I SA/Sz 866/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. sprawy ze skargi Z. C. - PHU D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2005 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] r. Nr [...] określającą Z. C. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca 2005 r. do grudnia 2005 r. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe wydały orzeczenia na podstawie ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Z. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą D. P.H.U. Z. C. z siedzibą w S., w deklaracjach podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okres od lipca 2005 r. do grudnia 2005 r. wykazał następujące kwoty podatku do zapłaty: - za lipiec [...] zł, - za sierpień [...] zł, - za wrzesień [...] zł, - za październik [...] zł, - za listopad [...] zł, - za grudzień [...] zł. W wyniku przeprowadzonego wobec Z. C. postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okres lipiec – grudzień 2005, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. ustalił, że w ww. okresie podatnik dokonywał zakupu wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w postaci benzyny, nafty oraz parafiny. W składanych w [...] Urzędzie Skarbowym w S. informacjach VAT- UE podsumowujących dokonane wewnątrzwspólnotowe nabycie wyrobów akcyzowych zharmonizowanych podatnik wykazał: za III kwartał 2005 r. - nabycie wyrobów akcyzowych zharmonizowanych od kontrahenta o numerze [...] na kwotę [...] zł, za IV kwartał 2005 r. - nabycie wyrobów akcyzowych zharmonizowanych od kontrahenta o numerach [...] na kwotę [...] zł, [...] na kwotę [...] zł, [...] na kwotę [...] zł. Na podstawie zebranych dowodów, przekazanych przez podatnika, a także przez organy kontroli, urzędy celne, zagraniczne administracje podatkowe oraz prokuraturę, organ kontroli skarbowej uznał za nierzetelne zapisy w ewidencjach VAT dotyczące części transakcji z niektórymi kontrahentami podatnika, Z. C. Organ kontroli skarbowej wskazał, że podatnik: * nie zaewidencjonował wszystkich transakcji dotyczących wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów od firmy słowackiej – S.. oraz firmy węgierskiej – M. * zaewidencjonował transakcje dotyczące wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów od firmy S. w zaniżonej wysokości (tj. bez podatku akcyzowego), * nie zaewidencjonował części transakcji sprzedaży lub ewidencjonował transakcje sprzedaży w zaniżonych kwotach (bez podatku akcyzowego), nie wystawił faktur na zaliczki otrzymane od J. S.. Organ kontroli skarbowej, na podstawie ustaleń dokonanych w oparciu o zebraną dokumentację transportową, w tym zamówienia, listy przewozowe CMR, zlecenia załadowcze, faktury za transport oraz zeznania przesłuchanych świadków (P. S., J. S., P. G.), a także dane uzyskane od zagranicznej administracji podatkowej w odniesieniu do transakcji z firmą S.. i M.., stwierdził, że Z. C. dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych w postaci benzyny specjalnej i nafty. Przy czym 5 transakcji nabyć wewnątrzwspolnotowych benzyny z firmą słowacką S. podatnik uwzględnił w ewidencji VAT i deklaracjach podatkowych VAT-7, zaniżając przy tym podstawę opodatkowania przez nieuwzględnienie podatku akcyzowego i nie wykazując tych nabyć w informacji podsumowującej VAT - UE za III kwartał 2005 r. Natomiast 52 transakcje dotyczące nabyć wewnątrzwspólnotowych wyrobów akcyzowych (benzyny i nafty) z firmą słowacką S. oraz jednej transakcji nabycia benzyny z firmą węgierską M.. (faktura nr [.,.] z [...] r.) podatnik w ogóle nie ujął w ewidencji zakupu VAT, a także nie rozliczył ich w deklaracjach podatkowych VAT-7 w badanym okresie lipiec – grudzień 2005 r., zaniżając tym samym kwoty podatku należnego i naliczonego z tego tytułu. W konsekwencji powyższych ustaleń, organ kontroli skarbowej, działając na podstawie art. 31 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zwiększył podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych o wartość netto wynikającą ze spornych faktur oraz o kwoty podatku akcyzowego wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wydanych w odrębnych postępowaniach dotyczących podatku akcyzowego (szczegółowe rozliczenie podatku należnego i naliczonego, Tabela 3 i 4 na str. 34 - str. 36 zaskarżonej decyzji). W trakcie kontroli ustalono także, że Z. C. deklarował w informacjach VAT UE za IV kwartał 2005 r., a także w ewidencjach zakupów i deklaracjach podatkowych za X i XI 2005 r., wewnątrzwspólnotowe nabycie usług transportowych na łączną kwotę [...] zł od dwóch firm, tj. czeskiej i słowackiej. Na podstawie danych systemu komputerowego VIES ustalono, że podatnik Z. C. zadeklarował nabycie wewnątrzwspólnotowe za IV kwartał 2005 r. od oznaczonej firmy czeskiej w T. oraz od firmy słowackiej w B., zaś firmy te nie wykazały w systemie VIES nabycia tych usług. Organ na podstawie wykazanych faktur (str. 36-37 zaskarżonej decyzji) wskazał, że podatnik nabył od obu ww. firm spoza Polski usługi transportowe, na których to fakturach