroku z dnia 10 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 548/16. Na marginesie Sąd zauważa również, że postępowanie egzekucyjne wobec którego wniesiono zarzuty w niniejszej sprawie zostało umorzone na wniosek wierzyciela postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr [..] , a zatem zawarty w skardze wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego jest bezprzedmiotowy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.) – orzekł o oddaleniu skargi.