I SA/Sz 859/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi T. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] nr [...] określającą T. S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia [...] wszczął wobec Spółki postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. Powodem wszczęcia postępowania był fakt złożenia przez Spółkę, a konkretnie T. S.A. w P., deklaracji podatkowej z dnia 10 stycznia 2008 r. na kwotę [...] zł., w której podatek od nieruchomości w pozycji "budowle" w stosunku do podatku zadeklarowanego w 2007 r. za te same nieruchomości został pomniejszony o kwotę [...] zł. uprzednio naliczoną za linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, co do których podatnik zmienił stanowisko i uznał, że nie są one przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż nie są budowlami. Organ podatkowy kilka razy (w dniach 31 marca 2008 r., 24 kwietnia 2008 r., 24 czerwca 2008 r., 8 sierpnia 2008 r.) bezskutecznie wzywał Spółkę do przedłożenia pisemnego wyjaśnienia uzasadniającego przyczyny obniżenia wartości budowli oraz przedłożenia wykazu nieruchomości wraz z dowodami rzeczowymi określającymi wartość budowli. Wobec powyższego, organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania, określił Spółce decyzją z dnia [...] wysokość podatku od nieruchomości za budowle objęte deklaracją na kwotę zadeklarowaną przez Spółkę w deklaracji z 10 stycznia 2007 r. i określonej w decyzji nr [...] z dnia [...] w sprawie wysokości podatku od nieruchomości za 2007 r. Organ podatkowy wskazał, że stanowisko - iż podatek winien być naliczony od wartości linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej łącznie z wartością kanalizacji, z którą stanowią całość techniczno-użytkową - zostało podzielone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku sygn. akt I SA/Sz 740/07 z 2 kwietnia 2008 r. Spółka wniosła, za pośrednictwem pełnomocnika - doradcy podatkowego A.C., odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w którym zażądała uchylenia decyzji Wójta Gminy W. i umorzenia postępowania w sprawie. U podstaw odwołania legły zarzuty formalnoprawne. Pełnomocnik wywiódł, że zaskarżona decyzja jest drugą decyzją w sprawie podatku od nieruchomości należnego od Spółki w 2008 r. wydaną przez Wójta Gminy W., a to oznacza, że rozstrzyga kwestię już rozstrzygniętą wcześniejszą decyzją z dnia [...]. Zdaniem Spółki, przepisy podatkowe zawarte w art. 21 § 3 i art. 207 Ordynacji podatkowej oraz w art. 6 ust. 1 pkt 9 (powinno być: art. 6 ust. 9 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nakazują wydanie tylko jednej decyzji podatkowej, w której należy ująć wszystkie nieruchomości położone we właściwości miejscowej jednego organu podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, w pełni podzieliło ustalenia faktyczne organu I instancji oraz ich prawnopodatkową ocenę. Rozpatrzywszy zawarty w odwołaniu zarzut formalnoprawny organ II instancji uznał go za nietrafny. Jak wskazał organ wbrew twierdzeniom Spółki, z przytoczonych przez nią przepisów wcale nie wynika, że organ podatkowy zobowiązany jest bezwzględnie do wydania wyłącznie jednej decyzji podatkowej dla danego podatnika. Podkreślono, że Spółka jest podatnikiem samoopodatkowującym się w trybie deklaracji podatkowych. Zgodnie z przytoczonym przepisem art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zobowiązana jest składać w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, (...). Jak podkreślił organ odwoławczy T.S.A., będąca podatnikiem na terenie całej Polski, terytorium opodatkowania podzieliła na regiony administrujące wydzielonymi nieruchomościami. Na terenie gminy wiejskiej W. znajdują się nieruchomości Spółki administrowane przez dwa odrębne regiony administracyjne, w G. i w P. Każdy z nich składa deklarację na administrowane przez siebie nieruchomości. Decyzja z [...] była reakcją na nieprawidłowo zadeklarowany podatek za nieruchomości Spółki administrowane przez region gdański. Ponieważ w sprawie występował pełnomocnik, A.C., pisma i decyzje doręczono pełnomocnikowi. Natomiast zaskarżona decyzja jest reakcją na nieprawidłowo zadeklarowany podatek od nieruchomości za budowle administrowane przez region [...] (i dotyczy tylko tych budowli, które objęte są deklaracją złożoną przez pełnomocnika Spółki, M.C. - dyrektora R. w P.). Ponieważ w deklaracji podatkowej wskazano adres w P., tam też została doręczona zaskarżona decyzja organu I instancji. Podniesiono dalej, iż zaskarżona decyzja nie jest decyzją w sprawie już rozstrzygniętej wcześniejszą decyzją Wójta Gminy W., bowiem jej przedmiotem są inne nieruchomości niż te, które są przedmiotem decyzji wcześniejszej. Zarówno decyzja z [...] jak i decyzja z [...] (zaskarżona) są decyzjami określającymi łącznie wysokość podatku od nieruchomości należnego od Spółki za nieruchomości położone w gminie wiejskiej W., przy czym łączna wysokość tego podatku jest sumą kwot określonych w obydwu decyzjach. Takie postępowanie przyjął sam podatnik składając dwie deklaracje podatkowe, bo tak jest mu wygodniej organizacyjnie. Organ podatkowy nie ma obowiązku ani prawa tego zmieniać. Tym bardziej nie może ponosić negatywnych skutków z tego powodu, że akceptuje niesprzeczny z prawem sposób deklarowania podatku przez Spółkę. Postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego jest działaniem wtórnym. Pierwotne są deklaracje podatnika. Decyzje wydane w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej są decyzjami deklaratywnymi potwierdzającymi tylko istniejący z mocy prawa stan obowiązku podatkowego podatnika. Z podanych powodów zaskarżoną decyzję, jako niesprzeczną z prawem, utrzymano w mocy. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 207 w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja dotyczy tylko niektórych obiektów położonych na terenie gminy W., podczas gdy decyzja w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości powinna obejmować wszystkie obiekty, które są położone na terenie danej gminy i nie ma podstaw do wydawania kilku decyzji podatkowych w tej samej sprawie podatkowej, tymczasem zaskarżona decyzja utrzymała w mocy drugą decyzję w sprawie podatku od nieruchomości położonych na terenie gminy W. i jest decyzją cząstkową, tj. obejmuje tylko niektóre obiekty położone na terenie tej gminy, 2) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, w której nie wyjaśniono, z jakich powodów organ odwoławczy uznał merytoryczne rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji za prawidłowe; decyzja SKO ograniczyła się zatem do rozpatrzenia zarzutów odwołania, podczas gdy SKO powinno dokonać rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy podatkowej, 3) art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że Iinie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 4) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej ze względu na brak uzasadnienia – zarówno faktycznego jak i prawnego; 4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie opisanych powyżej zarzutów, powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych (tj. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008 r. o sygn. akt II FSK 1471/06 i z dnia 27 stycznia 2006 r. o sygn. akt FSK 2316/04; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2008 r. o sygn. akt I SA/Bk 291/08 i w Lublinie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 174/08) oraz piśmiennictwo (artykuł B. Brzezińskiego i W. Morawskiego: "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości", opubl. "Przegląd Podatkowy" z 2008 r. nr 1, s. 20-30; "Opinię prawną w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości" autorstwa W. Nykiela i M. Wilka, której kopię skarżąca załączyła do skargi). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 207 w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skarżąca wskazała, iż w odniesieniu do wszystkich obiektów znajdujących się na terenie jednej gminy powstaje jedno zobowiązanie w podatku od nieruchomości, co oznacza, że w zakresie podatku od nieruchomości od jednego podatnika z tytułu wszystkich obiektów położonych na ternie jednej gminy za jeden rok podatkowy może zostać wydana tylko jedna decyzja podatkowa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jak podkreślił organ odwoławczy odwołanie nie zawierało zarzutów przeciw rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji, nie przedstawiało merytorycznego stanowiska skarżącej, SKO nie miało zatem podstaw do oceny merytorycznego stanowiska organu I instancji. Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącej złożył załącznik do protokołu rozprawy, w którym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, powołując na jego poparcie orzecznictwo sądowoadministracyjne. Dodatkowo wskazano na konieczność rozważenia istnienia podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja nie obejmowała wszystkich przedmiotów opodatkowania (budek telefonicznych), jest więc decyzją częściową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga jest niezasadna. Zgodnie art. 1a ust. 1 użyte w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm. - dalej u.p.o.l.), określenie : -w pkt 1-budynek – oznacza, obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; - w pkt 2 -budowla – oznacza, obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W myśl art. 2 ust.1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 3. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) określa, że ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; 2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty techniczne, sieci techniczne,wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;(...) 9) urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Pojęcie "obiekt budowlany" należy rozumieć zgodnie z jego definicją zawartą w ustawie Prawo budowlane. Wynika to z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., w którym stwierdza się, że budynkiem i budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. U.p.o.l. odsyła do definicji obiektu budowlanego zawartej w tych przepisach. Ma to swoje następstwa przy ustalaniu rzeczy podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowaniu podlegają wszystkie obiekty budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, z wyjątkiem tzw. obiektów małej architektury. Natomiast o tym, czy te obiekty budowlane będą opodatkowane jako budynki, czy też jako budowle, decydują postanowienia u.p.o.l., w której znajdują się definicje tych pojęć. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz obiekt małej architektury. Obiekty małej architektury są to, co wynika z art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, niewielkie obiekty, a w szczególności: 1) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, 2) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, 3) użytkowe, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie obiekty budowlane w postaci budynków i budowli. Obiekty małej architektury nie są objęte zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości. Z treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że budynki i budowle stanowią odrębne przedmioty opodatkowania. Budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi stanowi odrębny od budowli obiekt budowlany. Budowlą, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawą Prawo budowlane, jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem. Zaznaczyć należy, iż art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane zawiera katalog otwarty budowli dokonując przykładowego wymienia obiektów budowlanych. Jednakże załącznik do ustawy Prawo budowlane zalicza w kategorii XXVI obiektów budowlanych -sieci telekomunikacyjne. Sieć telekomunikacyjna oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Sieć telekomunikacyjna to obiekt budowlany, będący zbiorem węzłów oraz linii telekomunikacyjnych i łączy pomiędzy węzłami. Sieć telekomunikacyjna wykonuje przekazywanie danych, informacji lub wiadomości w celu komunikacji pomiędzy dwoma lub wieloma określonymi punktami. Sieci telekomunikacyjne nie są urządzeniem technicznym służącym do prawidłowego użytkowania obiektu budowlanego, tj. kanału w którym ułożone są kable telekomunikacyjne. To obiekt budowlany - kanał umożliwia korzystanie z sieci telekomunikacyjnej, która jest odrębnym obiektem budowlanym. Brak fizycznego połączenia kabla i kanalizacji kablowej nie powoduje, że kabel przestaje być częścią sieci, która jako całość powstaje w procesie budowlanym. W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest sieć telekomunikacyjna. Jest to budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. O tym, że sieć telekomunikacyjna jest budowlą, czyli obiektem budowlanym jako przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości świadczą jej cechy indywidualne. Zaliczenie przez załącznik do ustawy Prawo budowlane, sieci telekomunikacyjne do kategorii obiektów budowlanych powoduje, iż zbędne są dalsze ustalenia czy sieć ta stanowi sieć techniczną, czy też sieć uzbrojenia terenu, które są wymienione jako budowle w art. 3 tejże ustawy. Zdaniem Sądu, nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że ustawa Prawo budowlane normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach (art. 1) oraz iż przepisy tej ustawy są skorelowane z przepisami innych ustaw normującymi inne dziedziny życia powiązane z procesem budowlanym, np. ustawą prawo geodezyjne i kartograficzne, która m.in. reguluje sprawy związane z inwentaryzacją i ewidencją sieci uzbrojenia terenu (art. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne). W ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez sieci uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp., zaś przez pojęcie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu rozumie się uporządkowany zbiór danych przestrzennych i opisowych sieci uzbrojenia terenu, a także informacje o podmiotach władających siecią ( art. 2 pkt 11 i 14 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Mimo, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 odsyła do przepisów prawa budowlanego, a więc nie tylko do ustawy Prawo budowlane, ale przepisów prawa budowlanego w szerokim rozumieniu, nie należy zapominać, iż powyższe przepisy mają na celu przede wszystkim uregulowanie procesu budowlanego. Wskazuje na to, m.in. art. 7 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, gdzie określono, iż do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się: 1) warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5; 2) warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych. Dlatego też zdaniem Sądu, skarżąca przykłada zbyt dużą wagę do unormowań rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), a zwłaszcza do definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, zawartej w § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, gdzie za taki obiekt uznaje się linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne oraz szafy kablowe. Dalsze przepisy tego rozporządzenia świadczą, że mają one bezpośredni związek z procesem budowlanym. Określenia obiektów budowlanych wymienione w tym rozporządzeniu podane są na potrzeby, m.in. uzyskiwania pozwoleń na budowę na podstawie ustawy Prawo budowlane. Uzyskiwanie pozwolenia na budowę nie ma, zaś decydującego znaczenia dla zaliczenia danego obiektu do budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Tym samym definicja telekomunikacyjnego obiektu budowlanego zawarta w ww. rozporządzeniu, które zostało wydane w sprawie warunków technicznych, nie ma znaczenia dla ustalenia pojęcia budowli dla celów podatkowych. Zaliczenie sieci telekomunikacyjnej do budowli powoduje, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jej wartość. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszana o odpisy amortyzacyjne. Ustalać wartość sieci telekomunikacyjnej należy więc na podstawie przepisów ustaw o podatkach dochodowych, regulujących amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych, będącego załącznikiem do ustawy. W tym właśnie załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych. Linie (sieci) telekomunikacyjne są w tym wykazie ukryte pod nazwą "obiekty inżynierii lądowej i wodnej" (grupa 2) i sklasyfikowane w podgrupie 21. Ustalenie to pozwala twierdzić, że wartość linii (sieci) telekomunikacyjnej na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Linia telekomunikacyjna jest budowlą, a zarazem środkiem trwałym, którego wartość jest określona zgodnie z przepisami regulującymi amortyzację. Ta właśnie wartość jest podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dokonana wycena linii na potrzeby amortyzacji jest jednocześnie wyceną na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wobec braku danych, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, na skutek niezłożenia przez podatnika tabel amortyzacji środków trwałych, za podstawę opodatkowania, prawidłowo organ przyjął wartość określoną przez stronę w deklaracji podatkowej za 2007 r., która stanowi sui genesis jej oświadczenie co do wartości stanowiącej przedmiot opodatkowania, przy czym na rzetelność tego oświadczenia nie ma wpływu późniejsze złożenie przez skarżącą deklaracji za rok 2008 w innej wysokości, bowiem przyczyną jej złożenia w określonych wysokościach nie była wadliwość samego oświadczenia, ale dokonana przez podatnika zmiana oceny prawnej co do zasad opodatkowania przedmiotu opodatkowania. Sąd w tym zakresie nie podziela poglądów wyrażonych w powołanych przez skarżącą wyrokach sądów administracyjnych. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut sformułowany jako naruszenie art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, wskutek nieprzedstawienia przez organy podatkowe dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w deklaracji podatkowej za 2007 r., strona skarżąca nie wykazała, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej była inna niż kwota wynikająca z różnicy w deklaracjach za rok 2008 i 2007. Należy zauważyć, że organ podatkowy w tym zakresie wzywał podatnika do pisemnych wyjaśnień w przedmiocie wartości przedmiotowych budowli wynikającej z ewidencji środków trwałych, lecz Spółka nie złożyła stosownych dokumentów jak i nie udzieliła organowi wyjaśnień. Ponieważ przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna, w tym również ta umieszczona w kanałach technologicznych, organy podatkowe w tej sytuacji prawidłowo przyjęły wartość budowli w zakresie wartości linii kablowych zawarte w deklaracjach za lata 2004 - 2007. Spółka – uczestnicząc w postępowaniu na każdym jego etapie i będąc zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zakwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych, które wskazywały określone wartości przedmiotu opodatkowania. Strona kwestionując ustalenia organów w zakresie wartości spornych kabli, nie wykazała, że wartości te były inne niż wynikało to z treści złożonej przez nią deklaracji, z której wynikało, że wyłączone zostały z podstawy opodatkowania linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, bowiem obiekty te, nie będące (w ocenie podatnika) budowlami, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie podlegają (według podatnika) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że Spółka kwestionując na kolejnych etapach przyjęte w sprawie ustalenia, nie próbowała