znajdował się numer indentyfikacyjny firmy Z.C. –[...] . W konsekwencji, stosownie do art. 28 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, za miejsce opodatkowania tych usług organ uznał terytorium Polski, zaś za zobowiązanego do rozliczenia podatku z tego tytułu - krajowego usługobiorcę. Odnośnie niewystawionych przez Z. C. faktur na zaliczki pobrane od J. S., organ kontroli ustalił w tym zakresie na podstawie przedłożonych przez podatnika faktur, że w okresie od lipca do grudnia 2005 r. Z. C. wystawiał faktury sprzedaży na rzecz firmy J. S. "R. S. i O." w Witnicy za wazelinę techniczną, naftową parafinę kosmetyczną C14-C18 i naftową parafinę C10-C13 na łączną kwotę netto [...] zł, a kupił od ww. firmy J. S. olej hydrauliczny i smary na łączną kwotę [....] zł. Ustalono, że w badanym okresie J. S. dokonał wpłat na rzecz podatnika na łączną kwotę [...] zł na jego rachunek bankowy oraz kwoty [...] zł na rachunek bankowy małżonki podatnika, M. C.. Organ kontroli nie dał wiary zeznaniom podatnika, jego żony i J. S., że powyższe wpłaty nastąpiły z tytułu zakupu luksusowego samochodu marki [...] i na totalizator sportowy, oraz temu, że nie miały związku z działalnością gospodarczą Z.C.. Działając na podstawie art. 29 ust.1 i 2 i art. 19 ust.11 ustawy o podatku od towarów i usług, organ ustalił, że otrzymane zaliczki, jako obrót, stanowią podstawę opodatkowania, pomniejszoną o kwotę należnego podatku, nie zostały bowiem zaewidencjonowane w rejestrze zakupu VAT, ani też zadeklarowane w deklaracjach podatkowych VAT-7 za badany okres. Organ kontroli skarbowej ustalił nadto, że podatnik Z. C. nabył benzynę i naftę od firm z Węgier - M.. i Słowacji – S.., a następnie wyroby te dostarczył przez firmy transportowe na teren Polski i odsprzedał firmom polskim, przy czym z tego tytułu zaewidencjonowano jedynie 5 transakcji za lipiec i sierpień 2005 r. (Tabela 6 – str. 42 zaskarżonej decyzji), w pozostałych zaś w 57 przypadkach nie wystawiono faktur sprzedaży ani nie rozliczono transakcji (Tabela 7 – str. 43 - 46 zaskarżonej decyzji). Powyższe ustalenia kontroli dotyczące nieewidencjonowania wszystkich zdarzeń gospodarczych w rejestrach sprzedaży i zakupu VAT bądź ujmowania ich w wysokościach zaniżonych, w konsekwencji spowodowało brak danych, które pozwoliłyby organowi określenie podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług, co doprowadziło do zastosowania przez organ kontroli art. 23 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i określenie podstawy opodatkowania w drodze szacowania. Podstawa opodatkowania oszacowana została na bazie dwóch elementów, tj. znanej organowi ilości sprzedanego wyrobu oraz ceny brutto za 1 tonę benzyny i nafty, ustalonych na podstawie wystawionych przez podatnika faktur sprzedaży (faktura nr [...] z dnia [...] r. i faktury nr [...] z dnia [...] r.). Na tej podstawie organ przyjął, kierując się art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej, że jest to najbardziej realna metoda oszacowania podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, oparta jest bowiem na cenie netto (zawierającej kwotę akcyzy) za 1 tonę wyrobu i ilości wyrobu sprzedanego poza ewidencją w danym miesiącu. Organ przyjął według przeprowadzonych wyliczeń, że cena benzyny wynosiła [...] zł za 1 tonę, zaś nafty – [...] zł za 1 tonę. Stosując powyższą metodę i ustaloną wartość netto towaru, organ kontroli skarbowej oszacował kwotę podstaw opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostaw w kraju wyrobów akcyzowych (benzyny i nafty) w badanym okresie od lipca do grudnia 2005 r. Ponadto, w toku postępowania kontrolnego ujawniono, że 58 faktur wystawionych przez Z. C. na rzecz czeskiej firmy S.., w których wykazano stawkę 0 %, nie dokumentuje rzeczywistych transakcji dostaw wewnątrzwspólnotowych towarów i nie zostały wprowadzone do obrotu prawnego. Ustalono, że podatnik: * do momentu zakończenia kontroli podatkowej nie okazał żadnych dowodów związanych z transakcjami sprzedaży benzyny dla firmy S, * w ewidencji prowadzonej dla celów podatku od towarów i usług nie ujął faktur dotyczących firmy S., * w deklaracjach podatkowych VAT-7 za badany okres nie ujął transakcji z firmą S., ani też w informacjach podsumowujących VAT UE, * nie okazał żadnej dokumentacji transportowej dotyczącej transportu benzyny do czeskiej firmy oraz * na rachunkach bankowych zgromadzonym w niniejszym postępowaniu nie stwierdzono żadnych płatności dokonanych przez firmę S. na rzecz Pana Z. C.. Na podstawie wyżej wskazanych ustaleń organ kontroli skarbowej uznał, że sporządzone przez podatnika dla czeskiej firmy S. 58 faktur VAT nie dokumentują rzeczywistych transakcji dostaw wewnątrzwspólnotowych i nie zostały wprowadzone do obrotu prawnego. W rezultacie dokonanych w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustaleń, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. decyzją z [...] znak:[...] , określił Z. C. zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w kwotach wyższych od deklarowanych przez podatnika , tj. za: lipiec 2005 r. w kwocie [...] zł, sierpień 2005 r. w kwocie [...] zł, wrzesień 2005 r. w kwocie [...] zł, październik 2005 r. w kwocie [...] zł, listopad 2005 r. w kwocie [...] zł, grudzień 2005 r. w kwocie [...] zł. W odwołaniu pełnomocnik Z. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie wskazanych przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), kwestionując ustalenia organu, że dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz naruszenie przepisów postępowania, zarzucając organowi I instancji, że w sposób stronniczy przeprowadził postępowanie dowodowe i ocenił na niekorzyść podatnika zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W ocenie pełnomocnika odwołującego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S., wydając zaskarżoną decyzję, naruszył art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne uznanie za wyroby akcyzowe m.in. parafiny i nafty. Takie stanowisko - w ocenie odwołującego - jest sprzeczne z prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I GSK 915/09 z dnia 30.06.20lOr. Za bezzasadne uznał także przypisanie podatnikowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, tj. parafiny, benzyny i nafty. Ponadto – według odwołującego - organ kontroli skarbowej kwestionując przedstawione przez Z. C. wyjaśnienia odnośnie transakcji z J. S., naruszył nie tylko art. 120 Ordynacji podatkowej, lecz również zasadę dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej - art. 122 Ordynacji podatkowej oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych - art. 121 Ordynacji podatkowej. Zdaniem odwołującego, postępowanie organu kontroli skarbowej stanowi przykład naruszenia zasad ogólnych postępowania, poprzez rozpatrywanie zgromadzonego materiału dowodowego na niekorzyść podatnika. Jako przykład podał zakwestionowanie przez organ kontroli skarbowej 58 faktur wystawionych przez Z. C. dla czeskiej firmy S. P Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpatrzeniu odwołania oraz zapoznaniu się z obszernym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, decyzją z dnia [...] r. [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając ocenę faktyczną i prawną zawartą w tej decyzji. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie . Z. C., wnosząc o jej uchylenie, zarzucił jej naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 9 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 20, art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - przepisów prawa procesowego, tj. art. 15, art. 122, art. 187-192, art. 200, art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowych wynikających z ww. przepisów. W uzasadnieniu skargi Z. C. podniósł, że organy podatkowe naruszyły swoje obowiązki co do ustalania z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, wbrew art. 15 Ordynacji podatkowej, gdyż określił swoją właściwość miejscową według siedziby skarżącego oraz dokumentów zakupu towarów oraz opinii biegłego, mimo iż przedłożonymi w toku postępowania dokumentami wykazał, że nabyte wyroby zostały sprzedane na terenie Słowacji czeskiej firmie, oraz że nigdy we własnym imieniu i na własną rzecz nie dokonał ich przemieszczania na teren innego państwa członkowskiego, w tym Polski. Odnośnie zakwestionowanych transakcji z czeską firmą S., skarżący nie zgadza się z oceną organów podatkowych, że zostało wykazane, że transakcje z ww. firmą nie miały miejsca. Ustalenie czeskich organów podatkowych w zakresie nierozliczania transakcji ze skarżącym oznacza jedynie, że zostało naruszone czeskie prawo podatkowe i za to czeski podatnik winien być ścigany. Zdaniem skarżącego postępowanie dowodowe nie potwierdziło, że to skarżący dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, skoro zatem tych towarów nie wprowadził, to nie mógł także dokonywać ich dostawy w kraju. Postępowanie nie wykazało komu, kiedy sprzedał takie ilości dość specyficznego towaru o wąskim zakresie zastosowania. Skarżący podniósł, że nadal toczy spór z organami celnymi w zakresie podatku akcyzowego o zasadność opodatkowania podatkiem akcyzowym towaru opisanego w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Dalej w uzasadnieniu skargi, jej autor, wskazując na – w jego ocenie - nieprawidłowe wdrożenie do krajowego porządku prawnego regulacji Dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. (Dyrektywa Energetyczna), argumentuje, że fakt niezawiadomienia wcześniej właściwego organu podatkowego w zakresie podatku akcyzowego o zamiarze nabycia towarów w innym państwie członkowskim, podlegających w Polsce akcyzie, dla zamiaru sprzedania towaru na terenie Słowacji lub Czech nie ma żadnego znaczenia. Ponadto, zdaniem skarżącego, zarówno benzyna specjalna, jak i nafta techniczna to wyroby wyłączone z zakresu regulacji Dyrektywy Energetycznej, niepodlegające akcyzie w kraju produkcji (Słowacja i Węgry). Wobec tego wyroby te nie podlegają obowiązkowi stosowania procedury przewozu za dokumentem ADT, a dokumenty