I SA/Sz 804/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zwrotu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...], reprezentowana przez pełnomocnika pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...]r., w przedmiocie określenia wysokości zwrotu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. Jednocześnie w skardze, Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ wyegzekwowanie wskazanego w decyzji zobowiązania podatkowego jest nie tylko sprzeczne z interesem strony, ale także narazi na straty o nieodwracalnych skutkach. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że branża Skarżącej (hodowla ryb) jest szczególnie narażona na niezależne od strony czynniki zewnętrzne jak: choroby skutkujące utylizacją hodowanych ryb, zatrucie wody, spadek poziomu wód (strona prowadzi hodowlę na rzece), spadek ceny ryb wskutek importu ryb z Chin, wzrostu cen pasz i lekarstw niezbędnych dla prowadzenia hodowli, wzrostu wynagrodzeń pracowników i obsługi weterynaryjnej - skutkujące spadkiem dochodów z działalności przy jednoczesnym wzroście kosztów. W efekcie Skarżąca z trudem zachowuje płynność finansową; tym bardziej, iż jednocześnie musi spłacać terminowo zaciągnięte na budowę kredyty oraz należności publicznoprawne. Ponadto, ze względu na obostrzenia warunków udzielania kredytów, nie tylko Skarżąca nie może realizować żadnej z zaplanowanych wcześniej inwestycji i nadal rozważa podjęcie decyzji w przedmiocie zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej, za czym przemawiają coraz większe straty, ale także potencjalni kontrahenci nie są w stanie uzyskać środków na sfinansowanie zakupu towarów skarżącego. W ocenie Skarżącej, obciążenie w tej trudnej sytuacji sporną należnością (wraz z odsetkami kwota ponad [...] ([...])) złotych, doprowadzi do ograniczenia prowadzonej działalności, a nawet do jej zawieszenia poprzez m.in. ograniczenie zatrudnionego personelu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zw. dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek Skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczenia wymaga, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające samo przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. Skoro Skarżąca dąży do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia szkody majątkowej, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu, mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). Tymczasem w przedmiotowej sprawie, Skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności na poparcie złożonego wniosku mimo, że właśnie na stronie spoczywa obowiązek wykazania spełnienia przesłanek zawartych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które pozwoliłyby na całościową ocenę jej sytuacji materialnej i finansowej w kontekście faktycznych możliwości zapłaty zaległości podatkowej. Ogólne wskazanie, że wyegzekwowanie wskazanego w decyzji zobowiązania podatkowego jest nie tylko sprzeczne z interesem strony, ale także narazi Skarżącą na straty o nieodwracalnych skutkach oraz, że Skarżąca z trudem zachowuje płynność finansową - bez szczegółowego przedstawienia sytuacji finansowej przedsiębiorstwa prowadzonego przez Skarżącą, rozmiaru prowadzonej działalności, nie pozwala Sądowi na ocenę, czy wykonanie decyzji, może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Jest oczywiste, że zapłata zaległości podatkowej ze swej istoty powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego". Jednakże "uszczerbek finansowy" ponoszony przez stronę przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znaczny - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć także wypada, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien wkalkulować w ryzyko związane ze swoją działalnością, konieczność ponoszenia różnorodnych zobowiązań publicznoprawnych (kosztów) i zabezpieczyć środki na ten cel. Nadto, wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności. Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.