I SA/Sz 85/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpatrzeniu w Wydziale I w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia R. B. – dalej: "Skarżący" wniósł do Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z "[...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r., za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. oraz za styczeń 2013 r., w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł obliczonymi na dzień wydania decyzji oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że organ odwoławczy w dniu [...] r. wydał dwa postanowienia, tj. o odmowe przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący zwrócił uwagę, że jego zdaniem postanowienie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania organ może wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu. Tym samym organ odwoławczy powinien wstrzymać się z wydaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku zaskarżenia postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania do chwili prawomocnego zakończenia postępowania przez sądem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W niniejszej sprawie Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Uwzględniając ww. regulacje, wskazać trzeba, że przesłanki wstrzymania wykonania nie zachodzą w niniejszej sprawie, a to z kilku powodów. Po pierwsze, wskazać należy że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i doktryną, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12; www.orzeczenia.nsa.gov.pl, J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122, T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Zaskarżone postanowienie nie nakłada na Skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie również z jeszcze jednego powodu. Ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zwraca uwagę, że Skarżący powinien wykazać, że ww. przesłanki do wstrzymania wykonania postanowienia, w stosunku do niego rzeczywiście zachodzą. Należy wykazać stan majątku Skarżącego, aby Sąd mógł ocenić realne konsekwencje i skutki wykonania aktu, w odniesieniu do jego rzeczywistej sytuacji. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania postanowienia jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast, analizowany przez Sąd wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia dotyczącego okoliczności zastosowania ochrony tymczasowej. Skarżący ograniczył się jedynie do wskazania, że organ odwoławczy powinien wstrzymać się z wydaniem postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.