I SA/Sz 777/14

Dnia 25 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpatrzeniu w dniu 25 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładu Gminnego Spółki z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zakład Gminny Spółka z o.o., pismem z dnia [...] r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymującą w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego, którymi Spółce określono zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące [...] oraz za pozostałe miesiące 2009 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Wraz ze skargą złożono do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie może narazić stronę skarżącą na utratę płynności finansowej, gdyż w budżecie Spółki nie ma aktualnie wolnych środków finansowych na zapłatę zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za [...] r. Egzekucja utrudni jej przygotowanie do sezonu letniego, podczas którego Spółka ma najwięcej wydatków na finasowanie zadań zleconych przez Gminę, w kontekście przygotowania się do przyjazdu turystów, którym należy zapewnić bezpieczne i odpowiednie warunki do wypoczynku na plaży w [...]. Strona podniosła również, że jako spółka komunalna nie jest nastawiona na maksymalizację zysków, jak typowy podmiot sektora prywatnego. Stąd też generalnie z roku na rok ponosi stratę bilansową, na dowód czego przedłożyła rachunki wyników za trzy lata obrotowe. Ponadto skarżąca Spółka wskazała, że egzekucja środków pieniężnych przez organ egzekucyjny przed sezonem letnim 2014 może spowodować spadek konkurencyjności plaży i kąpieliska w stosunku do ościennych miejscowości wypoczynkowych. Może zatem skutkować powstaniem znacznych szkód kapitałowych dla strony skarżącej oraz finansującej je Gminy, a także trudnych do odwrócenia strat wizerunkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego powyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m.in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 694/04, niepubl.; z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 52/05, niepubl.). Wskazać również należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11; z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 289/12 - dostępne w CBOSA). Mając powyższe na uwadze, po analizie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz załączonych do niego dokumentów, Sąd stwierdził, że brak jest postaw do uwzględnienia wniosku Spółki. Uzasadniając wniosek, skarżąca wskazała, że jest spółką komunalną a wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę jej płatności finansowej, co uniemożliwi jej przygotowanie mrzeżyńskiej plaży i kąpieliska na przyjazd turystów i w konsekwencji może doprowadzić do powstania szkód kapitałowych dla strony skarżącej oraz finansującej je Gminy, a także trudnych do odwrócenia strat wizerunkowych [...] . W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku skarżącej jest zbyt ogólnikowe, a wskazane przez nią okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest bowiem wystarczający sam wywód strony o utracie płynności finansowej. Strona powinna poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej, a tego skarżąca w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła. Spółka do wniosku załączyła bowiem rachunki zysków i strat (wariant porównawczy) za lata [...]. Niewątpliwie wynika z nich, że w kolejnych czterech latach osiągała straty z działalności (odpowiednio: [...] zł w [...]r.), zauważyć jednak należy, że: – po pierwsze - strata wynikająca z bilansu czy z zeznań podatkowych jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Wykazywanie strat nie musi oznaczać utraty płynności finansowej przez przedsiębiorcę; – po drugie - wskazane dane w żaden sposób nie obrazują obecnej sytuacji majątkowo-finansowej Spółki. Dokonując oceny wniosku Spółki, Sąd nie pominął okoliczności, że jedynym jej udziałowcem Spółki jest [...], lecz jednocześnie zwrócił uwagę na fakt, że wartość kapitału zakładowego skarżącej stanowi kwota [...] zł, a przedmiot prowadzonej przez nią działalności koncentruje się nie tylko na gospodarowaniu plażą w [...], lecz także na gospodarowaniu bazą turystyczną i sportową [...]oraz prowadzeniu działalności w zakresie zorganizowania wypoczynku i rekreacji (według danych wynikających z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego Spółki). W tym stanie sprawy, uznając, że Spółka nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.