I SA/Sz 774/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi B.P.P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatek od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia " B." Spółce z o.o., podatku od nieruchomości za [...] rok w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji określił skarżącej Spółce, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] roku w kwocie [...] zł. Przedmiot opodatkowania stanowiły: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] m2 ) - [...] zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] m2 ) -[...] zł budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – [...] zł . Uzasadniając swoją decyzję organ podatkowy wskazał, że aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] r. "B." Sp. z o.o. nabyła prawo wieczystego użytkowania nieruchomości stanowiących działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz działkę nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 położonych przy ul. [...] i przy ul. [...] wraz z prawem własności posadowionych na niej budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności. Wobec nie złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości, organ podatkowy wezwał dwukrotnie Spółkę do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości za lata [...]. W dniu [...] r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, a następnie w dniu [...] r. złożyła korekty deklaracji za lata [...], w których wykazała do opodatkowania w roku [...]: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - [...] m2 budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – [...] zł. W pisemnym uzasadnieniu korekty Spółka wyjaśniła, że wyłączyła z opodatkowania budynki ze względu na ich zły stan techniczny, które docelowo przeznaczyła do rozbiórki. Spółka powołała się przy tym na wyrok WSA w [...] sygn. akt [...], który w jej ocenie prezentuje zbieżny z jej stanowiskiem pogląd dotyczący interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a mianowicie, że budynki z uwagi na zły stan techniczny nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto Spółka dodała, że budowle sieci kanalizacyjnej, wodociągowej i oświetleniowej zostały aportem wniesione do Spółki w miesiącu [...] i z uwagi na ich postępującą degradację oraz demontaż ich wartość jest różna w poszczególnych latach podatkowych. Uznając, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata [...], postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia "B." Sp. z o.o. wysokości zobowiązania podatkowego za wskazane lata. W ocenie organu podatkowego, zgodnie z normą zawartą w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., co do zasady wszystkie budynki lub ich części niezależnie od sposobu ich wykorzystania, jeżeli znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych należą do kategorii obiektów związanych z działalnością gospodarczą tego podmiotu. Wyjątek od tej zasady, to wyłączenie poza zakres przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, obiektów które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności z przyczyn technicznych. W dalszej kolejności organ podatkowy przedstawił wykładnię pojęcia "względy techniczne" oraz pojęcia "związane z działalnością gospodarczą". Organ podkreślił, że ubytki wyposażenia budynku w wymagane urządzenia czy instalacje bez których budynek nie może służyć prowadzonej działalności gospodarczej, nie mieszczą się w pojęciu "względów technicznych" uniemożliwiających jego wykorzystanie do prowadzonej działalności. Nadto wskazał, że zaniechanie czynności związanych z remontem budynków będących przedmiotem opodatkowania, a następnie ich rozbiórka nie muszą mieć w ogóle związku z zaprzestaniem działalności gospodarczej ze względu na ich stan, natomiast mogą kolidować z planami inwestycyjnymi przedsiębiorcy na zakupionej nieruchomości. Ustalając zaś powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, organ podatkowy na podstawie złożonej dokumentacji zweryfikował powierzchnię użytkową wykazując powierzchnię [...] m2, a nie jak wykazała Spółka [...] m2. W złożonym odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako niezgodnej ze stanem budynków i budowli w [...] roku i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż Spółka wstąpiła w prawa właściciela budynków i budowli na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] na działkach gruntu nr [...] i [...] w dniu [...] r. Spółka została powołana- jako spółka celowa do realizacji projektu inwestycyjnego na terenach F., przy czym F. z własnych środków, przed założeniem spółki celowej "B." przeprowadziła procedurę opracowania projektu budowlanego rozbiórki budynków i budowli położonych na nieruchomości przy ul. [...] i uzyskała w [...] r. stosowną decyzję - Pozwolenie na rozbiórkę. Zdaniem odwołującej nie sposób deklarować płatności podatku od budynków i budowli, co do których właściciel posiada prawomocną decyzję- Pozwolenie na rozbiórkę. Odwołująca podkreśliła, że budynki i budowle w roku [...] nie spełniały swojej funkcji użytkowej w stopniu pozwalającym na ich wydzierżawienie lub prowadzenie w nich jakiejkolwiek innej działalności gospodarczej. Co więcej - ich stan techniczny oraz standard wykończenia odbiegały od oczekiwań potencjalnych użytkowników. