I SA/Sz 851/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Ośrodka Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. nr [....] w przedmiocie udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym oddala skargę. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2017 r. poz. 201) – dalej: O.p. - oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 617) – dalej: u.p.r. - po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez [...] Z. L. Sp. z o.o. w [...] od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym w kwocie [...]zł - utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego i z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] r. [...] Z. L. Spółka z o.o. (dalej "Spółka" "Strona" lub "Skarżąca") wystąpił do Burmistrza P. o udzielenie ulgi w podatku rolnym w kwocie [...]zł z tytułu "kosztów modernizacji pomieszczeń socjalnych na Fermie Krów w miejscowości N.". Decyzją z [...] r. organ I instancji odmówił Spółce udzielenia przedmiotowej ulgi inwestycyjnej. W ocenie organu, inwestycja polegająca na wykonaniu robót budowlanych pomieszczeń socjalnych w gospodarstwie [...] nie uprawnia do ubiegania się o udzielenie takiej ulgi. Przepis art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. wyraźnie bowiem wskazuje, że ulga inwestycyjna przysługuje z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich, służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska. Natomiast obiekty pośrednio związane z chowem, hodowlą i utrzymaniem zwierząt nie są budynkami inwentarskimi. Spółka odwołała się od powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując organowi I instancji wyjaśnić czy sporne pomieszczenia socjalne są integralną częścią hali udojowej, co miało dać podstawy do rozstrzygnięcia czy stronie przysługuje prawo do skorzystania z ulgi. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego Burmistrz P. decyzją z dnia [...] r. ponownie odmówił udzielenia Spółce ulgi inwestycyjnej w żądanej kwocie [...]zł. Jak wskazano w uzasadnieniu Spółka złożyła wniosek o przyznanie ulgi z tytułu poniesienia kosztów modernizacji pomieszczeń socjalnych na fermie krów w gospodarstwie [...]. Kwota poniesionych kosztów wyniosła [...] zł na którą składają się faktury nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] r. Przedstawiciele Urzędu odbyli wizję lokalną inwestycji, podczas której obecny był przedstawiciel S. R. [...]. Po przeprowadzonej wizji sporządzono protokół stwierdzający wykonanie w pomieszczeniach socjalnych posadzki płytkowej, cokolików z płytek terakotowych, ścian i ścianek działowych, okładzin gipsowo-kartonowych, gładzi gipsowych, licowania ścian płytkami glazurowymi, montażu brodziku natryskowego, montażu ustępu typu kompakt, montażu umywalek wraz z bateriami, robót wodno-kanalizacyjnych, izolacji przeciwwilgociowej, izolacji cieplnej. Na potwierdzenie robót załączono kosztorys powykonawczy robót, a także oświadczenie o realizacji inwestycji bez udziału środków publicznych. Organ rozpatrując sprawę wezwał wnioskodawcę pismem z dnia [...] r. do przedłożenia dowodów potwierdzających integralność pomieszczeń socjalnych z halą udojową (np. decyzji o pozwoleniu na budowę, projektu technicznego, szkicu (mapki) terenu itp.), wskazania na piśmie podstaw prawnych potwierdzających argument, iż każde inwentarskie pomieszczenie (budynek) musi mieć wydzieloną część socjalną w której pracownicy mogą się przygotować do czynności związanych z hodowlą, chowem i utrzymaniem bydła oraz przedłożenia dowodów wskazujących ścisły funkcjonalny i techniczny związek pomieszczeń socjalnych z budynkiem inwentarskim. W odpowiedzi Spółka dnia [...] r. złożyła pismo z dnia [...] r. załączając szkic sytuacyjny obiektu, z którego ma wynikać, że jest to budynek inwentarski oraz dokument [...] z [...] r. dotyczący zmiany (zwiększenia) wartości środka trwałego. Wyjaśniła też, że pomieszczenie socjalne zostało zaadoptowane z części budynku inwentarskiego nie stanowiącego oddzielnego obiektu. Wskazała, iż budynek ten jest usytuowany na działce ewidencyjnej [...] i służy wyłącznie pracownikom fermy krów, a wymogi sanitarne reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26.09.1997 r. (Dz.U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650). Strona stwierdziła też, że dowodem wskazującym na ścisły funkcjonalny i techniczny związek pomieszczeń z budynkiem inwentarskim jest protokół z wizji lokalnej z [...] r. znajdujący się w aktach sprawy. Nadto w dniu [...] r. pełnomocnik Spółki również złożył pismo, w którym wskazał, m.in., że