te zostały wystawione tylko ze względu na wymóg kontroli i transport towaru odbywający się cysternami. Na podstawie treści art. 2 ust. 4 lit b Dyrektywy Energetycznej, skarżący wywodzi, że wyroby energetyczne, w tym benzyna specjalna i nafta techniczna, podlegają regułom wspólnotowym, o ile wykorzystywane są jako paliwo silnikowe i do ogrzewania. Odnośnie zarzutu naruszenia prawa przez niewłaściwe zastosowanie art. 23 § 4 i 5 Ordynacji podatkowej, skarżący kwestionuje prawidłowość metody oszacowania podstawy opodatkowania do obliczenia podatku VAT z tytułu dostaw towarów (jakoby sprowadzonych wcześniej z innych krajów członkowskich), przyjętej przez organ na podstawie wcześniejszych faktur sprzedaży podobnego towaru na terenie Polski. Zdaniem strony skarżącej, z przedstawionych dokumentów wynikało, że towary zostały sprzedane poza polskim obszarem podatkowym. Skarżący uważa, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego równie dobrze można postawić i obronić tezę, że towary zostały użyte na potrzeby własne albo nieodpłatnie przekazane innym podmiotom. Ponadto skarżący zarzuca, że przyjęcie za podstawę opodatkowania ww. towarów średniej ceny, którą otrzymał za sprzedaż detaliczną podobnego towaru, w stosunku do wykazanego przez organ kontroli obrotu takimi towarami ale w skali hurtowej, jakiej nigdy w działalności gospodarczej nie osiągnął, narusza zasady ustalania wartości opodatkowania podatkiem VAT. Skarżący uważa, że podstawą opodatkowania powinny być ceny wolnorynkowe obrotu takimi towarami ale w skali porównywalnej do wykazanej w sprawie. Zdaniem skarżącego, zastosowana metoda nie odpowiada rozmiarom prowadzonej przez niego działalności, nigdy bowiem nie handlował towarami w takiej ilości, i ceny przez niego stosowane w działalności przy dostawach towarów nie mają żadnego zastosowania w sprawie. Skarżący, podobnie jak w odwołaniu – przedstawia także zarzuty w zakresie naruszenia prawa procesowego, dotyczące postępowania dowodowego, a więc rozkładu ciężaru dowodowego, oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. W jego ocenie w sprawie powinny zostać przesłuchane w ramach pomocy prawnej osoby pełniące funkcje organów Spółki S. na okoliczność nabycia od skarżącego na terenie Słowacji nafty i benzyny specjalnej. Według skarżącego doszło również do naruszenia art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 Ordynacji podatkowej przez nieustalenie komu i kiedy miał skarżący dostarczyć na terenie kraju takiej ilości specyficznego towaru. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wskazując przy tym, że na etapie postępowania odwoławczego skarżący nie wnosił zastrzeżeń co do metody oszacowania podstawy opodatkowania. Pismem proceS.m z dnia [...] r., Z. C. uzupełnił swoją skargę, m.in. podtrzymując wcześniejszą argumentację dotyczącą zastosowanej przez organy metody oszacowania obrotu, która w jego ocenie nie pozwoliła określić wysokości podstawy opodatkowania w sposób zbliżony do rzeczywistości i nie odpowiadała skali prowadzonej działalności. Ponownie wskazał też, że nie zostały wystarczająco wyjaśnione przez organ podatkowy okoliczności dotyczące transakcji z czeską firmą S. P.. oraz, że spór w zakresie podatku akcyzowego znajduje się na etapie skargi kasacyjnej złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego (I GKS 1393/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.". W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Skarga zatem jest niezasadna i należało ją oddalić. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. w dniu [...] r. określająca Z. C. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od lipca do grudnia 2005 r. w kwotach wyższych aniżeli wykazane przez skarżącego w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za wskazane miesiące. Z ustaleń organu kontroli skarbowej wynika, że skarżący w okresie, który był przedmiotem kontroli (lipiec - grudzień 2005 r.), dokonywał obrotu wyrobami akcyzowymi zharmonizowanymi (benzyna, nafta, parafina), które nabywał poza terytorium RP (Węgry, Słowacja) i odsprzedawał na terenie kraju, czego rzetelnie nie ewidencjonował w rejestrach zakupu i sprzedaży VAT, jak i nie deklarował w deklaracjach VAT-7. Natomiast w przypadku zakupów ujętych w ewidencjach stwierdzono zaniżenie podstawy opodatkowania o nierozliczony podatek akcyzowy. Skutkiem powyższego było oszacowanie przez organ podatkowy niewykazanego obrotu i naliczenie kwot podatku należnego i naliczonego odpowiadającego ustalonym zdarzeniom gospodarczym. Podatnik w odwołaniu i skardze kwestionuje ustalenia faktyczne organów i nie zgadza się z oceną zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro istotą sprawy są ustalenia faktyczne, które mają bezpośrednie znaczenie dla stwierdzenia, czy ewidencje podatku VAT skarżącego mogły zostać uznane za nierzetelne, to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organy podatkowe w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, czyli, że organy podatkowe nie naruszyły prawa