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie wskazało, że literalne brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 3 tejże ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.), wyraźnie wskazuje na okoliczność "posiadania" budynku i gruntu przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Jest to więc podstawowa przesłanka, wystąpienie której decyduje o wysokości stawki podatkowej. Natomiast żaden przepis prawa nie daje organowi podatkowemu upoważnienia do badania, jaki to rodzaj związku, ekonomiczny czy nieekonomiczny. Organ podatkowy wskazał przy tym na wyrok sygn. akt [...] w którym Sąd stwierdził, "że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę, a nie sposób, w jaki jest ona wykorzystywana". Jak wskazał organ odwoławczy, bezspornym w sprawie pozostaje fakt, iż B. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] jako przedsiębiorca wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego ( Numer KRS: [...]) prowadząca działalność gospodarczą, od [...] r. była użytkownikiem wieczystym gruntów o numerach ewidencyjnych działek [...] i [...] i właścicielem budynków położonych w [...] przy ul. [...] i [...]. Kwestią sporną jest zaś sposób opodatkowania obiektów budowlanych położonych w [...] przy ul. [...] i [...], które opodatkowane zostały przez organ pierwszej instancji według stawki dla budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Spółki powinny być wyłączone z zakresu przedmiotów opodatkowania ze względu na stan techniczny. W ocenie organu odwoławczego, jak wynika z treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika. W ocenie Kolegium oznacza to, że grunt, budynek czy budowla zarówno obecnie, jak i w przyszłości nie nadaje się do wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Nie będą miały natomiast znaczenia okoliczności i zdarzenia zależne od przedsiębiorcy i będące wynikiem jego celowego, świadomego działania lub zaniechania, polegające np. na świadomym niepodejmowaniu działań zmierzających do odnowy stanu technicznego budynków, inwestowania w obiekty, a to z uwagi na planowaną ich rozbiórkę i zamiar postawienia zupełnie nowych obiektów. Organ wskazał przy tym na wyrok WSA w [...] z dnia [...] r., [...]. Zdaniem organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy (akt notarialny, deklaracje podatkowe, ewidencja gruntów i budynków, decyzja Nr [...]- pozwolenie na rozbiórkę, opinie w sprawie stanu technicznego obiektów budowlanych położonych w [...] przy ul. [...]) był wystarczający dla ustalenia stanu technicznego budynków, a w konsekwencji dla prawidłowego określenia odwołującej się Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...]r. Organ odwoławczy zauważył również, iż wbrew twierdzeniu odwołującej, w dacie wstąpienia Spółki w prawa właściciela budynków i budowli położonych na działkach nr [...] i nr [...] tj. [...] r. poprzedni właściciel F. nie dysponowała jeszcze decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę. Decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę została wydana w dniu [...] r. Nadto wskazał, że z opisu stanu technicznego projektu budowlanego rozbiórki budynków przemysłowo-produkcyjnych położonych w [...] na działce nr [...] i [...] przy ul. [...] wynika, iż nieruchomość mogłaby potencjalnie służyć do prowadzenia działalności gospodarczej, jednak brak działań zmierzających do przeprowadzenia prac remontowych wynika ze świadomej decyzji Spółki o rozbiórce budynków. Tym samym uznać należy, że niewykonanie remontu nie tkwi w samych budynkach, tzn. nie jest związane z ich stanem, ale z nieopłacalnością ich przeprowadzenia. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że pozwolenie na rozbiórkę zostało wydane w [...] r., natomiast rozbiórkę rozpoczęto w [...] roku, a zakończono w [...] roku, co wynika z załączonego Dziennika rozbiórki nr [...] wydanego w dniu [...] r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, " B." Spółka z o.o., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem stanu faktycznego budynków i budowli w roku podatkowym [...], a w szczególności wydania w [...] r. decyzji administracyjnej - Pozwolenia na rozbiórkę. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w przypadku budynków i budowli które zostały wyłączone z użytkowania, z uwagi na ich stan techniczny oraz docelowe przeznaczenie do rozbiórki (potwierdzone uzyskaną przez poprzedniego właściciela nieruchomości decyzją administracyjną - Pozwoleniem na rozbiórkę, wydana przed prawomocnym wpisem strony do ksiąg wieczystych), powstaje obowiązek podatkowy zapłaty podatku od budynków i budowli według stawki obowiązującej dla budynków przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo ich stanu technicznego oraz wydanej decyzji administracyjnej - Pozwolenia na rozbiórkę, Zasady konstytutywnego charakteru wpisu prawa użytkowania wieczystego gruntów do księgi wieczystej i w związku z tym przyjęcia, że decyzja administracyjna - Pozwolenie na rozbiórkę budynków i budowli została wydana w dniu [...] r. tj. po przejęciu przez stronę gruntów wraz z nieruchomościami zgodnie z Umową spółki Rep [...] (aport rzeczowy udziałowca) w dniu [...] r. , podczas gdy wpis strony jako użytkownika do ksiąg wieczystych nieruchomości nastąpił w dniach [...] r. i [...] r. i zgodnie z obowiązującymi przepisami, strona stała się podatnikiem podatku od przedmiotowych nieruchomości od momentu wpisu do ksiąg wieczystych. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka pokrótce przedstawiła stan faktyczny sprawy podnosząc, że nie sposób deklarować płatności podatku od budynków i budowli, co do których właściciel posiada prawomocną decyzję - Pozwolenie na rozbiórkę, a sam fizyczny proces rozbiórki jest poprzedzony przygotowaniem budynków do wyburzenia (demontaż materiałów instalacyjnych, okien drzwi wewnątrz budynków, wyłączenie dopływu mediów tj. energii elektr., wody, kanalizacji, ciepła, demontaż instalacji itp.).Strona powołała się przy tym na wyrok WSA w [...] o sygn. akt [...]. Skarżąca Spółka wskazała dalej, że decyzja administracyjna - Pozwolenie na rozbiórkę przedmiotowych budynków zostało wydane w dniu [...] r., po przejęciu przez B. gruntów wraz z nieruchomościami zgodnie z Umowa spółki Rep [...] (aport rzeczowy udziałowca) w dniu [...] r. B. Spółka z o.o. założona zgodnie z Umową spółki z o.o. z dnia [...] r. (Rep [...]) została wpisana jako użytkownik wieczysty nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] do ksiąg wieczystych w dniach: a) [...] r. dla nieruchomości objętej KW nr [...] b) [...] r. dla nieruchomości objętej KW nr [...] W ocenie skarżącej Spółki, stała się ona podatnikiem podatku od przedmiotowych nieruchomości od momentu wpisu do ksiąg wieczystych, tj: odpowiednio [...] r. i [...] r. - a więc po wydaniu decyzji administracyjnej -Pozwolenia na rozbiórkę z dnia [...] r. Spółka podniosła dalej, że organ podatkowy, w swojej Decyzji z [...] r. przyjął za podstawę do określenia wysokości podatku, fakt fizycznego posadowienia budynków i budowli na gruncie w roku [...], opierając decyzję na uwagach dot. stanu budynków podanych w projekcie budowlanym złożonym w [...]r., przez projektanta C. Sp. z o.o. do wniosku o wydanie na rzecz F. decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę budynków. Nadto, Strona podtrzymując swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie, z ostrożności procesowej wskazała, że być może należało objąć budynki stawką jak za budynki pozostałe. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ) zwana dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji co do zgodności z prawem, Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości, obiektów budowlanych położonych w [...] przy ul. [...] i [...]. Organy podatkowe przyjęły, że obiekty te należy opodatkować stawką przewidzianą dla budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej Spółki, powinny być one wyłączone z zakresu przedmiotów opodatkowania ze względu na stan techniczny. Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz.844), zwana dalej: u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wskazanym powyżej przepisem ustawodawca wprowadził więc jako zasadę, że wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Jednocześnie ustawodawca nie wprowadził definicji legalnej pojęcia "względy techniczne", co oznacza, że wyłączenie gruntu, budynku czy budowli z wykorzystywania w działalności gospodarczej powinno być każdorazowo szczególnie badane i wymaga rozważenia rodzaju oraz charakteru przeszkody, a także ustalenia przyczyn oraz czasu jej powstania. Ze względu na wprowadzoną zasadę względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej w określonym obiekcie powinny mieć, jak słusznie zauważył organ podatkowy, obiektywny i trwały charakter. Obiektywny, to znaczy taki, który jest niezależny od woli przedsiębiorcy. Tak więc względy ekonomiczne, finansowe czy też podejmowane przez przedsiębiorcę decyzje gospodarcze (np. w kwestii remontu, modernizacji budynku) lub też brak racjonalnych działań, które w efekcie doprowadziły do złego stanu technicznego budynku nie są zaliczane do względów technicznych, o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie wystarczy bowiem, aby budynek był w złym stanie technicznym, ale aby stan ten był trwały. Wynika to wprost z końcowej części powołanego przepisu, który stanowi, "... że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych." Zatem stan techniczny obiektu musi mieć charakter trwały, nieprzemijający. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż organ podatkowy w sposób prawidłowy zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz podjął prawidłowe rozstrzygnięcie. Bezspornym w sprawie pozostaje fakt, iż B. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] jako przedsiębiorca wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego ( Numer KRS: [...]) prowadząca działalność gospodarczą, od [...] r. była użytkownikiem wieczystym gruntów o numerach ewidencyjnych działek [...] i [...] i właścicielem budynków położonych w [...] przy ul. [...] i [...]. Jest to więc podstawowa przesłanka, wystąpienie której decyduje o wysokości stawki podatkowej. Nadto, organy podatkowe dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego ( protokołu przekazania nieruchomości z dnia [...] r., decyzji Nr [...] - Pozwolenie na rozbiórkę, opinii w sprawie stanu technicznego obiektów budowlanych położonych w [...] przy ul. [...]) uznały, iż brak podjęcia działań Spółki związanych z renowacją elewacji, koniecznością przeprowadzenia remontu przeciekających dachów, konserwacją ścian, podłóg jak i naprawą instalacji elektrycznej, instalacji centralnego ogrzewania, czy wymianą oświetlenia dachowego nie stanowi obiektywnej i trwałej przeszkody o charakterze technicznym uniemożliwiającym prowadzenie w tych obiektach działalności gospodarczej. Jak słusznie organ podatkowy zauważył, zaniechanie przeprowadzenia remontu budynków, a następnie ich rozbiórka, miała związek z planami inwestycyjnymi na zakupionej nieruchomości. Sąd podziela zatem stanowisko organu podatkowego, że brak podjęcia działań Spółki związanych z koniecznością przeprowadzenia remontu, nie stanowiło obiektywnej i trwałej przeszkody o charakterze technicznym uniemożliwiającym prowadzenie w tych obiektach działalności gospodarczej. Warto również dodać, iż decyzja nr [...] z dnia [...] r. Wydziału Urbanistyki i Administracji Budowlanej dotycząca pozwolenia na rozbiórkę budynków położonych przy ul. [...] nie stanowi decyzji nakazującej rozbiórkę wydanej na podstawie art.67 Prawa budowlanego i nie nawiązuje w swojej treści do złego stanu technicznego budynku, czy stanu jego zagrożenia dla bezpieczeństwa, a wyraża jedynie brak przeciwwskazań dla dokonania zamierzonej przez właścicieli rozbiórki. Należy także zauważyć, iż okoliczność, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne", o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., musi być badana ad casum, co oznacza, że może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi. Do środków tych niewątpliwie należą zarówno orzeczenia organów nadzoru budowlanego, jak i opinie specjalistów (biegłych) z zakresu budownictwa. Nie są to jednak środki dowodowe wyłącznie właściwe, ponieważ i w tym przypadku zastosowanie ma zasada wyrażona w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1228/08). Również przepisy u.p.o.l. nie wymagają, aby względy techniczne miały być potwierdzone określonym dokumentem. Tak więc nie ma racji skarżąca Spółka, twierdząc, że nie sposób deklarować płatności podatku od budynku i budowli, co do których właściciel posiada prawomocną decyzję Pozwolenie na rozbiórkę. Końcowo wskazać również należy, że na tle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ukształtowało się jednolite i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, które Sąd w niniejszym składzie w całości podziela (por. wyroki NSA z dnia 1 czerwca 2011r., sygn. akt II FSK 151/10; z dnia 10 czerwca 2011r., sygn. akt II FSK 226/10; z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www. orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji organy prawidłowo uznały, że skoro przedmiotowe obiekty w roku podatkowym [...] znajdowały się w posiadaniu skarżącej Spółki będącej przedsiębiorcą i jednocześnie – jak wykazano powyżej – nie zaistniały "względy techniczne" uniemożliwiające ich wykorzystywanie na cele działalności gospodarczej, o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., budynki te – stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l. – należało opodatkować podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, niezależnie od tego, że budynki te faktycznie nie były wykorzystywane na cele związane z działalnością gospodarczą. Odnośnie zarzutu podniesionego dopiero na etapie skargi sądowoadministracyjnej, tj. naruszenia zasady konstytutywnego charakteru wpisu prawa użytkowania wieczystego gruntów do księgi wieczystej, Sąd wskazuje, że powinien on być podniesiony przed organami podatkowymi, a nie w postępowaniu sądowym, gdyż sąd administracyjny nie zastępuje organów podatkowych w czynieniu ustaleń faktycznych, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięć tych organów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.