I SA/Sz 87/10

Dnia 23 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA – Kazimiera Sobocińska po rozpatrzeniu w dniu 23 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A W o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [..] r., Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości w podatku od towarów i usług za [...] r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A W, pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...] ., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S z dnia [...] Nr [...] którą orzeczono o odpowiedzialności A W za zaległości F na rzecz [...] w podatku od towarów i usług za [...] r. w łącznej kwocie [...] oraz za odsetki za zwłokę w łącznej wysokości [...] i koszty postępowania egzekucyjnego obliczone w kwocie [...] zł. Jednocześnie ze skargą skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, jej zdaniem, naruszają prawo, odwołując się tym samym do argumentów powołanych w treści uzasadnienia skargi. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z powołanego powyżej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1, oraz że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na tej stronie. Natomiast Sąd, rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a., jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, na który składają się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazuje na naruszenie prawa przez organy orzekające w jej sprawie, co szczegółowo uzasadnia w swojej skardze z dnia [...] r., odnosząc się tym samym do meritum sprawy. Należy podkreślić, iż przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może wnikać w meritum sprawy – wówczas rozstrzygałby przed wyznaczeniem rozprawy – co jest niedopuszczalne. Poza tym nie można traktować wykonania decyzji jako szkody w rozumieniu art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że przedmiotem zaskarżonej w rozpoznawanej sprawie decyzji jest orzeczenie o odpowiedzialności skarżącej za zaległości ww. F w podatku od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że znaczna szkoda związana z wykonaniem tego rodzaju zobowiązania będzie występowała wówczas, gdy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia nie będzie mógł takiej szkody wynagrodzić. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogłyby wystąpić wtedy, gdyby przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego byłoby co najmniej kłopotliwe, to jest gdyby uiszczona, określona decyzją należność nie była możliwa do zwrotu lub zwrot ten byłby mało realny. Tego rodzaju ocena skutków spełnienia świadczenia mogłaby wystąpić w takiej sytuacji, gdyby groziła utratą przedmiotu świadczenia, który nie mógłby jednocześnie zostać zastąpiony innym przedmiotem z uwagi na jego cechy charakterystyczne, czy właściwości lub gdyby chodziło o zagrożenie utraty życia lub zdrowia (por. np.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04; postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 48/06; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 403/08; wszystkie opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega przy tym wątpliwości, że w przypadku, gdy przedmiotem sporu jest zobowiązanie pieniężne tego rodzaju skutki z reguły nie następują, ponieważ spełnione świadczenie na ogół poddaje się zwrotowi, o ile zachodzą ku temu podstawy. Wskazać również należy, że jeżeli zobowiązanie podatkowe zostanie wyegzekwowane przymusowo, a następnie okaże się, iż w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi zajdą przesłanki do jego zwrotu, organ podatkowy będzie zobligowany zwrócić skarżącej wyegzekwowaną należność. Należność ta należy bowiem do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. W tym stanie sprawy, uznając, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek niezbędnych do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.