przy jego ustalaniu, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego do zastosowanych przez organy przepisów prawa materialnego. Skarżący zarzuca naruszenie przepisów art. 121, art. 122, art. 180, art. 187-190 Ordynacji podatkowej oraz art. 200 tej ustawy. Przepis art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121 tejże Ordynacji, nakazuje organowi podatkowemu w sposób budzący zaufanie do tego organu podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Statuuje on tzw. zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, oznaczającą obowiązek organu podatkowego zgromadzenia dowodów co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Konkretyzację zasady prawdy obiektywnej stanowi art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dyrektywa odnośnie właściwej oceny prawidłowo zebranego materiału dowodowego została zawarta w art. 191 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z treści tego przepisu, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W przepisie tym wskazana została zasada swobodnej oceny dowodów, której ma dokonać organ podatkowy. Ocena ta będzie jednak dopiero wówczas właściwie dokonana, jeżeli w postępowaniu podatkowym zostaną zgromadzone wszystkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej. W przypadku zatem, gdyby w postępowaniu podatkowym nie zostały właściwie zgromadzone dowody, naruszona byłyby tym samym swobodna ocena dowodów. Ponadto, organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie podatkowe nie naruszyło powołanych wyżej przepisów. Zarzuty skargi w istocie sprowadzają się do negowania stanowiska organów, że skarżący dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych i krajowych dostaw tych wyrobów, które powinien ująć w ewidencjach i rozliczyć w deklaracjach VAT-7, a w konsekwencji, że organy naruszyły właściwość miejscową i rzeczową, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art.,15 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego, do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w rozpoznawanej sprawie nie należało doliczać podatku akcyzowego, uważa on bowiem, że obrót nie dotyczył wyrobów akcyzowych zharmonizowanych podlegających opodatkowaniu w kraju producenta. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organy nie zbadały swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, Sąd wskazuje, że w dokumentach rejestracyjnych dla potrzeb podatku od towarów i usług skarżący wskazał jako siedzibę firmy m. S., zatem - wobec tego, że postępowanie w I instancji prowadził Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S., a postępowanie odwoławcze Dyrektor Izby Skarbowej w S., to oczywiste jest, że te organy były właściwe w sprawie miejscowo i rzeczowo (vide: § 1, zał., poz. 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 listopada 2010 r. w sprawie określenia terytorialnego zasięgu działania dyrektorów urzędów kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 235, poz. 1544) oraz § 4, zał. nr 4, poz. 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. Nr 209, poz. 2027 ze zm.). Zdaniem Sądu, ustalenia faktyczne organu dokonane w tym zakresie znajdują oparcie w zgromadzonych dowodach sprawy i ich ocena w zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości, dlatego też za podstawę orzekania przyjmuje je także skład orzekający w rozpoznawanej sprawie. Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, i jest wystarczający do merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie ustalenia podatku od towarów i usług w spornym okresie, a zatem do ustalenia podstawy faktycznej niezbędnej do wydania decyzji. Organy oparły bowiem swoją ocenę i wnioski na spójnych, korespondujących ze sobą dowodach, które zostały rozpatrzone kompleksowo, a nie każdy z osobna. Nadto, organy rozstrzygały w oparciu m.in. o dokumenty dostarczone przez podatnika, organy kontroli, urzędy celne, zagraniczne administracje podatkowe oraz prokuraturę, zeznania strony i świadków. Skarżący nie przedstawił żadnych przeciwdowodów potwierdzających jego tezę, że nie doszło do spornych transakcji, a przesłuchany na okoliczność dokonanych nabyć wewnątrzwspólnotowych bądź odmawiał składania wyjaśnień, bądź udzielał gołosłownych informacji, bez poparcia ich dowodami. Organ kontroli zaś przeprowadził w niezbędnym zakresie dowody przez przesłuchanie świadków (osób przewożących towar do Polski), dokonał analizy zebranych dokumentów – faktur zakupu, administracyjnych dokumentów towarzyszących ADT, faktur transportowych, listów przywozowych CMR, dokumentów zleceń transportowych i załadunkowych, a także analizy danych z systemu VIES. Okoliczności, że nastąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie wyrobów akcyzowych, jak i dostawa tych wyrobów w kraju, zostały przekonująco potwierdzone ww. dowodami. Kontrahenci skarżącego podatnika wykazywali sprzedaż towarów na jego rzecz w niższych wartościach niż on sam to deklarował. Ponadto, skarżący podatnik figurował na dokumentach jako odbiorca