I SA/Sz 819/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...]r. nr [...] określającą M. K. kwotę podatku akcyzowego należnego z tytułu importu towaru: samochodu osobowego marki [...] , rok produkcji [...] o pojemności silnika 1781 cm3 w wysokości [...] zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. Jednocześnie w ww. decyzji organ powiadomił dłużnika o zaksięgowaniu w rejestrze Długu Celnego R 19 pod poz. 733/2011, kwot uzupełniających należności wynikających z niedoboru podatku akcyzowego w wysokości [...] zł oraz podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w dniu 18 lutego 2006r. na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu ww. samochód osobowy marki [...] o nr nadwozia [...] . Po przeprowadzeniu postępowania celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] ., mocą której zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiąca różnicę pomiędzy należną kwotą długu celnego określonego wysokości [...] zł a kwotą należności celnych wynikającą z ww. zgłoszenia celnego w wysokości [...] zł. Określenie należnej kwoty długu celnego w wysokości [...] zł było wynikiem ustalenia odmiennej od zadeklarowanej wartości celnej w wysokości [...] zł. Postanowieniem z dnia [...] r., Dyrektor Izby Celnej w S. stwierdził, że odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Następnie postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Celnego w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia podstawy, wymiaru i poboru podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu ww. pojazdu. Przesłanką do wszczęcia postępowania były ustalenia Naczelnika Urzędu Celnego w S. dokonane w decyzji z dnia [...]., dotyczącej retrospektywnie zaksięgowanej kwoty długu celnego, które skutkowały zmianą podstawy opodatkowania, a tym samym miały wpływ na wymiar ww. podatków. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w S. wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 18 listopada 2010 r. doradca podatkowy J. C., zgłosił swój udział w sprawie jako pełnomocnik Strony i jednocześnie wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie postępowania celnego w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia[...]. Naczelnik Urzędu Celnego w S. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania stwierdzając, iż rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. nie stanowi zagadnienia wstępnego, które mogłoby stanowić podstawę do wnioskowanego zawieszenia postępowania podatkowego. Organ celny wyjaśnił, iż do czasu rozstrzygnięcia wniosku w sprawie wznowienia postępowania w obiegu prawnym pozostaje decyzja z dnia [...] a wynikające z niej istotne dla sprawy podatkowej ustalenia w zakresie wartości celnej i prawnie należnej kwoty długu celnego są wiążące. Nie zgadzając się z powyższym, pełnomocnik strony pismem z dnia [...] . wniósł do Dyrektora Izby Celnej w S., zażalenie na ww. postanowienie organu podatkowego I instancji żądając jego uchylenia w całości i zawieszenie postępowania podatkowego zgodnie ze złożonym w imieniu Strony wnioskiem. W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego zażalenia postanowieniem z dnia 29 marca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, które to rozstrzygnięcie stało się prawomocne. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, opisaną na wstępie decyzją nr [...] z dnia [...] skierowaną do M. K., Naczelnik Urzędu Celnego w S., przyjmując ustalenia dokonane w decyzji nr [...] z dnia [...] określił kwoty podatków należnych z tytułu importu samochodu osobowego, tj. kwotę podatku akcyzowego w wysokości [...] zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji strona reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 14 czerwca 2011 r. wniosła do Dyrektora Izby Celnej w S. odwołanie. W jego uzasadnieniu wskazała, iż rozstrzygnięcie wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. wydane zostało z naruszeniem zasad postępowania, o których mowa w art. 201 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. Nr 8, z 2005 r., poz. 60 ze zm.). Odwołujący wskazał, iż postanowieniem z dnia[...]. Naczelnik Urzędu Celnego w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia podstawy opodatkowania w podatku akcyzowym i podatku VAT, które zostało doręczone Stronie w dniu 28 października 2011r. Następnie organ, postanowieniem z dnia [...] . wznowił na wniosek Strony, postępowanie w zakresie długu celnego. Tym samym - zdaniem pełnomocnika - wydanie decyzji podatkowej jest działaniem przedwczesnym, bowiem rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego dla wymiaru zobowiązań podatkowych, jakim jest wymiar cła, objęte jest postępowaniem prowadzonym w trybie nadzwyczajnym. Wskazując na powyższe pełnomocnik Strony zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Nie znajdując podstaw do uznania roszczeń Strony Naczelnik Urzędu Celnego w S., pismem z dnia 30 czerwca 2011r., przesłał ww. odwołanie w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej, do rozpatrzenia przez organ drugiej instancji tj. Dyrektora Izby Celnej w S.. Postanowieniem z dnia[...] . Dyrektor Izby Celnej w S. wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania odwoławczego. W dniu 27 lipca 2011r. do organu wpłynął wniosek pełnomocnika Strony w którym J. C. wniósł o przesłanie akt przedmiotowej sprawy do organu podatkowego właściwego miejscowo dla miejsca zamieszkania pełnomocnika Strony, tj. do Izby Celnej w R.. Uzasadniając powyższe wskazał, iż od dnia 15 lutego 2011r. przebywa nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim, co jest spowodowane złym stanem zdrowia. Na dowód przedłożył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię zaświadczenia lekarskiego. W odpowiedzi na powyższe, Dyrektor Izby Celnej w S. poinformował pełnomocnika Strony, iż nie znajduje podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Dyrektor Izby Celnej w S., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazał, iż podstawę wydania decyzji z dnia [...] . stanowiły ustalenia dokonane przez organ celny w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] r., która to decyzja jest rozstrzygnięciem ostatecznym, zaś organ jest nią związany od chwili doręczenia. Następnie organ odwoławczy powołując treść odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), wskazał co podlega opodatkowaniu akcyzą, co to są wyroby akcyzowe, kto jest podatnikiem akcyzy oraz kiedy powstaje obowiązek podatkowy. Wskazał, iż w pozycji 59 załącznika nr 1 do ww. ustawy wymienione zostały samochody osobowe objęte kodem CN 8703. Zatem, samochód osobowy, będący przedmiotem postępowania, zaklasyfikowany do pozycji CN 8703239000 jest wyrobem akcyzowym i w związku z importem na terytorium kraju podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Ponieważ dług celny powstał w dniu 18 lutego 2006r., w tym też dniu powstał obowiązek podatkowy. W myśl natomiast art.33 ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), jeżeli organ celny stwierdzi, że kwota podatku w zgłoszeniu celnym została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Dyrektor Izby Celnej w S. wskazał dalej, iż w myśl art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest - w przypadku importu - wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło. W niniejszej sprawie podstawę opodatkowania stanowi zatem kwota w wysokości [...] zł równa sumie: wartości celnej samochodu osobowego marki [...] , objętego procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] ., ustalonej przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] . w wysokości [...] zł oraz kwoty należnego cła w wysokości [...] zł, wynikającej z ww. decyzji. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, stawka akcyzy na wyroby akcyzowe niezharmonizowane (do których należą samochody osobowe) wynosi 65 % podstawy określonej w art. 10. Stawka akcyzy dla pojazdów samochodowych i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi oraz wyścigowymi) zaklasyfikowanymi do kodu CN 8703 określona została w poz. 21 załącznika 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego i wynosi odpowiednio dla samochodów o pojemności silnika powyżej 2000cm3 - 13,6% dla pozostałych -3,1%. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do treści § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia, w przypadku sprzedaży samochodów osobowych, dostawy wewnątrzwspólnotowej, nabycia wewnątrzwspólnotowego lub ich importu, dokonywanych po upływie 2 lat kalendarzowych od ich produkcji, wliczając rok produkcji jako pierwszy rok kalendarzowy, stosuje się procentowe stawki akcyzy obliczone według wzoru szczegółowo opisanego przez organ. W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Celnego w S. w zaskarżonej decyzji prawidłowo określił podstawę, stawkę oraz kwotę podatku akcyzowego. Jednocześnie wskazał, iż zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, organ I instancji, w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosował stawkę podatku w wysokości 22 %, wobec czego, należny podatek od towarów i usług z tytułu importu ww. pojazdu wyniósł [...] zł. Odnosząc się do podnoszonego przez pełnomocnika strony obowiązku zawieszenia postępowania przez organ podatkowy, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż zawieszenie postępowania podatkowego może nastąpić tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego) przez inny organ lub sąd pozostaje w takim związku z postępowaniem podatkowym, iż bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. W przedmiotowej sprawie zagadnieniem wstępnym dla postępowania podatkowego jest kwestia określenia w postępowaniu celnym elementów wliczanych do podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym oraz podatkiem od towarów i usług czyli wartości celnej i kwoty należnego cła. Wobec powyższego zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, które uzasadniałyby zawieszenie postępowania, albowiem elementy kalkulacyjne służące do określenia podstawy opodatkowania zostały rozstrzygnięte w decyzji organu celnego I instancji. Złożenie wniosku o uruchomienie trybu nadzwyczajnego w celu kontroli decyzji ostatecznej nie skutkuje wbrew twierdzeniu pełnomocnika Strony tym, że sprawa celna staje się na powrót otwartym zagadnieniem wstępnym. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, lecz służy kontroli decyzji w zakresie podstawy wznowienia. Organ wskazał przy tym na orzecznictwo sądowe. Dyrektor Izby Celnej w S. dokonując analizy zasad ogólnych postępowania podatkowego stwierdził ponadto, iż w toku postępowania dołożono wszelkich starań aby załatwić sprawę rzetelnie, mając na uwadze wszystkie dowody zgromadzone w sprawie oraz ustosunkowując się do całości materiału dowodowego. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Dyrektora Izby Celnej w S., pełnomocnik M. K. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S., jako wydanych niezgodnie z prawem. W uzasadnieniu skargi, skarżący rozstrzygnięciom organów celnych obu instancji zarzucił, iż zostały wydane z naruszeniem normy prawnej określonej w art. 210 § 1 pkt 5 i Ordynacji podatkowej w związku z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym. Wskazał, iż pomimo powołania normy prawnej dokonanego wymiaru podatku od towarów i usług, organ celny rozstrzyga w rzeczywistości kwestię wysokości należnego podatku z naruszeniem tej normy, bowiem dokonuje rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania bez wskazania rzeczywistych jej składników. Brak wykazania przez organ w swoim rozstrzygnięciu elementów wartości celnej towaru i kwoty długu celnego stanowi – zdaniem skarżącego naruszenie normy wynikającej z art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, pozbawiając tym samym skarżącego merytorycznej kontroli i oceny prawidłowości dokonanego wymiaru kwoty podatku VAT. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja jest obarczona powyższą wadą również w zakresie wymiaru podatku akcyzowego, bowiem tak jak w przypadku podatku od towarów i usług organ nie wskazuje Stronie wszystkich elementów kalkulacyjnych dokonanego wymiaru podatku akcyzowego. Tym samym organy dokonały wadliwego rozstrzygnięcia, a co za a idzie takie działanie organów nie znajduje prawnego i faktycznego uzasadnienia. To z kolei narusza art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6, a w konsekwencji art. 120 Ordynacji podatkowej. Dodatkowym zarzutem przedstawionym w skardze jest zarzut naruszenia art. 200 w zawiązku z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik strony wywodzi, iż pomimo wyznaczenia 7-dniowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy w rzeczywistości organ II instancji nie dopuścił do wykonania procesowego uprawnienia Strony, czym pozbawił Stronę czynnego udziału w postępowaniu a zatem wydanie zaskarżonej decyzji obarczone jest wadą prawną, która winna skutkować usunięciem jej z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. uznał, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. Będąc powołanym do kontroli działalności administracji publicznej - a więc także administracji celnej i podatkowej - pod względem jej zgodności z prawem, stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Jakkolwiek też - w myśl art. 135 w/w ustawy - sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, gdy jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, ale odnosi się to wyłącznie do postępowań prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Reguły powyższe oznaczają, że zakres sądowej kontroli określają nie tyle zarzuty i wnioski skargi, którymi sąd nie jest związany i z urzędu bada czy doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego, lecz przede wszystkim przedmiot, którego dotyczy zaskarżony akt lub czynność. Przystępując zatem do ich oceny w punkcie wyjścia zauważyć trzeba, że przedmiotowa sprawa dotyczyła określenia podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w postaci samochodu osobowego [...] rok produkcji [...] . Odnotować także trzeba to, że rozstrzygnięcie organów podatkowych poprzedzone zostało ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...]r., którą określono między innymi wartość celną towaru. Jest w rozpatrywanej sprawie okolicznością niewątpliwą, że do wniesienia rozpatrywanej skargi doszło w następstwie ostatecznej decyzji podatkowej wydanej przez Dyrektora Izby Celnej, działającego - stosownie do swej właściwości - jako organ podatkowy (art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Okoliczność, że tenże sam organ orzekał wcześniej jako organ celny o obowiązkach skarżącego wynikających z przepisów prawa celnego oraz że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym jest następstwem czynności, z którą związane są również obowiązki wynikające z prawa celnego, nie oznacza bynajmniej, że podjęte wobec skarżącej decyzje celne są podjęte w granicach tej samej sprawy, której dotyczy zaskarżona decyzja podatkowa, całkowicie inną jest bowiem podstawa materialno-prawna obowiązków decyzjami tymi nałożonych. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wprost ostatecznej decyzji określającej skarżącej wysokość wyżej wskazanych zobowiązań podatkowych wskazać należy, iż ostateczność i prawomocność decyzji dotyczącej określania skarżącej długu celnego oznacza, iż jest ona wiążąca dla wszystkich organów administracji publicznej tak długo, jak długo nie zostanie ona z obrotu prawnego wyeliminowana w sposób prawem przewidziany. Oznacza to też, iż określone tą decyzją (co do długu celnego) obowiązki wywołują wprost skutki w zakresie dotyczącym obowiązku podatkowego, skoro stosownie do art. 4 ust 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega eksport i import wyrobów akcyzowych, a obowiązek podatkowy w tym zakresie powstaje z chwilą powstania długu celnego, w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 7 ust. 2 pkt 1). Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC). Podstawą zaś opodatkowania podatkiem akcyzowym, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło, a w przypadku importu, z uwzględnieniem ust. 6-9. Z kolei przepis art. 20 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym stanowi, że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Określenie prawidłowej kwoty długu celnego ma więc charakter wstępny dla rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku akcyzowego. Odnośnie zaś podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy w imporcie powstaje również z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług). Zgodnie zaś z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym - a tak jest w przypadku samochodów osobowych - to podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Zważywszy zatem, że obowiązek uiszczenia przez skarżącą cła należnego od towaru określony został ostateczną i prawomocną decyzją organu celnego, za w pełni odpowiadającą prawu uznać należy ostateczną decyzję organu podatkowego określającą tej skarżącej wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym z tytułu importu samochodu osobowego uznanego za wyrób akcyzowy. Co do zasady uznać należy za trafną uwagę skarżącej, że podstawa opodatkowania podlega samodzielnemu ustaleniu przez właściwy organ podatkowy w postępowaniu podatkowym. Jednakże zasada ta musi doznać pewnej modyfikacji w sytuacji gdy podstawę opodatkowania stanowi wartość, ustalana w innym postępowaniu. Bezzasadne jest wymaganie od organu podatkowego ponownego przeprowadzania postępowania dla ustalenia wartości, która z definicji została już ustalona w innym postępowaniu. Takie mnożenie postępowań jest całkowicie zbędne i nieracjonalne. Jeśli element podstawy opodatkowania ustalony został przez organ celny, to nie ma żadnych racjonalnych przesłanek by obciążać organ podatkowy obowiązkiem przeprowadzania ponownie tych samych czynności. Jeśli wyszły na jaw nowe okoliczności, to istnieją odpowiednie procedury korygowania aktów prawnych ustalających wartość celną towaru, z kontrolą sądową włącznie. Oznacza to, że kwestionowanie wartości celnej towaru przez importera musi się dokonywać przed organem celnym, we właściwym dla ustalania tej wartości postępowaniu. Rzeczą importera było więc skorzystanie z odpowiednich środków prawnych dla prawomocnego rozstrzygnięcia tej okoliczności. Jeśli tego nie uczynił, to nie może skutecznie podważać ostatecznej decyzji ustalającej wartość celną towaru w innym postępowaniu, w postępowaniu podatkowym. Dlatego wymaganie by organ podatkowy w postępowaniu podatkowym ponownie ustalał wartość celną towaru nie znajduje dostatecznego oparcia w obowiązujących przepisach. Przyjmując zatem określoną, w decyzji z dnia [...] r. nr [...] przez organ kwotę długu celnego oraz uwzględniając, iż jest to decyzja prawomocna, należało uznać, iż rozstrzygnięcia w kwestiach podatkowych, tj. podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, są prawidłowe. W sytuacji zatem przesądzenia w odrębnym postępowaniu kwestii podnoszonych tu jako sporne nie można zasadnie twierdzić, iż naruszone zostały przepisy art. 23 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym. Konsekwencje zaprezentowanej wyżej konstatacji rozciągają się także na zarzuty kwalifikowanego naruszenia prawa procesowego w tym art. 210 1 pkt 5 i pkt 6 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu i naruszenia tym samym art. 200 związku z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej wskazać należy, że w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r. (FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66) wskazano, iż warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co więcej, jeżeli zarzut naruszenia art. 200 § 1 podnosi strona, w jej interesie leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Do strony stawiającej omawiany zarzut należy zatem wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy ma jedynie takie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż wydane z tym uchybieniem. Zdaniem sądu, sam brak możliwości wypowiedzenia się przez stronę w sprawie przed wydaniem decyzji w okolicznościach niniejszej sprawy takim istotnym uchybieniem nie jest. Inaczej byłoby, gdyby skarżąca wykazała, że wypowiadając się co do zebranego materiału, wskazałaby na okoliczności bądź dowody powodujące zmianę stanowiska organu co do meritum. Nadto, jak wynika z akt sprawy pełnomocnik strony postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. został poinformowany o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone w dniu [...] r. We wskazanym terminie pełnomocnik Strony nie wypowiedział się co do zebranego materiału dowodowego tylko wniósł o przesłanie akt sprawy do organu celnego, właściwego miejscowo dla swojego miejsca zamieszkania (z powodu choroby). Zasadnie organ podatkowy wskazał zatem, iż w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa brak jest uregulowań prawnych, które rodziłyby po stronie organu podatkowego obowiązek przesłania akt sprawy wraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym poza siedzibę organu prowadzącego postępowanie. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem podatkowego prawa materialnego względnie z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.