I SA/Sz 823/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2021r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., nr [...], podjętym na podstawie art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 w związku z art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej "O.p."), Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego odmówił F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Lekowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2013-2015. Podstawą podjętego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (dalej także: "Naczelnik UCS" "Organ odwoławczy") określił F. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Lekowie (dalej: "Strona", "Skarżąca") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r., 2014 r. oraz 2015 r., pouczając przy tym Stronę o przysługującym jej prawie, wynikającym z art. 223 w związku z art. 221a § 1 O.p., do wniesienia odwołania od tej decyzji do Naczelnika UCS, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Powyższą decyzję Naczelnik UCS przesłał przesyłką poleconą nr [...] za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska S.A. na adres pełnomocnika Strony, tj.: A. B., Kancelaria Radcy Prawnego, ul. [...], [...]. Z pieczątek i zapisów na kopercie oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że z powodu nieobecności adresata i niemożności jej doręczenia w sposób przewidziany w art. 149 O.p. przesyłkę dwukrotnie awizowano (w dniu 12 i 22 czerwca 2020 r.) i następnie - w związku z niepodjęciem korespondencji przez adresata - w dniu 29 czerwca 2020 r. Poczta Polska zwróciła ją do nadawcy. W dniu 2 lipca 2020 r. przesyłka wpłynęła do Naczelnika UCS. Pismami z dnia 24 lipca 2020 r., nadanymi w urzędzie pocztowym w tej samej dacie, pełnomocnik Spółki złożył odwołanie od opisanej powyżej decyzji Naczelnika UCS oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. We wniosku pełnomocnik wskazał na nieprawidłowości w doręczeniu decyzji, polegające na niepozostawieniu w Jego Kancelarii zawiadomień o awizowaniu przesyłki oraz na fakt, iż o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu 17 lipca 2020 r. w trakcie zapoznania z aktami sprawy. Do wniosku załączył kopię skargi wystosowanej w dniu 23 lipca 2020 r. do operatora pocztowego na okoliczność (cyt.) "braku dostarczenia do siedziby kancelarii zawiadomienia/zawiadomienia powtórnego o przesyłce niepodjętej przez kancelarię". Pismem z dnia 7 sierpnia 2020 r., Naczelnik UCS wystąpił do operatora pocztowego o potwierdzenie prawidłowości danych zawartych na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, zawierającej decyzję z dnia [...] czerwca 2020 r. Pismem z dnia 28 sierpnia 2020 r., Poczta Polska udzieliła odpowiedzi na ww. pismo Organu podatkowego. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego, po rozpoznaniu spraw zainicjowanych ww. wnioskiem i odwołaniem Strony, w dniu [...] września 2020 r. wydał postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. oraz opisane na wstępie postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia tego odwołania W uzasadnieniu Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg zdarzeń oraz wskazał na wynikające z art. 162 § 1 i § 2 O.p. przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje przywrócenie terminu, tj.: uchybienie terminowi; złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie; dokonanie czynności, dla których termin jest przewidziany; uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi. Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych powyżej przesłanek, Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika UCS z dnia [...] czerwca 2020 r. Decyzja ta została przesłana za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska S.A. do pełnomocnika Strony pod adres wskazany w pełnomocnictwie: A. B., Kancelaria Radcy Prawnego, ul. [...], [...]. Zgodnie z pieczątkami i podpisami znajdującymi się zarówno na kopercie, jak i na wypełnionym przez operatora pocztowego zwrotnym potwierdzeniu odbioru, pierwsza awizacja przesyłki miała miejsce w dniu 12 czerwca 2020 r., zaś ponowna awizacja nastąpiła w dniu 22 czerwca 2020 r. W dniu 26 czerwca 2020 r. upłynął 14-dniowy termin na odbiór przesyłki z placówki pocztowej, lecz pełnomocnik Strony w tym terminie nie podjął przedmiotowej korespondencji (zwrot do urzędu nastąpił w dniu 29 czerwca 2020 r.). W związku z powyższym decyzja została doręczona w dniu 26 czerwca 2020 r. w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia uregulowanej w art. 150 § 4 O.p. Wobec tego, zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 10 lipca 2020 r. Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie zostały spełnione kolejne dwa warunki, albowiem złożenie wniosku nastąpiło w ciągu 7 dni od dnia 17 lipca 2020 r., w którym pełnomocnik zapoznał się w siedzibie organu podatkowego z aktami sprawy, w tym z treścią ww. decyzji. Jednocześnie wraz z przedmiotowym wnioskiem wniósł odwołanie, któremu terminowi do wniesienia uchybił. Jednocześnie Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie został spełniony ostatni z warunków przywrócenia terminu, polegający na uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminowi. Pełnomocnik Strony wskazywał bowiem na fakt, że z powodu przerwy urlopowej Kancelaria była nieczynna, zaś wszystkie awizowane przesyłki zostały odebrane po powrocie z urlopu do pracy. Zdaniem pełnomocnika, nie otrzymał On zawiadomienia o możliwości odbioru w placówce pocztowej przesyłki od Naczelnika UCS i dlatego nie miał możliwości jej odbioru. W związku z nieodebraniem ww. przesyłki pełnomocnik skierował do Urzędu Pocztowego w K. skargę, którą załączył do wniosku o przywrócenie terminu na złożenie odwołania, podnosząc w niej brak pozostawienia przez listonosza w siedzibie kancelarii zawiadomienia/zawiadomienia powtórnego o możliwości odbioru w placówce pocztowej ww. decyzji, wskutek czego nastąpił jej zwrot do Naczelnika UCS. Organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze powyższe, pismem z dnia 7 sierpnia 2020 r. zwrócił się do operatora pocztowego z prośbą o potwierdzenie, czy obie awizacje oraz zwrot przesyłki zostały dokonane zgodnie z pieczątkami i podpisami znajdującymi się na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W odpowiedzi na powyższe zapytanie wpłynęło pismo z dnia 28 sierpnia 2020 r., w którym Poczta Polska S.A. wskazała, iż przedmiotowa przesyłka polecona została pobrana dnia 12 czerwca 2020 r. celem jej doręczenia adresatowi. W dniach 8-12 czerwca 2020 r. Kancelaria radcy prawnego A. B. była jednak zamknięta, zatem listonosz nie mógł dostarczyć ww. przesyłki, pozostawiając zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki w skrzynce oddawczej. Powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania przedmiotowej przesyłki zostało dostarczone przez listonosza dnia 22 czerwca 2020 r. do czynnej już Kancelarii. Zdaniem Organu, wyjaśnienia złożone przez operatora pocztowego potwierdzają więc jednoznacznie, że obie awizacje oraz zwrot przesyłki zostały dokonane zgodnie z pieczątkami i podpisami znajdującymi się na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Sumując, Organ odwoławczy stwierdził, że nie sposób uznać, mając zwłaszcza na względzie informacje przekazane przez operatora pocztowego dokonującego doręczenia ww. przesyłki, że doszło do uprawdopodobnienia braku winy pełnomocnika w dochowaniu terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r., z uwagi na brak otrzymania przez niego pierwszego oraz powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru w placówce pocztowej ww. decyzji. Z dowodów zebranych przez Organ, w tym z pisma Poczty Polskiej z dnia 28 sierpnia 2020 r. oraz zwrotu nieodebranej przesyłki dokonanego w dniu 29 lipca 2020 r., korzystającego z domniemania prawdziwości, wynika bowiem, że doszło do doręczenia ww. decyzji w dniu 26 czerwca 2020 r. w sposób przewidziany w ustawie - Ordynacja podatkowa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wniesionej pismem z dnia 21 października 2020 r., na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] września 2020 r., działający w imieniu Skarżącej pełnomocnik podniósł zarzut niedostatecznego rozpoznania stanu faktycznego sprawy oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu i przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej wskazał, że do uchybienia terminowi doszło bez jakiejkolwiek Jego winy. Według wyjaśnień Poczty, przesyłka z decyzją nie była dwukrotnie awizowana w Kancelarii pełnomocnika, lecz złożona do skrzynki pocztowej. Okoliczności takie wynikają z odpowiedzi Poczty Polskiej na złożoną przez Kancelarię skargę. W odpowiedzi datowanej na 31 sierpnia 2020 r., przekazano pełnomocnikowi informację, że awizo w przedmiotowej sprawie zostało złożone do skrzynki pocztowej. Tymczasem, jak oświadczył pełnomocnik, Kancelaria nie posiadała ani nie posiada skrzynki pocztowej. W jego ocenie, zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ww. zawiadomienia zostały złożone w skrzynce pocztowej należącej do Kancelarii Radcy Prawnego K. B.