lub nadawca towarów, własnoręcznie podpisywał ADT (co zostało potwierdzone przez grafologa), dokumenty wskazywały trasę odbioru i miejsce dostaw, a więc nabywców towarów akcyzowych w kraju. Wobec tego za całkowicie chybione należy uznać zarzuty, że postępowanie dowodowe nie wykazało, że towar został sprzedany skarżącemu i dostarczony przez niego do odbiorców w kraju. Prowadzenie dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie i ustalanie komu i w jakiej ilości wyroby akcyzowe były dostarczane na terenie kraju było zatem zbędne. W ocenie Sądu, niezaewidencjonowanie wszystkich zdarzeń gospodarczych zostało jednoznacznie wykazane zgromadzonymi dowodami w sprawie, co w konsekwencji uprawniało organy do stwierdzenia zaniżenia podatku naliczonego i należnego. Za prawidłowe należy także uznać zwiększenie podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych o podatek akcyzowy określony w odrębnych decyzjach organów celnych. Bez znaczenia dla tej oceny pozostaje argumentacja skarżącego o toczącym się sporze w przedmiocie podatku akcyzowego, skoro, jak wynika z zaskarżonej decyzji, rozstrzygnięcia w sprawie akcyzy znajdują się w obrocie prawnym. Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, że nabywane przez skarżącego benzyna specjalna i nafta, to wyroby akcyzowe zharmonizowane, podlegające opodatkowaniu w Polsce i rozliczeniu podatkowemu (co nie sprzeciwia się przepisom Dyrektywy Energetycznej), odstępując od powtarzania prawidłowej argumentacji w tym zakresie, wyczerpująco przedstawionej przez organ w odpowiedzi na skargę. Nie budzą także wątpliwości Sądu, ustalenia dotyczące transakcji z firmą czeską S., które zdaniem skarżącego miały świadczyć o tym, że podatnik sprzedawał w Czechach lub Słowacji benzynę zakupioną od S.. Zdaniem Sądu, udokumentowane informacje uzyskane od czeskich władz podatkowych, z których wynikało, że czeska Spółka S. nie składała deklaracji VAT za III i IV kwartał 2005 r. (a więc za okres, w którym skarżący wystawiał faktury na rzecz Spółki S.), że dane Z. C. nie zostały odnalezione w czeskim rejestrze podatników VAT, a nadto zaprzeczenie likwidatora firmy czeskiej S., aby posiadała jakąkolwiek dokumentację dotyczącą Z. C., jednoznacznie potwierdzają, że transakcje te nie miały miejsca w rzeczywistości. Organ kontroli prawidłowo także ustalił brak wpłat przez czeską firmę należności z tytułu faktur wystawionych przez skarżącego, nie dając wiary jego wyjaśnieniom co do wpłat gotówkowych i na rachunek słowackiego dostawcy benzyny. W ocenie Sądu, powyższe dowodzi, że Z. C. nabywał benzynę od kontrahenta słowackiego na własny rachunek, bez zamiaru jej odsprzedaży na terenie Czech (na rzecz S.). Podatnik nie przedstawił w toku prowadzonego postępowania żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających dokonanie sprzedaży benzyny dla S.. Nie wnioskował także w trakcie postępowania o przeprowadzenie takich dowodów. W tym miejscu należy wskazać, że wprawdzie z treści art. 187 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek organu podatkowego wyczerpującego zebrania i zbadania materiału dowodowego, nie oznacza to jednak zwolnienia strony z obowiązku współdziałania z organem w poszukiwaniu prawdy obiektywnej. Sąd nie zgadza się zatem z twierdzeniem skarżącego, że inicjatywa dowodowa należała wyłącznie do organu podatkowego, i że organ przerzucił ciężar dowodowy w niniejszej sprawie na skarżącego. Obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza bowiem obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Działania zmierzające do ustalenia prawdy obiektywnej powinny być wspierane przez samego podatnika, tym bardziej, gdy podejmowanie czynności dowodowych zmierzających do udowodnienia określonej okoliczności jest korzystne dla samego podatnika, leży to bowiem w jego w słusznym interesie, co w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło. Skarżący, podważając dokonaną przez organ ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, nie wskazał, jakim innym dowodem miałyby być one zastąpione. Jak wynika z akt, podatnik dopiero na etapie postępowania sądowego zgłosił wniosek o przeprowadzenie dowodu przez przesłuchanie członków organów Spółki S.. Podkreślić zatem należy, że dowód zgłoszony w postępowaniu musi być istotny dla rozpoznania okoliczności sprawy, musi być zgłoszony w odpowiednim czasie, zaś z wniosku o jego przeprowadzenie powinno wynikać na jaką okoliczność ma on być przeprowadzony. Decyzję o jego przeprowadzeniu ostatecznie podejmuje organ, który może uznać, że dana okoliczność została wystarczająco udowodniona innym dowodem, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z tej przyczyny, stawiany organom podatkowym zarzut nieprzeprowadzenia dowodu przez przesłuchanie członków organów S. nie ma racji bytu. Skoro skarżący dopiero na etapie skargi podniósł, że organ powinien przeprowadzić dowód z przesłuchania świadków na okoliczność transakcji ze Spółką S., zdaniem Sądu, wniosek taki jest spóźniony, gdyż powinien on