I SA/Sz 860/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości wynikającej z decyzji o odpowiedzialności osób trzecich w podatku od towarów i usług I. oddala skargę II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego J.P. kwotę [...] złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Zaskarżoną skargą decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą A.B. rozłożenia na raty zapłaty zaległości wynikających z decyzji tego organu z dnia [...] Nr [...] orzekającej o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki Cywilnej "W" – M. G., A. B. w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2006 r. oraz za I, II i III kwartał 2007 r. w łącznej kwocie [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w S. wskazał, że wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2010 r., uzupełnionym w dniu 7 maja 2010 r., A.B. wystąpił o rozłożenie na raty zapłaty zaległości wynikających z ww. decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. orzekającej o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki Cywilnej "W" – M.G., A.B.; zaproponował jedenaście rat płatnych do 10-go każdego miesiąca, tj. dziesięć rat po [...] każda, pozostała kwota w jedenastej racie; uzasadniając wniosek wskazał, że otrzymuje wynagrodzenie w wysokości najniższej krajowej; jego udziały w Spółce z o.o. "N." z siedzibą w K. wynoszą 20%, a jej bilans za 2009 r. zamknął się kwotą [...]; w okresie od maja do września 2008 r. Spółka Cywilna "W", za zaległości podatkowe której odpowiada, spłaciła [...] tytułem zaległości podatkowych, regulując jednocześnie bieżące płatności; zakup samochodu nastąpił ze zgromadzonych od kilku lat oszczędności dla potrzeb transportu niepełnosprawnego syna; uregulowane zostały zaległości w ZUS oraz z tytułu podatku dochodowego od wypłaconych wynagrodzeń; od grudnia 2008 r. wyegzekwowano z jego rachunku bankowego [...], dobrowolnie natomiast uregulował on [...]; kwoty te stanowią kres jego możliwości finansowych, z tego też powodu nie był w stanie regulować rat; zadeklarował dalszą spłatę zadłużenia Spółki, w której miał 25% udziałów. Dalej, organ wskazał, że na dzień złożenia wniosku zaległość Spółki w podatku od towarów i usług wynosiła: II kwartał 2006 r. - [...] (odsetki za zwłokę - [...]), III kwartał 2006 r. - [...] (odsetki - [...]), IV kwartał 2006 r. - [...] (odsetki - [...]), I kwartał 2007 r. - [...] (odsetki - [...]), II kwartał 2007 r. - [...] (odsetki - [...]) oraz III kwartał 2007 r. - [...] (odsetki - [...]). Ponadto, organ wskazał, że A.B. zamieszkuje w mieszkaniu lokatorskim o powierzchni 75 m2 położonym w K.. Jego średni dochód miesięczny z tytułu zatrudnienia w Spółce "N" wynosi netto [...]. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostają: żona otrzymująca wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w kwocie [...] brutto oraz dwóch synów w wieku 26 i 19 lat; starszy z nich jest osobą niepełnosprawną i otrzymuje rentę socjalną w wysokości [...], młodszy uczy się w szkole średniej. Opłaty związane z utrzymaniem mieszkania (czynsz, energia elektryczna, telefon, internet, woda) stanowią łącznie kwotę [...] miesięcznie; 1/5 tej kwoty pokrywa R.G. zamieszkująca z rodziną wnioskodawcy. Koszty związane z rehabilitacją starszego syna wynoszą [...] miesięcznie. Wnioskodawca nie wskazał żadnych nieruchomości, oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Posiada natomiast udziały w Spółce z o.o. "N" o wartości [...]. Majątek ruchomy stanowi samochód [...] rok prod. 1999 r. o wartości szacunkowej [...]. Koszty ubezpieczenia OC wynoszą [...] rocznie. Ponadto, wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. ww. decyzją z dnia [...] odmówił udzielenia układu ratalnego w przedmiocie zaległości w podatku od towarów i usług. Pismem z dnia 12 czerwca 2010 r. A.B. odwołał się od tej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej w S. Wniósł o jej uchylenie i rozłożenie na raty zaległości podatkowych. Podniósł zarzut naruszenia przepisów art. art. 67a, 91, 121 122 i 115 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Zakwestionował także skuteczność doręczenia zaskarżonej decyzji przez co, jego zdaniem, doszło do naruszenia art. 115 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, nie