pomieszczenia są częścią budynku inwentarskiego, zaś wymóg zapewnienia przez pracodawcę pomieszczeń higieniczno-sanitarnych dla pracowników został wyrażony w treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] r. w sprawie ogólnych przepisów bhp wraz z załącznikami, w szczególności zgodnie z § 15 tego aktu w pomieszczeniach pracy, w których występują czynniki szkodliwe dla zdrowia powinny być zastosowane rozwiązania techniczne uniemożliwiające przedostawanie się tych czynników do innych pomieszczeń pracy oraz pomieszczeń higieniczno-sanitarnych. Ponadto wskazano, że w celu ustalenia ścisłego technicznego oraz funkcjonalnego związku pomiędzy pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym a budynkiem inwentarskim organ dokonał wizji lokalnej w dniu [...] r., a nadto że w celu wykazania technicznego oraz funkcjonalnego związku tych pomieszczeń właściwe będzie przeprowadzenie wizji lokalnej w obiekcie. Zdaniem organu I instancji, wizja lokalna dowiodła, że faktycznie budynek socjalny stanowi część budynku inwentarskiego (jest połączony ciągiem komunikacyjnym — korytarzem) jednak wszelkie prace remontowe odbywały się w pomieszczeniach socjalnych i nich tylko dotyczyły. Wymienione prace były wykonane tylko w pomieszczeniach socjalnych, co potwierdza także Spółka. Tymczasem, powołany przepis u.p.r. został doprecyzowany z dniem [...] r. poprzez uściślenie, że ulga dotyczy tylko budynków służących do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich. Organ uznał, że pomieszczenia socjalne są tylko wydzieloną częścią budynku inwentarskiego i przeprowadzone w nich nakłady nie stanowią wydatków, które podlegają uldze inwestycyjnej. Pismem z dnia [...] r. strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi naruszenie art. 187 O.p. oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Na skutek odwołania Strony przytoczoną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W ocenie Kolegium, całość zebranego materiału dowodowego, w szczególności dołączona dokumentacja fotograficzna, protokół z oględzin i wyjaśnienia Strony dowodzą, że w istocie doszło do modernizacji części hali udojowej. Nie budzi zastrzeżeń, że zmodernizowana część, tj. pomieszczenia socjalne są tej hali integralną częścią, pomieszczenia te nie służą jednak hodowli i utrzymaniu zwierząt gospodarskich — są jedynie z hodowlą tą związane. Jednak fakt, iż pomieszczenia socjalne są niezbędne dla prawidłowego, bezpiecznego i higienicznego wykonywania pracy, w ocenie Kolegium, nie przesądza o tym, że nakłady na pomieszczenia socjalne mieszczą się w kategorii wydatków, o których mowa w świetle cyt. przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Na potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska przywołało wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 204/16 wskazując, że zmiana art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. dokonana z dniem 1 stycznia 2003 r. świadczy niewątpliwie o zamiarze ustawodawcy zawężenia prawa do przedmiotowej ulgi wyłącznie do budynków "służących" do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich, a nie również do budynków (lub ich części), które tylko w jakikolwiek (pośredni) sposób są związane z taką działalnością (np. magazyny, garaże itp.). Kolegium uznało, że sprawą oczywistą jest, iż budynek inwentarski o dużej powierzchni nie musi być w całości wykorzystywany do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich. W części może bowiem być wykorzystywany do innych celów — tak jak w omawianej sprawie — dla pracowników, którzy przygotowują się do pracy przy chowie zwierząt gospodarskich. Przywołując treść wyroku WSA w Szczecinie dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 204/16, organ wskazał, że niezbędne jest jednoznaczne, przekonujące wykazanie przez wnioskodawcę takiego ścisłego funkcjonalnego i technicznego związku pomieszczeń socjalnych z budynkiem inwentarskim, o którym mowa w przepisie art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Jeżeli bowiem takie pomieszczenie socjalne może stanowić odrębny budynek albo część innego budynku, np. magazynowego, garażowego czy administracyjnego, to urządzenie takiego pomieszczenia w części budynku inwentarskiego nie przesądza o traktowania tego pomieszczenia na równi z "budynkiem inwentarskim służącym do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich" w zakresie przedmiotowej ulgi podatkowej. Kolegium zauważyło, iż Strona, wezwana do złożenia wyjaśnień w powyższej kwestii — po raz kolejny odwołała się do regulacji dotyczących bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, nie wskazała jednak jakichś innych podstaw dla których budynki inwentarskie musiałyby spełniać inne dodatkowe wymogi w zakresie pomieszczeń socjalnych dla pracowników. Pomieszczenia te o ile są związane z chowem, hodowlą i utrzymaniem zwierząt, to jednak nie służą temu celowi, a pracownikom. Na decyzję Kolegium Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 187 O.p. poprzez zaniechanie przez organ wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dowodów z oględzin oraz przedkładanych przez wnioskodawcę dokumentów w szczególności projektu budowlanego, a także faktur VAT potwierdzających wysokość nakładów dokonanych przez wnioskodawcę, - art. 121 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych przejawiającej się w dokonaniu dowolnej oceny dowodów oraz ocenę występujących w sprawie okoliczności wyłącznie przez pryzmat subiektywnego uznania organu oraz wydanie decyzji na postawie domniemanej okoliczności faktycznej, nie mającej oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym - art. 122 O.p. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w poszanowaniu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony postępowania administracyjnego, które to naruszenia doprowadziły do błędu w ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia, poprzez uznanie, że poniesione przez Skarżącego wydatki, nie stanowiły nakładów na budynek inwentarski, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności przedstawiane przez faktury VAT oraz wyniki oględzin, w sposób jednoznaczny wskazują, wydatki poniesione przez Skarżącego na przeznaczone dla pracowników pomieszczenia socjalne, stanowiące integralną część hali udojowej oraz nakłady poniesione na budynek hali udojowej są wydatkami poniesionymi na modernizację budynku inwentarskiego. - art. 233 § 3 O.p. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza P. w sprawie odmowy udzielania ulgi w podatku rolnym, podczas gdy decyzja ta, jako wydana z naruszeniem przepisów O.p. oraz oparta na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, powinna być uchylona, - art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. poprzez ustalenie przez Organ I instancji, że pomieszczenia socjalne stanowią odrębne od budynku inwentarskiego budynki, a także poprzez przyjęcie, iż nakłady poniesione na modernizację pomieszczeń socjalnych hali udojowej w gospodarstwie [...] nie stanowiły wydatków poniesionych na modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich. W związku z powyższym strona wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 2. przyznanie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Na podstawie dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż została ona wydana zgodnie z prawem. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.p.r. podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na: 1) budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska, 2) zakup i zainstalowanie: a) deszczowni, b) urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę, c) urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód) - jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych. Ulga inwestycyjna przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych. 3. Ulga z tytułu tej samej inwestycji nie może być stosowana dłużej niż przez 15 lat. 3a. Kwota ulgi inwestycyjnej jest odliczana z urzędu w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Podatnicy obowiązani do składania deklaracji na podatek rolny odliczają, określoną w decyzji w sprawie ulgi inwestycyjnej, kwotę przyznanej ulgi od należnego podatku rolnego. Kwestią sporną w sprawie było to, czy poniesione przez Stronę wydatki na modernizację pomieszczeń socjalnych można uznać za przeznaczone na cele o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r., a co za tym idzie czy Strona miała prawo do skorzystania z ulgi w związku z ich poniesieniem. Zdaniem Sądu, dla wyjaśnienia niniejszej sprawy warto wesprzeć się rozważaniami tutejszego Sądu, zawartymi w wyroku z dnia 19 maja 2016 r., o sygn. akt I SA/Sz 204/16, dotyczącym udzielenia temu samemu podatnikowi ulgi w podatku rolnym także z tytułu modernizacji pomieszczeń socjalnych w hali udojowej, którym Sąd obecnie rozpoznając sprawę nie jest związany, ale z większością tez tam zawartych skład Sądu obecnie rozpoznający sprawę się zgadza. Wskazać należy zatem, że dla prawidłowej wykładni i zastosowania ww. przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. niezbędne jest jednoznaczne, przekonujące