-S., która prowadzi działalność piętro wyżej pod adresem: ul. [...]. Pełnomocnik nadal prowadzi postępowanie reklamacyjne wobec Poczty Polskiej. Pełnomocnik wskazał także, że o istnieniu decyzji dowiedział się 17 lipca 2020 r., kiedy zapoznał się z aktami sprawy. Do skargi załączono kserokopię pisma operatora pocztowego Poczta Polska S.A. z dnia 26 sierpnia 2020 r., stanowiącego odpowiedź na wystąpienie pełnomocnika Strony z dnia 23 lipca 2020 r., oraz pismo pełnomocnika z dnia 22 października 2020 r., będące odpowiedzią do zawiadomienia o rozpatrzeniu skargi. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia administracyjne. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania, albo w przypadku stwierdzenia, że postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując wskazanej oceny, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 Pp.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy Organ odwoławczy prawidłowo odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do art.162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 O.p.). Z powyższych regulacji zatem wynika, że przywrócenie terminu uzależnione jest od równoczesnego spełnienia czterech przesłanek: uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy; wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu; dochowania terminu wniesienia wniosku oraz dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Jednocześnie podkreślić należy, że ustawodawca nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga zatem wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Takie rozumienie przesłanki przywrócenia terminu jest zresztą utrwalone zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 616/05, publ. ONSAiWSA z 2007 r. nr 3, poz. 67; z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409; z dnia 11 kwietnia 1997 r., sygn. akt III SA 1581/95, niepubl.), jak i w doktrynie (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz., Oficyna Wydawnicza Unimex Wrocława 2004, s. 586; H. Dzwonkowki [w:] C. Kosikowski, A. Huchla, H. Dzwonkowski, Ustawa Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2004, s. 437). Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (por. W. Siedlecki, Zarys postępowania cywilnego, Warszawa 1968, s. 247). Obowiązek uprawdopodobnienia braku winy spoczywa na zainteresowanym i nie może być przerzucany na organ podatkowy. Organ podatkowy dokonuje oceny, czy strona dopuściła się uchybienia terminowi bez swojej winy i bierze pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne, oceniając winę według obiektywnych mierników staranności (por. B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 486-487). Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt stanu faktycznego badanej sprawy przede wszystkim należy wyjaśnić, że kwestia prawidłowości doręczenia decyzji organu pierwszej instancji nie podlega dwukrotnej ocenie, raz - na potrzeby stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i ponownie - przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym. Postępowania dotyczące każdej z tych kwestii, a więc stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.) oraz przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym (art. 162 § 1- § 4 O.p.), mają bowiem odrębne, niepokrywające się zakresy przedmiotowe. Pozostające w obrocie prawnym ostateczne postanowienie organu, stwierdzające uchybienie terminowi do złożenia odwołania wiążąco przesądza, kiedy doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, w następstwie czego wskazuje, od kiedy należy liczyć ustawowy czternastodniowy termin na złożenie od niej odwołania oraz, że odwołanie zostało złożone już po upływie terminu wyznaczonego przez ustawodawcę, a więc jest spóźnione. Należy również pamiętać, że postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oznacza, iż została spełniona jedna z przesłanek przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym. Stosownie bowiem do treści art. 162 § 1 O.p., przywrócenie terminu, co do zasady, może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy doszło do jego uchybienia. Można powiedzieć, że stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania dopiero otwiera podatnikowi drogę do ubiegania się o przywrócenie uchybionego terminu. Zatem, w okolicznościach analizowanej sprawy, postanowienie Organu odwoławczego z dnia [...] września 2020 r., stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu wiążąco przesądziło, że Strona uchybiła ustawowemu terminowi do dokonania tej czynności w postępowaniu podatkowym. Wskazać należy, że ww. postanowienie Organu odwoławczego, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 27 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 822/20 oddalił skargę Skarżącej. W powyższym wyroku Sąd dokonał wykładni art. 150 O.p., wskazując, że argumentacja pełnomocnika Skarżącej o nieskuteczności doręczenia decyzji organu pierwszej instancji w trybie doręczenia zastępczego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa decyzja została przesłana na adres pełnomocnika wskazany w pełnomocnictwie szczególnym (tj. A. B., Kancelaria Radcy Prawnego, ul. [...], [...]), listem poleconym nr [...] za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska S.A. Z adnotacji umieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz przesyłce wynika, że w dniu 12 czerwca 2020 r., z powodu nieobecności adresata i niemożności jej doręczenia w sposób przewidziany w art. 149 O.p., pismo pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej UP [...] ul. [...]. Następnie, z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, pismo awizowano powtórnie w dniu 22 czerwca 2020 r. Wobec niepodjęcia przez adresata awizowanego pisma, w dniu 29 czerwca 2020 r. pismo zwrócono do nadawcy, który ostatecznie otrzymał ją w dniu 2 lipca 2020 r. Co więcej, w rozpoznawanej sprawie, pismem z dnia 7 sierpnia 2020 r. Organ odwoławczy zwrócił się do operatora pocztowego o potwierdzenie prawidłowości danych zawartych na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Pismem z dnia 28 sierpnia 2020 r. Poczta Polska udzieliła odpowiedzi na ww. pismo, wskazując, że przedmiotowa przesyłka polecona została pobrana 12 czerwca 2020 r. celem jej doręczenia adresatowi i, z powodu nieobecności adresata, awizowana. Wyjaśniono także, że w dniach 8-12 czerwca 2020 r. Kancelaria radcy prawnego A. B. była zamknięta, zatem listonosz nie mógł dostarczyć ww. przesyłki, jednakże pozostawił zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki w skrzynce oddawczej. Powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania przedmiotowej przesyłki zostało dostarczone przez listonosza w dniu 22 czerwca 2020 r. do czynnej już Kancelarii. Co istotne, powyższe okoliczności zostały również potwierdzone w załączonym do skargi piśmie z dnia 26 sierpnia 2020 r., którym Poczta Polska S.A. odmownie załatwiła reklamację ("skargę") pełnomocnika. Wszystko to, zdaniem Sądu, dowodzi zasadności stanowiska Organu odwoławczego, że decyzja z dnia [...] czerwca 2020 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w trybie tzw. fikcji prawnej, uregulowanej w art. 150 § 4 O.p., w dniu 26 czerwca 2020 r. Sąd podniósł przy tym, że Organ odwoławczy zasadnie uznał, że skuteczności tak dokonanego doręczenia nie wyłącza przepis art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 695). W ocenie Sądu orzekającego w sprawie I SA/Sz 822/20, pełnomocnikowi Skarżącej nie udało się przeprowadzić skutecznego przeciwdowodu, który podważyłby zasadność powyższego stanowiska Organu odwoławczego. Informacje zawarte w obu pismach operatora pocztowego Poczta Polskiej S.A. wyraźnie dowodzą, że dwukrotne awizowanie przesyłki miało miejsce, a zawiadomienia o tym pozostawiono – w skrzynce oddawczej Kancelarii (12 czerwca 2020 r.), i następnie w samej Kancelarii (22 czerwca 2020 r.). W tym stanie sprawy, podniesione dopiero na etapie skargi, oświadczenie pełnomocnika o braku skrzynki pocztowej pod adresem doręczenia nic do sprawy nie wnosi, nie ma zatem istotnego znaczenia dla meritum sporu. Zresztą, gdyby nawet fakt ten był istotny dla sprawy, to – dla swej wiarygodności – powinien zostać zgłoszony od razu, w toku postępowania podatkowego, oraz zostać uprawdopodobniony, poparty jakimikolwiek okolicznościami tak, aby Organ odwoławczy mógł się do niego odnieść. Sąd zauważył przy tym, że oświadczenie pełnomocnika o braku posiadania oddawczej skrzynki pocztowej pozostaje nie tylko w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa (vide: art. 127 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe; Dz. U. z 2020 r., poz. 1041), lecz jest również niezgodne z treścią złożonej przez niego skargi do operatora pocztowego Poczta Polska S.A., w której wskazał, że po powrocie z urlopu wszystkie awizowane przesyłki (poza decyzją Naczelnika UCS) zostały odebrane w