I SA/Sz 851/14

Dnia 28 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpatrzeniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z ich skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. [...], reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia [...]., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], w sprawie podatku od towarów i usług za październik 2008 roku. Wraz ze skargą złożono do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, że zgodnie z dyspozycją art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Podniesiono, że w niniejszej sprawie przesłanka taka zachodzi, gdyż w obrocie prawnym pozostaje ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. W postanowieniu tym wskazano, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, dotycząca należności podatkowej w wysokości [...]zł, jaką podatnik winien uiścić wraz z odsetkami za zwłokę na rzecz Skarbu Państwa, jest natychmiast wykonalna. Mimo zatem, że podatnik złożył odwołanie od ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, która nie powinna zostać w ogólne wydana wobec niego, istnieje duże prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody w jego majątku, w przypadku wykonywania przez organ tej decyzji nieostatecznej, na podstawie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymanego zaskarżonym postanowieniem. Wskazano również, że czynności egzekucyjne spowodują zajęcie całego majątku ruchomego i nieruchomości należących do [...]. Zajęciu ulegną rachunki bankowe, zarówno prowadzone na potrzeby przedsiębiorstwa, jak i służące do celów prywatnych skarżącego. Skutkiem powyższych działań będzie całkowity "paraliż" działalności gospodarczej, jaką prowadzi podatnik i sprawi, że faktycznie nie będzie on w stanie dalej jej prowadzić, z uwagi na brak środków pieniężnych. Co istotne, prócz zajęcia rachunków bankowych, organ podatkowy może również zająć wierzytelności, służące stronie wobec kontrahentów. Konsekwencją wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej może być również przeprowadzenie przez organ podatkowy licytacji nieruchomości lub ruchomości, należących do skarżącego, w celu ich sprzedaży. Zdaniem Skarżącego, z powyższego wynika, że skutkiem postępowania egzekucyjnego może być sprzedaż całego jego majątku oraz odebranie mu finansowej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Zostanie on wówczas pozbawiony nie tylko środków do życia, niezbędnych do utrzymania jego oraz rodziny, ale także domu, gdyż należące do skarżącego nieruchomości są wykorzystywane również jako jako miejsca zamieszkania jego całego rodziny. Natomiast w przypadku ewentualnego uchylenia ww. decyzji nieostatecznej, niemożliwe będzie przywrócenie stanu pierwotnego, tj. zwrot odebranych i sprzedanych nieruchomości oraz ruchomości skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl zaś art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznając wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za październik 2008 r., Sąd stwierdził, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch powodów. Po pierwsze, jak wiadomo Sądowi z urzędu, decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. – której dotyczył rygor natychmiastowej wykonalności. Tym samym postanowienie o nadaniu tego rygoru nie wywołuje już skutków w postaci zobowiązania strony do uiszczenia należności podatkowej oraz dopuszczalności wykonania obowiązku podatkowego w trybie egzekucji administracyjnej, gdyż wskazana decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej podlega wykonaniu z mocy prawa (art. 239e Ordynacji podatkowej). W związku z tym przedmiotowe postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej obecnie nie wpływa w żaden sposób na sferę praw i obowiązków strony – podatnika. Niezależnie od powyższego, wniosek strony dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie znajduje podstaw z jeszcze drugiego powodu. Otóż, jak wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności – spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Podkreślić należy, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy czym strona powinna poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 608/14, LEX nr 1465281), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił, czym uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie podnoszonych przez niego okoliczności. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.