nawet określić, jaka była - według niej - wartość spornych linii kablowych ułożonych w kanalizacji. Organ uprawniony był zatem przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez Spółkę za poprzedni rok podatkowy (2007 r.), bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli (stanowiącej całość funkcjonalno – techniczną) skarżąca Spółka skutecznie nie podważyła. Organy podatkowe wymierzając w decyzji podatek od nieruchomości, nie kwestionowały określonej przez Spółkę wartości spornych linii kablowych. Natomiast Spółka, negując przyjęte przez organy ustalenia, nie wskazała na niezgodność ww. danych z rzeczywistym stanem rzeczy, nie było zatem podstaw do powoływania biegłego lub w inny sposób ustalania podstaw opodatkowania w tej sprawie. Tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przy czym spór między stronami nie dotyczył ilości obiektów czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu. Nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym, polegające na zaniechaniu przez organy podatkowe zbadania dokumentów źródłowych, dotyczących wartości obiektu, nie miały zatem wpływu na wynik sprawy, strona nie podniosła bowiem argumentów, które mogłyby w sposób jednoznaczny podważyć przyjętą przez organ podatkowy podstawę opodatkowania jako nieodpowiadającą podstawie obliczania amortyzacji. Odnosząc się do zarzutu skargi, który strona w załączniku do protokołu rozprawy utożsamia także z przesłanką rażącego naruszenia prawa, tj. zastosowanie przez organ przepisów art. 207 § 2 i art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. w sytuacji, gdy przedmioty opodatkowania wraz z samoobliczonym podatkiem od nieruchomości zgłoszone zostały w dwóch lub więcej deklaracjach złożonych przez skarżącą (w jednej z deklaracji strona zadeklarowała buki telefoniczne) i wydanie decyzji określającej podatek od nieruchomości obejmującej tylko niektóre obiekty położone na terenie gminy W. wskazać należy, iż zdaniem Sądu, nie ma przeszkód aby podatnik składał kilka deklaracji podatkowych na dany podatek za dany rok, o ile objęte są nim inne przedmioty, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem. A taka sytuacja zaistniała w tym przypadku. Podzielając w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wskazać należy dodatkowo, iż przedmiotem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, a więc przedmiotem samoobliczenia podatku i składanych deklaracji podatkowych są przedmioty opodatkowania, o których mowa w art. 6 ust. 9 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Z powołanych przepisów nie wynika, że wszystkie te przedmioty opodatkowania, odrębne i niezależne od siebie bezwzględnie muszą być zadeklarowane w jednej deklaracji podatkowej. Deklaracje, o których mowa w art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. składa się organowi właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotu opodatkowania. W sytuacji, gdyby wszystkie przedmioty opodatkowania jednego podatnika miałyby być objęte obowiązkiem zadeklarowania w jednej, tej samej deklaracji podatkowej, ustawodawca wskazałby jeden organ podatkowy, przyjmujący i kontrolujący tą deklarację, który byłby właściwy bez względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Treść art. 6 ust. 9 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wskazuje zatem, iż opodatkowanie różnych przedmiotów opodatkowania zgłoszone w różnych deklaracjach podatkowych, nie może naruszać prawa w sposób rażący. W podatku od nieruchomości, inaczej niż np. w podatkach dochodowych, czy VAT, opodatkowane są przedmioty opodatkowania, a nie wynik ich związku i rozliczenia w danym okresie podatkowym. Wykazanie zatem przez podatnika różnych przedmiotów opodatkowania w kilku (a nie jednej zbiorczej) deklaracjachi zakwestionowanie i wydanie w stosunku do tej zakwestionowanej deklaracji decyzji podatkowej w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej nie może być uznane za rażące naruszenie art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. W takiej sytuacji zarzut rażącego naruszenia art. 207 § 2 i art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej również był chybiony. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Przypomnieć bowiem należy, iż nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd. Do strony stawiającej omawiany zarzut należy zatem wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy ma jedynie takie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż wydane z tym uchybieniem W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty odwołania oceny. W swojej decyzji organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Podsumowując, zdaniem Sądu, organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. A zatem wbrew stanowisku strony skarżącej zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.