I SA/Sz 898/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2010 r. na rozprawie wniosku "T." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe Skarżąca Spółka w dniu 18 listopada 2009 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. pełnomocnik Spółki złożył wniosek – na podstawie przepisu art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – o zwieszenie z urzędu postępowania sądowego w związku z zainicjowaniem przez Spółkę postępowania karnego w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstw opisanych w art. 286 k.k. w zw. z art. 271 k.k. przez T.B. i J.B., polegających na wprowadzeniu w błąd pracowników Spółki co do osoby sprzedającego oraz poświadczenia nieprawdy na fakturach sprzedaży wystawionych na rzecz Spółki. Pełnomocnik przedłożył do akt sprawy kopię zawiadomienia o przestępstwie oraz oświadczył, że zawiadomienie to zostało zarejestrowane w Prokuraturze Rejonowej pod sygn. akt 2 Ds. 516/10. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. W zaskarżonej skargą decyzji, jak też w decyzji organu podatkowego I instancji, organy podatkowe ustaliły m.in., że faktury wystawione przez T.B. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. sprzedaży na rzecz skarżącej Spółki złomu, gdyż czynności tych rzeczywiście dokonał J.B. Te ustalenia faktyczne stanowiły podstawę przyjęcia przez organy podatkowe, że w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.), stanowiący że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W konsekwencji, organy przyjęły, że Spółka nie mogła odliczyć podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez T.B. W toku postępowania podatkowego oraz w skardze sądowoadministarcyjnej, Spółka dowodziła, że dołożyła należytej staranności w zidentyfikowaniu podmiotu dokonującego sprzedaży na jej rzecz złomu i nie może ponosi winy za nieprawidłowości występujące po stronie sprzedającego, dlatego też uprawniona była do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez T.B., chociaż czynności za niego podejmował J.B., o czym Spółka nie wiedziała. Z tej też przyczyny zainicjowała postępowanie karne przeciwko obu wymienionym. Według Sądu, okoliczność zainicjowania przez skarżącą Spółkę postępowania karnego wobec T.B. i J.B. oznacza, że ujawnił się czyn, którego ustalenie w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. W tej sytuacji, wobec tego, że rozstrzygnięcie sprawy sądowej uzależnione jest od wyniku zainicjowanego przez stronę postępowania karnego – na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd postanowił z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego wobec T.B. i J.B.