I SA/Sz 830/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 6 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2012 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący M.M. reprezentowany przez adwokata, wraz ze skargą z dnia 9 czerwca 2015 r. na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 23 grudnia 2014 r. znak: [...] określającą skarżącemu w podatku od towarów i usług za sierpień 2012 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł , złożył do sądu wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez Dyrektora Izby Skarbowej. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2015 r. znak:[...] , Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wniosek M.M. o wstrzymanie wykonania decyzji jest bezprzedmiotowy. W uzasadnieniu ww. wniosku skarżący wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez pozbawienie jego firmy płynności finansowej i tym samym możliwości pokrywania bieżących zobowiązań – wobec kontrahentów/dostawców – związanych bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podniósł, że kwota zaległości wynosiła na dzień złożenia skargi ok. [...] tys. zł i dodał, że w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego dojdą do tego koszty tego postępowania, co spowoduje, że kwota wzrośnie powyżej [...] tys. zł. Skarżący wyjaśnił dalej, że nie uchylał się i nie uchyla się od zapłaty podatku. Podkreślił, że przyczyną określenia zobowiązania była zmiana interpretacji prawa podatkowego. Dodał, że poniósł koszty związane z przystosowaniem pojazdu do celów specjalnych (bankowóz typu C) wynoszące ok. [...] tys. zł. W związku z tym, że okazało się, że poniósł je niepotrzebnie, wysokość straty uległa zwiększeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z 15 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 468/14, LEX nr 1467648). Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu prawa, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jedynie w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może wywołać wyjątkowo dolegliwe skutki dla skarżącego. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie NSA z dnia 26.05.2014r., sygn. akt I FSK 731/14, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). Stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku nie powołał okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie, w szczególności przedstawiających sytuację finansową skarżącego, należy uznać, wskutek dokonanej wyżej wykładni, za niewystarczające. Skoro, jak wynika z akt sprawy, skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą pod firmą T. M.M., to informacja o stanie majątkowym i finansowym, w tym m.in. o wysokości uzyskiwanych dochodów, może mieć istotne znaczenie dla oceny złożonego wniosku. Skarżący takich danych nie podał. W uzasadnieniu wniosku ograniczył się jedynie do gołosłownego oświadczenia o niebezpieczeństwie pozbawienia jego firmy płynności finansowej i możliwości pokrywania bieżących zobowiązań wobec kontrahentów/dostawców. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.