wykazanie przez wnioskodawcę ścisłego funkcjonalnego i technicznego związku pomieszczeń socjalnych z budynkiem inwentarskim, o którym mowa w ww. przepisie. Jeżeli bowiem pomieszczenie socjalne może stanowić odrębny budynek albo część innego budynku, np. magazynowego, garażowego czy administracyjnego, to urządzenie takiego pomieszczenia w części budynku inwentarskiego nie przesądza o traktowania tego pomieszczenia na równi z "budynkiem inwentarskim służącym do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich" w zakresie przedmiotowej ulgi podatkowej. Przy wykładni art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. należy mieć na względzie nie tylko wskazywaną w skardze zasadę in dubio pro tributario (zwłaszcza po [...] r.) ale także (w pierwszej kolejności) powszechnie akceptowaną zasadę, nakazującą ścisłe interpretowanie przepisów dotyczących ulg podatkowych. Z dniem [...] r. omawiany przepis u.p.r. został doprecyzowany przez uściślenie (dodanie), że ulga dotyczy budynków inwentarskich "służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich". Zdaniem Sądu, taka zmiana przepisu świadczy niewątpliwie o zamiarze ustawodawcy zawężenia prawa do przedmiotowej ulgi wyłącznie do budynków "służących" do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich, a nie również do budynków (lub ich części), które tylko w jakikolwiek (pośredni) sposób są związane z taką działalnością (np. magazyny, garaże itp.). W związku z tą zmianą przepisu, przy jego wykładni należy mieć na względzie, że poglądy doktryny i orzecznictwa dotyczące stanu prawnego przed [...] r., wskazujące na szerokie rozumienie pojęcia budynku inwentarskiego, nie są już aktualne (vide: L. Etel, Komentarz do ustawy o podatku rolnym, [w:] Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz – LEX 2012), zdaniem tego autora, wydatków poniesionych na budynki o charakterze magazynowym, np. paszarnie, mleczarnie, nie można uznać za wydatki poniesione na modernizację budynków inwentarskich w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Wbrew twierdzeniom skargi, organ I instancji nie uznał, że sporne pomieszczenia socjalne stanowią odrębne od budynku inwentarskiego budynki. Wręcz odwrotnie, uznał, że budynek socjalny stanowi integralną część z budynkiem inwentarskim (jest połączony ciągiem komunikacyjnym - korytarzem), jednakże stwierdził, że wszelkie prace remontowe odbywały się w pomieszczeniach socjalnych i dotyczyły tych pomieszczeń, a w myśl poglądów orzecznictwa w przypadku budynków o charakterze mieszanym odliczeniu podlegają tylko wydatki na część inwentarska. Również organ odwoławczy wprost stwierdził, że pomieszczenia socjalne są integralną częścią hali udojowej. Zatem ta kwestia nie była przedmiotem sporu. Natomiast sporem było objęte czy poniesienie wydatków wyłącznie na część budynku hali udojowej stanowiącą pomieszczenia socjalne mogło podlegać spornej uldze. Sąd w pełni zgadza się tu z poglądem wyrażonym przez L. Etela w Komentarzu do ustawy o podatku rolnym, [w:] Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz – LEX 2012, iż w myśl w wyroku NSA z dnia 24.03.1995 r. sygn. akt SA/Wr 1978/94, w przypadku modernizacji budynków o charakterze mieszanym, w ramach spornej ulgi będą podlegały odliczeniu tylko wydatki poniesione na część inwentarską budynku. Jest to pogląd w istocie zbieżny, z wyrażonym w przywoływanym już wyroku WSA w Szczecinie I SA/Sz 204/16, iż niezbędne było w sprawie udzielenia ulgi jednoznaczne, przekonujące wykazanie przez wnioskodawcę ścisłego funkcjonalnego i technicznego związku pomieszczeń socjalnych z budynkiem inwentarskim, o którym mowa w przepisie art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Jeżeli bowiem takie pomieszczenie socjalne może stanowić odrębny budynek albo część innego budynku, to urządzenie takiego pomieszczenia w części budynku inwentarskiego nie przesadza o traktowania tego pomieszczenia na równi z "budynkiem inwentarskim służącym do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich" w zakresie przedmiotowej ulgi podatkowej. Strona na potwierdzenie trafności własnego stanowiska przywołała m.in. treść § 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26.09.1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, zgodnie z którym pomieszczenia higienicznosanitarne powinny znajdować się w budynku, w którym odbywa się praca, albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które w przypadku przechodzenia z ogrzewanych pomieszczeń pracy powinno być również ogrzewane. Uznać zatem należy, że przepis ten (§ 