terminie. Skoro bowiem przesyłki były awizowane w okresie kiedy Kancelaria była zamknięta, to zawiadomienia o możliwości ich odbioru musiały zostać umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej należącej do tej Kancelarii. We wskazanym wyroku o sygn. akt I SA/Sz 822/20, w podsumowaniu Sąd stwierdził, że Organ odwoławczy w sprawie w sposób uprawniony w oparciu o przepis art. 150 O.p. uznał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] czerwca 2020 r. została doręczona Skarżącej w trybie art. 150 O.p. w dniu 26 czerwca 2020 r., ustawowy termin do wniesienia odwołania określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. upłynął w dniu 10 lipca 2020 r., a odwołanie Skarżącej z dnia 24 lipca 2020 r. zostało wniesione z naruszeniem ustawowego 14-dniowego terminu. Tezy zawarte w powyższym wyroku Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje. W związku z tym, Strona skarżąca nie może skutecznie podważać odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania, powołując się na niedoręczenie czy nieskuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji. Ten argument pełnomocnika Skarżącej był przedmiotem postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (co wyżej już wykazano) i wykracza poza przedmiotowe ramy postępowania dotyczącego przywrócenia terminu. Pełnomocnik Skarżącej na potrzeby przywrócenia terminu do złożenia odwołania nieadekwatnie skoncentrował swoją uwagę na zagadnieniu dotyczącym doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Zobowiązany był bowiem wykazać organowi, że odwołanie złożył zbyt późno bez swojej winy, z przyczyn obiektywnych, całkowicie od niego niezależnych i których nie był w stanie przezwyciężyć, nawet przy dołożeniu wszelkich możliwych starań. Dla uzyskania przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu podatkowym, obok faktu uchybienia terminowi, ustawodawca wymaga jeszcze, aby do uchybienia doszło bez winy strony (działającego w jej imieniu pełnomocnika). Stanowi o tym powołany już wyżej art. 162 § 1 O.p. Pełnomocnik Skarżącej zaś ograniczył się do wykazywania błędów w doręczeniu decyzji. Przechodząc na grunt ustawowej przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi przewidzianemu na złożenie odwołania, Sąd stwierdził, że pełnomocnik Skarżącej nie wymienił - a zatem również i nie "uprawdopodobnił" - żadnej okoliczności faktycznej, która miałaby stanowić zewnętrzną, obiektywną i niepodlegającą przezwyciężeniu przeszkodę w terminowym złożeniu odwołania. Pełnomocnik Skarżącej nie wykazał, że w sprawie nie dochowano wymogów określonych w art. 150 § 2 i § 3 O.p. Natomiast powołanie się - co uczyniono dopiero na etapie skargi - na brak skrzynki oddawczej nie może być okolicznością uprawdopodobniającą brak winy, tym bardziej w przypadku działania profesjonalisty. . Zdaniem Sądu, bez wpływu na powyższą ocenę pozostać także musi treść załączonego do skargi pisma pełnomocnika z dnia 22 października 2020 r. zatytułowanego "Odpowiedź do zawiadomienia o rozpatrzeniu skargi", w którym podniósł On, że (cyt.) "z informacji powziętych w dniu 14 października 2020 r. od sąsiada kancelarii wynika, że w skrzynce oddawczej w korytarzu kamienicy znajdują się zawiadomienia o niepodjętych przez kancelarię przesyłkach. Radca prawny A. B. nie posiada informacji o tym, żeby taka skrzynka do niego należała, nie wie która to skrzynka". W ocenie Sądu, niewiarygodne jest, że radca prawny prowadzący od co najmniej kilku lat własną Kancelarię, nie ma wiedzy w zakresie przynależności do zajmowanego przez niego lokalu jednej ze skrzynek pocztowych znajdujących się na terenie budynku, a o niepodjętych przesyłkach dowiaduje się od sąsiada Kancelarii. Niezależnie od tego Sąd zauważa, że podatnik nie może zasadnie jednocześnie twierdzić, iż decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona i domagać się przywrócenia terminu do złożenia od niej odwołania. Niedoręczenie decyzji organu pierwszej instancji, co do zasady, oznaczałoby przecież, że nie weszła ona do obrotu prawnego, a w konsekwencji bieg terminu do złożenia od niej odwołania nie mógł się rozpocząć. Z kolei wystąpienie przez podatnika z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania jest wyrazem przyznania ze strony podatnika daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji i samego faktu uchybienia terminowi do wystąpienia z odwołaniem, zgodnie z ustaleniami organu. W tym stanie sprawy, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.