I SA/Sz 785/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2016 r. wniosku I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od lutego do grudnia 2013 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., pismem z 16 czerwca 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od lutego do grudnia 2013 r. W skardze skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy albo sąd, w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez organ. W uzasadnieniu wniosku spółka podniosła, że wykonanie decyzji w znaczny sposób utrudni jej prowadzenie działalności gospodarczej i może doprowadzić do utraty płynności finansowej, co w konsekwencji doprowadzi do wstrzymania wypłat kontrahentom i pracownikom spółki oraz spowoduje konieczność rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi osobami oraz poniesienie kosztów związanych z postępowaniami sądowymi oraz egzekucyjnymi w przypadku wystąpienia kontrahentów skarżącej na drogę postępowania sądowego, a następnie prowadzenia postępowań egzekucyjnych. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zwroty: "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki", jako zwroty niedookreślone, wymagają konkretyzacji w danych sytuacjach. Zgodnie z utrwalonym w literaturze i orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast, trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być zarówno skutkami prawnymi, jak i faktycznymi, a także równolegle, prawnymi i faktycznymi. Skutki te, raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (Jagielska, Wiktorowska, Wajda [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 378 i nast.). Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodęi wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by sąd mógł stwierdzić, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji występowały w sprawie, sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciążają stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Odnosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy uznać należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. W ocenie sądu, przedstawione przez skarżącą spółkę okoliczności faktyczne nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie zawarła w skardze na tyle skonkretyzowanych twierdzeń odnoszących się do wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ani nie przedłożyła wraz z wnioskiem takich dokumentów, które uprawdopodobniałyby przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że podjęte czynności mogą prowadzić do utraty płynności finansowej oraz powstania dodatkowych kosztów po stronie skarżącej wynikających z zaniechania wykonania innych zobowiązań (koszty sądowe i koszty postępowania egzekucyjnego). Jednakże, nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałby zarówno stan majątkowy spółki, jak i wysokość przychodów w bieżącym okresie, co umożliwiałoby dokonanie przez sąd stosownej oceny skutków braku wstrzymania wykonania decyzji. Tym samym, na obecnym etapie postępowania okoliczności faktyczne przedstawione we wniosku, uznać należy za czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą one stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podatkowej. Skarżąca nie przedstawiła żadnych przekonujących argumentów i dokumentów odnoszących się do stanu faktycznego sprawy, które można byłoby ocenić, jako okoliczności będące ustawowymi przesłankami, skutkującymi uwzględnienie wniosku. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. W tej sytuacji, brak jest podstaw do przyjęcia, że istnieje realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nadto, należy wskazać, że kwota należności pieniężnej, która będzie podlegać ewentualnej egzekucji z majątku spółki wynosi [...] zł, a nie jak twierdzi spółka [...] zł, bowiem zaskarżoną decyzją stwierdzono, że w odniesieniu do zadeklarowanych przez spółkę wartości nabytych towarów i usług netto oraz podatku VAT, spółka zawyżyła wartość nabytych towarów i usług o kwotę [...] zł oraz podatek VAT naliczony z tytułu tego nabycia o kwotę [...] zł. Należy również podkreślić, że "uszczerbek finansowy" ponoszony przez stronę w związku z regulowaniem zobowiązań publicznoprawnych – nawet w znacznej wysokości - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). W tym stanie sprawy, sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji. Wszystkie cytowane orzeczenia są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.