została ona bowiem doręczona do rąk jej adresata. Podniósł, że okoliczności uzasadniające odmowę przyznania układu ratalnego nie są zgodne ze stanem faktycznym. Spółka cywilna rozliczała się na zasadzie zryczałtowanego podatku dochodowego, a uzyskany przez nią przychód nie może być utożsamiany z dochodem. Nie można ponadto stwierdzić, na podstawie bilansu Spółki z o.o. (który zamknął się kwotą [...]), iż znajduje się ona w dobrej kondycji finansowej. Ponownie wskazał, iż samochód nabył w celu przewozu na zabiegi niepełnosprawnego syna poruszającego się na wózku inwalidzkim. Samochód jest stary, a środki na jego zakup pochodzą z wieloletnich oszczędności. Nie wyjaśniono, dlaczego organ nie dochodzi roszczeń od pozostałych wspólników Spółki, których udziały wynosiły 75%, podczas gdy on dysponował jedynie 25%. Według niego, ustalenie wpływu powiązań o charakterze osobowym, gospodarczym i kapitałowym w Spółce cywilnej możliwe było na podstawie dokumentów rejestracyjnych, będących w posiadaniu organu podatkowego. Zakwestionował ponadto ocenę organu, iż przychód ze sprzedaży w niektórych miesiącach lat poprzednich pozwalał na spłatę zadłużenia, wskazując iż nie wszystkie faktury zostały uregulowane. Te okoliczności stanowią, według niego, o naruszeniu zasad postępowania podatkowego, a w szczególności art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 91 i art. 115 tej Ordynacji w zakresie solidarnej odpowiedzialności, poprzez zawężenie sprawy do jednego wspólnika. Reasumując, odwołujący podniósł, że faktyczna sytuacja finansowa rodziny wskazuje, iż prowadzone postępowanie egzekucyjne nie doprowadzi do spłaty zadłużenia nawet w znacznej części, a jedynie spowoduje brak możliwości zarobkowania w celu zaspokojenia należności wobec Skarbu Państwa. Jedynie udzielenie wnioskowanej ulgi umożliwi spłatę zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Organ odwoławczy wskazał także, że w toku postępowania odwoławczego A.B. pismem z dnia 2 sierpnia 2010 r., ponownie wniósł o układ ratalny i zarzucił naruszenie zasady zaufania do organów władzy (mieszczące się w ramach pojęcia interesu publicznego), gdyż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. złożył wniosek o wpisanie go na krajową listę dłużników niewypłacalnych. Odniósł się także do błędnej - jego zdaniem - oceny organu w kwestii kondycji finansowej Spółki "N". Uzasadniając dalej swoje rozstrzygnięcie podjęte w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w S., odwołując się do treści przepisu art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (który zgodnie z art. 67c § 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio do należności przypadających od osób trzecich), wskazał, że przepis ten pozwala na stosowanie ulgi w zapłacie podatku tylko w przypadkach wyjątkowych, uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Według organu, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, małżonkowie mają stały dochód w wysokości [...] netto miesięcznie. Na ich utrzymaniu pozostaje dwóch synów. Starszy z nich jest osobą niepełnosprawną, otrzymuje rentę socjalną w wysokości [...]. Młodszy uczy się w szkole średniej. Miesięczne koszty utrzymania mieszkania (mieszkanie lokatorskie) wynoszą łącznie [...]; 1/5 tej kwoty pokrywa zamieszkująca z rodziną R.G. Wydatki na rehabilitację syna stanowią kwotę [...] miesięcznie. Majątek obejmuje samochód [...] rok prod. 1999 r. (zakupiony dla potrzeb przewozu niepełnosprawnego syna) oraz udziały wnioskodawcy w Spółce z o.o. "N" o wartości [...]. Oceniając tak zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że dostrzega problemy zdrowotne syna, jednakże nie zachodzą okoliczności przemawiające za uwzględnieniem odwołania ze względu na ważny interes podatnika. Sytuacja materialna, finansowa i bytowa rodziny nie jest na tyle szczególna czy uzasadniona wyjątkowymi okolicznościami, by traktować wnioskodawcę odmiennie od innych podatników, którzy terminowo i w prawidłowej wysokości regulują obciążające ich należności podatkowe. Fakt ponoszenia wydatków bytowych w ramach zaspokajania potrzeb dotyczy wszystkich rodzin, zatem nie nosi znamion okoliczności nadzwyczajnych i wyjątkowych, które uzasadniałyby udzielenie