I SA/Sz 927/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 13 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. E. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2019 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r., marzec, listopad i grudzień 2013 r., od stycznia do marca 2014 r., maj i czerwiec 2014 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 listopada 2019 r. P. E. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 września 2019 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r., marzec, listopad i grudzień 2013 r., od stycznia do marca 2014 r., maj i czerwiec 2014 r. Jak wynika z akt sprawy, decyzja organu odwoławczego, zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi na ten akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, została odebrana przez skarżącego w dniu 14 października 2019 r., przy czym jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej ww. decyzję - pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 27 września 2019 r. W dniu 14 listopada 2019 r. skarżący złożył za pośrednictwem P. P. S.A. skargę na opisaną wyżej decyzję, o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie przesyłki (karta nr 3 akt sądowych). Skarga nie została podpisana przez skarżącego, nie zawierała uzasadnienia, argumentacji, osnowy skargi oraz numeru PESEL skarżącego. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 grudnia 2019 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie kompletnej (tj. zawierającej uzasadnienie, argumentację i osnowę skargi) oraz podpisanie skargi lub podpisanie nadesłanej skargi, a także do podania numeru PESEL skarżącego, zgodnie z wymogami art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zawierało pouczenia o treści art. 46, ar. 47, art. 70 § 1 i 2, art. 73 oraz art. 210 § 1 p.p.s.a. Wezwanie zostało doręczone w dniu 23 grudnia 2019 r. W dniu 30 grudnia 2019 r. skarżący przesłał do Sądu 2 odpisy podpisanej skargi z dnia 14 listopada 2019 r. Podpisana przez skarżącego skarga nadal nie zawierała uzasadnienia, argumentacji, osnowy skargi oraz numeru PESEL skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: W sprawie w pierwszej kolejności należy wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (58 § 3 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Należy przy tym zauważyć, że o powyższym sposobie wnoszenia skargi skarżący został prawidłowo pouczony w zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści przepisu art. 83 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, a jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący niepodpisane pismo obejmujące skargę nadał w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 14 listopada 2019 r. Skarga ta, na wezwanie Sądu, została podpisana w przypisanym terminie, a zatem zgodnie z art. 49 § 3 p.p.s.a. wywołuje skutki od dnia jej wniesienia czyli od dnia 14 listopada 2019 r. Jednakże, jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 14 października 2019 r. odebrał zaskarżoną decyzję, zatem trzydziestodniowy termin na złożenie skargi, liczony począwszy od dnia 15 października 2019 r., upłynął 13 listopada 2019 r. i nie był to dzień wolny od pracy. Tym samym, skarżący wniósł skargę po jego upływie, bowiem skarga została wniesiona w dniu 14 listopada 2019 r., a w piśmie nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu. Jednocześnie, dla porządku, Sąd zauważa, że ustalając dzień rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, wziął pod uwagę dzień faktycznego odbioru przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, a nie termin doręczenia tej przesyłki, który należałoby przyjąć zgodnie z treścią art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) – dalej: "O.p." tj. upływ 14-tego dnia przechowywania pisma w placówce pocztowe od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o przesyłce (tzw. awiza). Wskazać bowiem należy, że z przepisów art. 150 O.p. wynika, iż doręczenie w trybie zastępczym uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od tej daty (pierwszego awiza) należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia skargi. Przy czym nawet wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach, art. 150 § 4 O.p. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie. Innymi słowy, późniejsze wydanie pisma stronie na jej żądanie, mimo upływu terminu, o którym mowa w ww. przepisach (a zatem bezpodstawnie przetrzymywanego przez operatora pocztowego), nie obala doręczenia pisma w trybie art. 150 § 4 O.p. (por. postanowienie WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2017 r., I SA/Gd 138/16). Przyjęcie skutku doręczenia wynikającego z domniemania prawnego wskazanego w art. 150 § 4 O.p., wymaga jednak dopełnienia ściśle określonych czynności przez podmiot doręczający. Jest to wymóg dwukrotnej awizacji przesyłki, zgodnie z art. 150 § 2 i 3 O.p. (por. postanowienie NSA z 17 czerwca 2016 r. II OZ 633/16). Z akt sprawy wynika, że pierwszy raz przesyłka była awizowana w dniu 27 września 2019 r., co spełnia wymóg z art. 150 § 2 O.p.; natomiast nie wiadomo w jakiej dacie nastąpiło powtórne awizowanie tej przesyłki stosownie do treści art. 150 § 3 O.p. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest bowiem adnotacji operatora pocztowego w tym zakresie. Taki brak uniemożliwia stwierdzenie, że doręczenie przesyłki w trybie art. 150 O.p. korzysta z domniemania skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach właśnie, Sąd pomimo, że pierwsze zawiadomienie o przesyłce pozostawiono 27 września 2019 r., a zatem 14-dniowy termin o którym mowa w art. 150 § 4 O.p. i od którego należałoby liczyć termin na wniesienie skargi, upływał 11 października 2019 r., przyjął, że termin na wniesienie skargi należało liczyć od dnia 14 października 2019 r. tj. faktycznego dnia odbioru przesyłki, co z punktu widzenia skarżącego należało ocenić jako działanie na jego korzyść. Niezależnie jednak od powyższych okoliczności, jak wykazano powyżej, skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi. Ponadto, należy wskazać, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. skarga, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Powyższy brak skargi podlega uzupełnieniu na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku braków formalnych skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skutkiem niewykonania wezwania jest odrzucenie skargi. W sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 grudnia 2019 r. Tym samym 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął 30 grudnia 2019 r. W zakreślonym terminie, skarżący uzupełnił brak skargi w postaci podpisu skargi, nie nadesłał jednak żądanej przez Sąd informacji w zakresie numeru PESEL skarżącego, co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 i § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.