I SA/Sz 852/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K.-P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn po wznowieniu postępowania. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. 1. W dniu 23 czerwca 2014 r. A. K. – P. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), złożyła skargę do tut. Sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2014 r. 2. Pismem z dnia 22 lipca 2014 r. Skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi poświadczonej za zgodność z oryginałem, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono w dniu 11 sierpnia 2014 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje podpis z podaniem imienia i nazwiska odbierającego korespondencję oraz dopisek "brat". 3. W dniu 28 sierpnia 2014 r. Sąd postanowieniem skargę odrzucił, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. 4. W dniu 29 września do tut. Sądu wpłynęło pismo Skarżącej – wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, nie zawierające jednak podpisu Skarżącej. Do wniosku dołączono podpisaną skargę. 5. Pismem z dnia 7 października 2014 Sąd wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych w/w wniosku poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. 6. W zakreślonym terminie Skarżąca uzupełniła brak, przesyłając w dniu 30 października 2014 r. podpisany wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. 7. Zgodnie z art. 86 i nast. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej przywoływana jako: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 i § 2 ustawy). Przywrócenie terminu może zatem nastąpić, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. 8. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy wskazać należy, że wniosek Skarżącej nie wypełnia dwóch z trzech wskazywanych powyżej przesłanek. Z treści wniosku nie wynika bowiem, że zachowany został 7 dniowy termin do złożenia wniosku, liczony od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, gdyż Skarżąca nie wskazała na żadną konkretną przyczynę niewypełniania zobowiązania nałożonego przez Sąd. 9. We wniosku podniesiono bardzo lakonicznie, że chodzi o przyczyny niezależne od Skarżącej, m.in. brak prawidłowego doręczenia rozstrzygnięcia osobie upoważnionej, pomyłka przy doręczeniu, brak możliwości dowiedzenia się o stosownym terminie, jak i sposobie uzupełnienia skargi, w tym uzyskanie niewłaściwej informacji w tym zakresie przy braku przesłania pisma podlegającego uzupełnieniom. Skarżąca powołała się także na okres urlopowy oraz stan spraw osobistych, które to uniemożliwiały podjęcie stosownych czynności wcześniej. 10. W tym miejscu podnieść także należy, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Dokonując oceny braku winy sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i biorąc pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybiła terminowi do uzupełnienia braków skargi bez swojej winy. Za taką okoliczność nie można bowiem ogólnie podniesionych okoliczności wskazanych we wniosku. Wyjaśnić należy, że przesłanka, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia wszelkiej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Zarówno w orzecznictwie jak i nauce prawa panuje zgodność, że Sąd oceniając te przesłanki, powinien przyjąć obiektywne mierniki staranności, których można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. II, Warszawa 2006). W postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OZ 246/08, LEX nr 479292) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. 11. Za brakiem winy Skarżącej nie przemawia również podnoszony przez nią argument w postaci "okresu urlopowego oraz stanu spraw osobistych". Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie, "fakt przebywania na urlopie wypoczynkowym (nawet poza granicami kraju), nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności postępowania. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy przebywanie strony poza granicami kraju nie jest wywołane zaistnieniem nagłych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności, lecz wynika z wcześniejszych planów strony co do formy spędzenia wolnego czasu" (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I FZ 272/12). Tym bardziej za nieuzasadniony należy uznać argument Skarżącej wskazujący na okres urlopowy, gdyż nie wynika z niego per se niemożność podejmowania czynności postępowania. Sam okres urlopowy, jak też przebywanie na urlopie wypoczynkowym nie usprawiedliwia uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, fakt ten nie zwalnia bowiem strony z obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Tym bardziej, że Skarżąca miała przecież świadomość wszczęcia procedury sądowej. W związku z tym planując swój wolny czas powinna zabezpieczyć się na wypadek otrzymania pod swoją nieobecność korespondencji, na którą trzeba będzie odpowiedzieć w zakreślonym terminie pod rygorem ujemnych skutków procesowych. W świetle bowiem wymagań zawartych w art. 87 § 2 p.p.s.a. nie są to okoliczności wyłączające winę Skarżącej w niedochowaniu terminu. Tego rodzaju zaniedbanie jest kwestią organizacyjną Skarżącej i nie może zwalniać jej z obowiązku należytej dbałości o swój interes w relacjach zewnętrznych z innymi podmiotami a zwłaszcza z organami państwa i sądami. W rezultacie w zaistniałym stanie faktycznym, Skarżąca nie spełniła kolejnej przesłanki warunkującej pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu. 12. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.