1 załącznika nr 3) przewiduje możliwość urządzenia pomieszczeń higieniczno-sanitarnych w odrębnym budynku, a zatem Strona mogła pomieszczenia te urządzić zarówno w części hali udojowej jak i w odrębnym budynku. należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie, gdy sporne pomieszczenia socjalne mogły co do zasady stanowić odrębny budynek, to urządzenie takiego pomieszczenia w części budynku hali udojowej nie przesądza o traktowania tego pomieszczenia na równi z "budynkiem inwentarskim służącym do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich" w zakresie przedmiotowej ulgi podatkowej. Strona nie przedłożyła żadnych innych dowodów potwierdzających, że sytuacja była odmienna, nie wykazała też, iż każdy budynek hali udojowej musi być zaprojektowany i zbudowany tak, aby posiadać część socjalną. W takim stanie rzeczy za prawidłowy należało przyjąć pogląd, iż wydatki poniesione na modernizację pomieszczeń socjalnych znajdujących się w hali udojowej nie uprawniały do skorzystania z ulgi o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Nie sposób zgodzić się także z pozostałymi zarzutami Strony podniesionymi w skardze. Zdaniem Sądu organ przeprowadził postępowanie nie naruszając zasady wnikającej z art. 121 § 1 O.p. Strona zarzuca nadto, iż organ zaniechał wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności dowodów z oględzin oraz przedkładanych przez wnioskodawcę dokumentów w szczególności projektu budowlanego, a ponadto faktur VAT potwierdzających wysokość nakładów dokonanych przez wnioskodawcę, przez co organ miał naruszyć art. 187 O.p. Zarzuty te są całkowicie nietrafione. Po pierwsze co do kwestii wysokości nakładów, to pozostaje ona całkowicie bezsporna, a organy nigdy nie kwestionowały wysokości poniesionych przez Stronę nakładów. Po drugie faktury VAT jak i inne dokumenty potwierdzające wysokość poniesionych nakładów znajdują się w aktach sprawy. Co do zaniechania przeprowadzenia dowodu z projektu budowlanego, to wskazać należy, ze organ pismem z dnia z dnia [...] r. wezwał Stronę do przedłożenia takiego projektu, jednak Strona mimo wezwania projektu takiego nie przedłożyła. Zamiast tego w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie wskazała, że dowodem wskazującym na ścisły funkcjonalny i techniczny związek pomieszczeń z budynkiem inwentarskim jest protokół z wizji lokalnej z [...] r. znajdujący się w aktach sprawy. W takim stanie rzeczy, skoro sama Strona, w postępowaniu wszczętym na jej wniosek, mimo wezwania organu nie przedłożyła projektu budowlanego, to na obecnym etapie nie może skutecznie podnosić zarzutu, iż organy dowodu z tego dokumentu nie przeprowadziły. Organy nie mają bowiem nieograniczonego obowiązku prowadzenia postepowania dowodowego. Wyrażony w przepisie art. 122 O.p. obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru bezwzględnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż powołany przepis nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 1658/00, niepubl.). Skarżąca, nie może całkowicie przerzucać ciężaru dowodu na organ. Ten zaś, jak wynika z zaskarżonej decyzji, umożliwił Skarżącej złożenie odpowiednich informacji i wniosków dowodowych. Również nietrafny jest zarzut braku przeprowadzenia dowodu z oględzin, skoro w istocie dowód taki został w dniu [...] r. przeprowadzony, a Strona sama w odpowiedzi na wezwanie organu potwierdziła, że "dowodem wskazującym na ścisły funkcjonalny i techniczny związek pomieszczeń z budynkiem inwentarskim jest protokół z wizji lokalnej z [...] r. w aktach sprawy". Co prawda czynność oględzin błędnie nazwano wizja lokalną, jednak w tych czynnościach uczestniczył przedstawiciel Strony, sporządzono z niej stosowny protokół potwierdzający dokonane ustalenia, Strona zaś wskazała na niego jako na główny dowód potwierdzający jej zdaniem ścisły funkcjonalny i techniczny związek pomieszczeń z budynkiem inwentarskim i nie sposób uznać że czynność ta została dokonana z uchybieniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym również temu zarzutowi nie sposób przyznać trafności. Wbrew zarzutom Strony organy podjęły zatem wszelkie niezbędne czynności, które umożliwiły dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w poszanowaniu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony postępowania administracyjnego. Końcowo zatem wskazać należy, że badając sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił. ZARZĄDZENIE: 1) odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć: - pełnomocnikowi skarżącej: r.pr. A. L. , 2) do oczekujących.