wnioskowanej ulgi. Według organu, kwestię przyznania ulgi w zapłacie należności podatkowej rozpatrywać należy także w kontekście zaistnienia okoliczności nadzwyczajnych, na które wnioskujący nie miał wpływu, a które mogły mu uniemożliwić uregulowanie zobowiązania. Z akt sprawy wynika, że zaległości podatkowe są skutkiem braku zapłaty w terminie ustawowym należności podatkowych przez Spółkę, której strona była wspólnikiem. Zatem, są konsekwencją określonych decyzji gospodarczych podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej, a nie skutkiem nagłych zdarzeń losowych. Ponadto, organ podatkowy wydał decyzję orzekającą o solidarnej odpowiedzialności drugiego wspólnika – M.G. Zatem, zarzuty w zakresie pominięcia kręgu innych osób odpowiedzialnych za zaległości ww. Spółki cywilnej nie znajdują potwierdzenia, natomiast kwestie dotyczące dochodzenia tych wierzytelności przez organ podatkowy nie mogą być przedmiotem tego postępowania. Postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie ulgi w płatności należności podatkowych nie jest płaszczyzną, na której dokonuje się weryfikacji poprawności wydanej decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej. Organ ten także wskazał, że w przypadku wniosku o spłatę w ratach zaległości podatkowej należy brać pod uwagę realne możliwości wnioskującego wykonania takiej decyzji, przy jednoczesnym udźwignięciu ciężaru innych koniecznych spłat bieżących zobowiązań. W okolicznościach tej sprawy organ podatkowy musi ustalić i ocenić, czy sytuacja płatnicza wnioskodawcy pozwoli w sposób rzeczywisty na dotrzymanie warunków i terminów zapłaty podatku. A.B. zaproponował spłatę zadłużenia w 11 ratach, w tym 10 rat po [...] każda, pozostała kwota zaległości w ostatniej racie. Biorąc pod uwagę samą kwotę należności głównej, tj. [...] do zapłaty w ostatniej racie pozostałoby kwota [...]. Strona nie przedstawiła żadnych informacji wskazujących, iż będzie ona w przyszłości dysponowała środkami pieniężnymi w wysokości pozwalającej na uregulowanie zadłużenia w zaproponowanym układzie ratalnym. Nie dokonała dotychczas jakichkolwiek wpłat na poczet rat. W tej sytuacji, powstaje wątpliwość co do realności wywiązania się przez stronę z proponowanego przez nią układu ratalnego. Dokonanie zaś przez stronę częściowej wpłaty na poczet zadłużenia nie może przemawiać za udzieleniem wnioskowanej ulgi. Reasumując, organ odwoławczy nie podzielił oceny A.B. w zakresie występowania w sprawie przesłanek ważnego interesu podatnika stwarzających możliwość zastosowania wnioskowanej ulgi. Organ nie kwestionował także istnienia interesu ekonomicznego strony w uzyskaniu układu ratalnego, jednak z uwagi na jego wpływ na zaistnienie tych zobowiązań oraz wyjątkowy charakter podatkowych ulg uznaniowych, podniósł że okoliczności sprawy nie stanowią wystarczającej podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Końcowo, organ wskazał, że doręczenie stronie zaskarżonej decyzji nastąpiło zgodnie z art. 149 Ordynacji podatkowej, stanowiącym, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pisma doręcza się za pokwitowaniem m. in. pełnoletniemu domownikowi, gdy osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Jak wynika z adnotacji dokonanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji, przesyłkę odebrał zamieszkujący wraz ze stroną pełnoletni syn – J.B. W kwestii posiadania przez stronę samochodu, organ wskazał, że nie kwestionował, iż został on nabyty w związku z koniecznością przewozu niepełnosprawnego syna poruszającego się na wózku inwalidzkim. Organ odwoławczy nie podzielił także zasadności zarzutu naruszenia przepisów art. art. 67a, 121 i 122 Ordynacji podatkowej, natomiast co do zarzutu naruszenia przepisów art. 91 i art. 115 Ordynacji podatkowej, organ wyjaśnił, że nie miały one zastosowania w sprawie. W skardze na powyższą decyzję ostateczną, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, A.B. zarzucił wydanie jej z naruszeniem przepisów art. art. 67a, 91, 121, 122 oraz 115 § 1 Ordynacji podatkowej i wniósł o jej uchylenie w całości. Uzasadniając skargę, skarżący podniósł, że z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 99/09 wynika, iż decyzje w przedmiocie umorzenia należności podatkowych, wydawane na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej, w stosunku do przedsiębiorców przestają mieć charakter uznaniowy, gdyż taka decyzja musi być zgodna z przepisami o pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Według skarżącego, sytuacja finansowa jego rodziny powinna uzasadniać przyznanie ulgi ze względu na ważny interes, gdyż nie chodzi tylko o zaspokajanie zwykłych potrzeb rodziny, ale także utrzymanie niepełnosprawnego syna. Ponadto, skarżący wyjaśnił, że naruszenie przepisu art. 121 Ordynacji podatkowej (zasady zaufania) polega na tym, że organy nie wyjaśniły w sposób przekonujący, dlaczego nie doszło do egzekucji zaległości w stosunku do pozostałych wspólników Spółki, których udziały wynosiły aż 75%. Końcowo, skarżący podkreślił, że znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, zaś spłata zadłużenia w ratach spowoduje zwrot należnych środków do budżetu, a jednocześnie zapewni mu stabilizację już skomplikowanej sytuacji życiowej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięta są wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy). Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Z powyższej regulacji wynika, że wniosek podatnika wszczyna postępowanie w sprawie ulgi w spłacie podatków. Jednakże należy podkreślić, iż stosowanie ulg podatkowych jest odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania określonej w art. 84 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie. Na wstępie należy wskazać, że decyzja w przedmiocie zastosowania ulgi podatkowej jest decyzją uznaniową, gdyż zwrot "może" oznacza, że organ wydaje decyzję w ramach tzw. uznania administracyjnego. Z istoty uznania administracyjnego wynika uprawnienie organu podatkowego do swobody wyboru określonego rozstrzygnięcia. Pozostawienie przez ustawodawcę organowi wyboru w podjęciu decyzji nie oznacza dowolności, albowiem organ jest zobowiązany do ustalenia, czy w rozpoznawanej sprawie występują przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi podatkowej, tj. istnienia ważnego interesu podatnika. W tym celu, organ musi wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy, gdyż w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego jest zobligowany do stwierdzenia, czy w sprawie występuje "ważny interes podatnika". Natomiast, w razie stwierdzenia wystąpienia przesłanek, brak związania organu oznacza, że nie musi on uwzględnić wniosku i wydać rozstrzygnięcia na korzyść strony. W orzecznictwie podkreśla się, iż negatywne rozstrzygnięcie, podjęte w ramach uznania administracyjnego, powinno być szczególnie przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją (por.: wyr. NSA z dnia 18 maja 2005 r. FSK 2211/2004, niepubl.). Należy zauważyć, że termin "ważny interes podatnika" jest pojęciem niedookreślonym. W orzecznictwie wskazuje się, że "ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku" (por.: wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, niepubl.). Przesłanki zastosowania ulgi podatkowej należy więc oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty (por.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 r., I SA/Łd 13/98, niepubl.). Według składu orzekającego w sprawie, organy podatkowe w oparciu o przedłożone przez stronę dowody, należycie wyjaśniły okoliczności faktyczne sprawy i prawidłowo ustaliły sytuację materialną skarżącego, uznając, iż w aktualnej sytuacji finansowej, tj. na dzień wydawania decyzji, w sprawie nie zachodzą przesłanki stanowiące podstawę do wydania decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej skarżącego. W stanie faktycznym sprawy, prawidłowo ustalonym w sprawie przez organy podatkowe, który za podstawę orzeczenia przyjmuje także skład orzekający w sprawie, właściwie organy te uznały, że skarżący, prowadząc działalność gospodarczą, ponosił ryzyko z nią związane, a zdarzenia takie jak m. in. brak zysków, niewielka opłacalność, czy też ponoszenie znacznych kosztów, nie są nadzwyczajną okolicznością, która uzasadnia przyznanie ulgi, gdyż są to normalne okoliczności związane z prowadzeniem każdej działalności gospodarczej. Każdy podmiot, który podejmuje się jej prowadzenia powinien mieć świadomość, iż wiąże się to także z ponoszeniem ryzyka niepowodzenia przedsięwzięcia. Podkreślenia również wymaga okoliczność, że zaległość Spółki cywilnej, za którą orzeczono solidarną odpowiedzialność m.in. wobec skarżącego A.B., powstała w podatku pośrednim, tj. w podatku od towarów i usług, co oznacza, że Spółka ta nie odprowadziła (nie przekazała) podatku należnego do budżetu, a zatem - zadysponowała środkami finansowymi nienależnymi jej. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że propozycja układu ratalnego przedstawiona przez skarżącego była nierealna. Skoro bowiem skarżący wniósł o układ obejmujący 10 rat po [...] każda (łącznie [...]) i 11. ratę w kwocie [...], a nie wskazał ani źródła, z którego pochodzić miałyby te środki, ani też nie wskazał żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które miałyby zezwolić mu na poniesienie tak dużego, jednorazowego wydatku, to ww. ocena organu była uprawniona. Ponadto, Dyrektor Izby Skarbowej w S. dokonał prawidłowej oceny sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego wskazując, że sytuacja ta nie jest na tyle niekorzystna, aby odmowa przyznania ulgi podatkowej zagroziła egzystencji skarżącego oraz jego rodziny. Organ ten ustalił wysokość dochodów członków rodziny, wskazał że są to dochody stałe obojga pracujących małżonków, określił wysokość ponoszonych wydatków, dostrzegł także problemy zdrowotne niepełnosprawnego syna skarżącego i uznał, że nie ma przesłanek do zastosowania ulgi, wobec tego, taka ocena organu nie przekracza granic swobodnej oceny, o jakiej mowa jest w art. 191 Ordynacji podatkowej. Pomimo trudnej, jak wskazywał skarżący sytuacji materialnej jego i rodziny, nie korzystał on i członkowie rodziny ze świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, ze świadczeń rodzinnych oraz pomocy na zmniejszenie wydatków związanych z eksploatacją mieszkania w formie dodatku mieszkaniowego. Wobec tego, stwierdzić należy, iż Sąd nie znalazł podstaw do podważenia oceny zawartej w zaskarżonej decyzji, bowiem nie wystąpiły w sprawie przesłanki przemawiające za rozłożeniem na raty skarżącemu zaległości podatkowej, w tym przesłanka ważnego interesu podatnika. W ocenie Sądu, organ podjął niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a zaskarżoną decyzję wydał na podstawie wyczerpująco zebranego materiału dowodowego i prawidłowo stwierdził, że nie wystąpiły przesłanki przemawiające za rozłożeniem na raty zaległości podatkowej, tak więc nieuzasadniony jest zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. art. 67a, 91, 121, 122 Ordynacji podatkowej. Według składu orzekającego w sprawie, zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób przekonujący i jasny, zarówno co do stanu faktycznego i jak prawnego sprawy. Odnosząc się natomiast do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 99/09, przywołanego w uzasadnieniu skargi, należy wskazać, że argumentacja tam przywołana jest nietrafiona, gdyż dotyczy podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (przedsiębiorcy), ubiegającego się o ulgę podatkową na podstawie art. 67b Ordynacji podatkowej, skarżący zaś - składając wniosek o ulgę podatkową na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej - nie ubiegał się o ulgę jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, gdyż takiej nie prowadził - był zatrudniony jako konstruktor w Spółce z o.o. "N". Ponadto, wbrew zarzutowi naruszenia przez organy przepisu art. 121 Ordynacji podatkowej (zasady zaufania) do czego miałoby dojść w następstwie tego, że organy nie wyjaśniły w sposób przekonujący, dlaczego nie doszło do egzekucji zaległości w stosunku do pozostałych wspólników Spółki cywilnej, których udziały wynosiły aż 75%, nie można podzielić zasadności tego zarzutu, bowiem organy nie miały podstaw prawnych do zajmowania się tą kwestią skoro przedmiot postępowania został jasno zakreślony treścią wniosku skarżącego, tj. o udzielenie ulgi podatkowej. Natomiast, kwestia egzekucji zaległości podatkowej i skierowania czynności egzekucyjnych do tego a nie innego podmiotu odpowiedzialnego solidarnie za zaległości osób trzecich, nie była przedmiotem postępowania, wobec tego, organy nie miały ani podstawy prawnej, ani obowiązku zajmować się tą kwestią. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.