zostać złożony w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego. Tym bardziej, na etapie postępowania sądowego Sąd takiego dowodu nie może już przeprowadzić, w ramach bowiem swoich uprawnień dokunuje wyłacznie kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i procem, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Nie wystąpiła zaś w rozpoznawanej sprawie sytuacja wymagająca przeprowadzenia dowodu uzupełniającego, stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż zebrany materiał dowodowy w dacie zaskarżonej decyzji był spójny i wystarczający do merytorycznego rozpoznania sprawy. Podsumowując rozważania odnoszące się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, Sąd nie stwierdził by w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego. Materiał dowodowy sprawy został zebrany i rozpatrzony stosownie do dyspozycji art. 121, art., 122 i art. 180 i art. 187§ 1 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe dokonały wyczerpującej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyciągnięte z nich wnioski są logiczne i spójne, zaś w decyzjach szczegółowo wymieniły przesłanki, którymi się kierowały. Z tego też względu nie można w żadnej mierze zarzucić organom, aby dokonana przez nie ocena zgromadzonego materiału dowodowego przekroczyła granice swobodnej oceny dowodów, której podstawy ustanowiono w art. 191 Ordynacji podatkowej. Okoliczność, że skarżący odmiennie ocenia materiał dowodowy, nie oznacza, że ocena organu jest nieprawidłowa i przekracza granice swobodnej oceny dowodów, ta bowiem znajduje oparcie w udokumentowanym stanie faktycznym sprawy oraz racjach prawnych. Błędne jest twierdzenie skarżącego, że decyzja została oparta o materiał dowodowy, który można było ocenić na jego korzyść przez przyjęcie, że towary zostały zużyte na potrzeby własne albo nieodpłatnie przekazane innym podmiotom. Jak wyżej Sąd wskazał, skarżący nie dążył do współdziałania z organami podatkowymi w celu ustalenia prawdy obiektywnej. Wyrażanie przez skarżącego przez całe postępowanie jedynie głębokiego przekonania, że przedstawiona dokumentacja wykazała, że nabyte przez niego towary nie były przemieszczane na teren innego państwa, w tym Polski, oraz przekonanie o wadliwości ustaleń faktycznych organów, przy braku przedstawienia przeciwdowodów potwierdzających stawianą przez skarżącego tezę, czyni zarzuty skarżącego co do niewłaściwie prowadzonego przez organy postępowania dowodowego bezpodstawnymi. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa, których treść powołano szczegółowo w zaskarżonej decyzji, zachodzi podstawa do uznania, że skarżący był zobowiązany do zaewidencjonowania w prowadzonych rejestrach dla podatku od towarów i usług wszystkich wykazanych zdarzeń gospodarczych i zadeklarowanie w deklaracji podatkowej VAT-7 podatku VAT należnego i naliczonego w prawidłowych wysokościach (z uwzględnieniem w podstawie opodatkowania kwot podatku akcyzowego). Nierzetelność prowadzonych ewidencji skutkowała oszacowaniem przez organ podatkowy obrotów i określeniem kwot zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wskazane okresy rozliczeniowe (od lipca do grudnia 2005 r.). Powyższe oznacza, że nie mogą zasługiwać na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 9 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Prawidłowo bowiem organy podatkowe przyjęły, że - stosownie do przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o VAT - przedstawione powyżej transakcje miały charakter wewnątrzwspólnotowego nabycia, przez które rozumie się rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Słusznie organy przyjęły, że obowiązek podatkowy w tym zakresie powstał 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru, a w przypadku gdy podatnik wystawił fakturę, z chwilą jej wystawienia (art. 20 ust. 5 i 6). Zasadnie organy także przyjęły, że podstawa opodatkowania powinna być powiększona o należny podatek akcyzowy, odpowiednio do treści przepisów art. 31 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, i że należało zastosować stawkę 22 % wskazaną w art. 41 ust. 1 tej ustawy. Sąd, odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organy podatkowe przepisów Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. (Dz. U. UE Nr L 283 s. 51 z dnia 31.10.2003), zwanej Dyrektywą Energetyczną, z uwagi na jednoznaczne przyjęcie, że benzyna lakiernicza, parafina i nafta stanowią wyroby akcyzowe zharmonizowane, i że sprzedaż ich podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowy, wskazuje, że kwestia ta jest bezsporna. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego w przedmiocie błędnego zastosowania przepisów dotyczących metody oszacowania podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo zostały wyjaśnione przyczyny, dla których organy podatkowe nie zastosowały innej metody oszacowania przewidzianej art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco odniósł się co do powodu przyjęcia w niniejszej sprawie indywidualnej metody szacowania podstawy opodatkowania (art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej), wskazując i opisując przy tym motywy odstąpienia od metod szacowania wymienionych w przepisie art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, w tym m.in. z uwagi na specyfikę prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i nieprawidłowości w ewidencjonowaniu zdarzeń gospodarczych. W myśl art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania w trzech sytuacjach, jeżeli: 1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub 2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania lub 3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Organ ma jednak obowiązek odstąpienia od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Przesłankami oszacowania jest więc brak danych koniecznych do ustalenia podstawy opodatkowania niezależnie od przyczyn ich braku. W sprawie nie budziło zatem wątpliwości, że skarżący w badanym okresie nie prowadził w sposób rzetelny ewidencji VAT, nie rejestrował wszystkich zdarzeń gospodarczych, jak również nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających na inne niż to przyjął organ ustalenie ceny netto sprzedawanych wyrobów akcyzowych. Organ dysponował jedynie fakturami i rejestrami sprzedaży zaewidencjonowanej oraz danymi dotyczącymi ilości towaru sprzedanego poza ewidencją. Zdaniem Sądu, zasadnym zatem było przyjęcie przez organy innej metody szacowania w oparciu o art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej, w której wartość obrotu dokonanego przez skarżącego w okresie od lipca do grudnia 2005 r. została ustalona w wysokości zbliżonej do rzeczywistej, tj. w oparciu o znaną organowi ilość sprzedanego wyrobu oraz ceny brutto za 1 tonę benzyny specjalnej i nafty, stosowanej przez skarżącego przy sprzedaży analogicznych wyrobów na podstawie wystawionych wcześniej dwóch faktur dokumentujących sprzedaż w roku 2005. Kwota wyliczona jako iloczyn ceny netto za 1 tonę wyrobu i ilości sprzedanego wyrobu stanowiła podstawę do ustalenia obrotu. Sąd zgadza się z organem, że powyższa metoda, wykorzystująca dane dotyczące sprzedaży ewidencjonowanej (z faktur, z rejestrów VAT) jest najbardziej zbliżona do rzeczywistości i mniej dolegliwa dla podatnika. Należy podkreślić, że szacowanie zawsze wiąże się z ryzykiem, iż nie będzie ono w pełni zgodne z rzeczywistością, jednak ryzyko to obciąża podatnika. Podkreślić ponownie należy, że skarżący w trakcie postępowania nie wykazał żadnej aktywności dowodowej. Nie przedstawił bowiem skarżący żadnych dowodów przeczących ustaleniom organów. Szacowanie rzeczy z natury nigdy nie doprowadza do wyniku w pełni zgodnego ze stanem rzeczywistym. Czynności organu podatkowego powinny jednak zmierzać do określenia wysokości zbliżonej do rzeczywistej podatny opodatkowania, co uzasadnia art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej, który zobowiązuje organ do uzasadnienia wyboru metody oszacowania. Kontroli sądowej podlega tutaj nie tyle wybór metody, lecz to, czy zastosowane w tej metodzie dane znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym rozpoznawanej sprawy, i czy prawidłowy jest wniosek końcowy organu. W ocenie Sądu, przyjęcie przez organy podatkowe wyżej wskazanej metody było prawidłowe, znajduje oparcie w dowodach zebranych w rozpoznawanej sprawie, i było konsekwencją nie tylko braku ewidencjonowania przez skarżącego sprzedaży, ale również braku współpracy skarżącego z organem w zakresie ustalania podstawy opodatkowania. Tym samym zarzut naruszenia art. 23 § 4 i 5 Ordynacji podatkowej uznać należy za niezasadny. Postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że skarżący nabyte w krajach unijnych od firm węgierskiej i słowackiej towary akcyzowe dostarczał na teren Polski, na którym sprzedawał je kontrahentom polskim. Skarżący nie przedstawił innych dowodów, że towary te zostały faktycznie sprzedane w Czechach, czy w innym kraju poza Polską. Bezzasadne są argumenty skarżącego w tym zakresie, że podstawę opodatkowania należało oprzeć o wartość rynkową towaru w zależności od skali obrotu, a zatem o inną podstawę niż przyjętą przez organ. W trakcie postępowania podatkowego skarżący nie wskazywał, że stosował inne ceny przy sprzedaży hurtowej a inne przy detalicznej. Organy podatkowe dysponowały dokumentacją firmy skarżącego, wskazującą na konkretne rozmiary prowadzonej działalności, znały również ilość wyrobów sprzedanych poza ewidencją, oraz uwzględniając całokształt okoliczności występujących w sprawie, i to pozwoliło uznać metodę oszacowania przyjętą przez organ jako najbardziej odpowiadającej rzeczywistej podstawie opodatkowania do określenia podatku od towarów i usług w spornym okresie. W świetle powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest merytorycznie poprawna i zasadna, nie narusza prawa materialnego ani procesowego, uzasadnienie zaś tej decyzji jest wyczerpujące i spełnia kryteria, o jakich mowa w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił.