I SA/Sz 928/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi V. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Decyzją z 12 lipca 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] określił V. P. wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie [...]zł. Do podstawy opodatkowania organ podatkowy przyjął grunty o pow. [...] m2 zlokalizowane w granicach dz. [...], [...],[...] i [...] położonych w obrębie [...] m. [...], oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków odpowiednio użytkami: [...]. Do powierzchni gruntów oznaczonych w ewidencji symbolem "N" zastosował zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.). Organ wskazał, że obowiązek podatkowy ww. Spółki w podatku od nieruchomości powstał na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr 10.[...] z 17 grudnia 2015 r. - umowy przenoszącej własność nieruchomości. Na podstawie tego aktu Strona stała się właścicielem działek o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], następnie tytuł własności Spółki został ujawniony w księdze wieczystej nr [...] oraz w ewidencji gruntów i budynków obejmującej ww. działki. Na podstawie zapisów ewidencji organ ustalił, że działki nr [...], [...] i [...] w całości sklasyfikowane są użytkami rolnymi i wobec ich niezajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Działki o nr [...], [...], [...] i [...] to grunty sklasyfikowane użytkami nie rolnymi a części gruntów działek [...] oraz [...] oznaczono także symbolem N – nieużytki. I tak, grunt o powierzchni [...] m2 znajdujący się w granicach dz. nr [...] posiada użytek " Bp" (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie budowy); grunt o pow. [...] m2 znajdujący się w granicach dz. nr [...] posiada użytek "[...] m2 jest nieużytkiem oznaczonym symbolem "N", zaś grunt o pow. [...] m2 jest oznaczony symbolem "dr" (drogi). Z kolei grunt o pow. [...] m2 w działce nr [...] ma oznaczenie "Bi" (inne tereny zabudowane), grunt o pow. [...] m2 ma symbol "dr", zaś powierzchnia [...] m2 sklasyfikowana została jako "N". Natomiast działka nr [...] sklasyfikowana została użytkami: "dr" na pow. [...] m2 oraz " Bp" na pow. [...] m2. Organ zaznaczył, że dane z ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej (O.p.) i stanowią dowód tego co zostało z nich stwierdzone, zaś organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. W konsekwencji organ podatkowy do gruntów sklasyfikowanych użytkami [...], o pow. łącznej [...] m2, będących w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w posiadaniu przedsiębiorcy, zastosował stawkę podatkową [...] zł/m2, przewidzianą uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia 27.10.2015 r. dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ, wskazując na zapisy KW nr [...], uznał twierdzenie Spółki zawarte w piśmie z 24 stycznia 2018 r., że nie jest ona właścicielem gruntów objętych postępowaniem podatkowym, za sprzeczne z tymi zapisami. W odwołaniu z 30 lipca 2018 r. od decyzji organu I instancji Strona reprezentowana przez doradcę podatkowego zarzuciła decyzji: - naruszenie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust.3 u.p.o.l. - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że stroną postępowania podatkowego jest odwołująca się spółka, podczas gdy w rzeczywistości nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym innego podmiotu (w uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała na [...] - naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe uznanie, że w sprawie nie znajduje on zastosowania, podczas gdy nieruchomością będącą przedmiotem opodatkowania władał posiadacz samoistny inny niż właściciel, - art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust.9, art. 7 pkt 10 u.p.o.l. - poprzez niewłaściwe uznanie , że Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości i określenie jej zobowiązania podatkowego w tym podatku, podczas gdy podatnikiem jest posiadacz samoistny, - a ponadto naruszenie szeregu przepisów postępowania, w tym: art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 - w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa (O.p.), a także art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 247 § 1 pkt 5 O.p. - poprzez wydanie decyzji podmiotowi, który nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie przeprowadzenie dowodów z dokumentów przedłożonych w odwołaniu, tj. porozumienia wykonawczego z 07.11.2017 r. o nr rep. A [...] oraz umorzenie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2017. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 28 września 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 9, art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2014.849 ze zm.) – dalej: u.p.o.l. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie poza sporem są ustalenia organu I instancji w zakresie podstawy opodatkowania, daty i czasokresu trwania obowiązku podatkowego, oraz zastosowanej stawki podatkowej. Sporna stała się natomiast kwestia przypisania Spółce statusu podatnika podatku od nieruchomości. Organ I instancji uznał, że Strona jest podatnikiem na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż przysługuje jej tytuł własności do gruntów objętych postępowaniem podatkowym. Natomiast pełnomocnik Spółki w toku postępowania przed organem I instancji w piśmie z 24 stycznia 2018 r. oświadczył, że "Strona nie jest właścicielem nieruchomości wobec których toczy się przedmiotowe postępowanie nie może więc ponosić ciężaru publicznoprawnego jakim jest podatek od nieruchomości". Z kolei w odwołaniu, wskazując na porozumienie wykonawcze z 07.11.2017 r. o nr rep. A [...], stwierdził, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest [...]. Odnosząc się do zarzutów Strony o zaniechaniu przez organ podatkowy ustalenia istotnych okoliczności sprawy organ odwoławczy wskazał, że ww. akt notarialny został załączony dopiero do odwołania, a Strona - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w toku postępowania przed organem I instancji - w ogóle nie składała wniosków dowodowych ani też nie wskazywała na jakiekolwiek okoliczności, które w jej ocenie były istotne dla rozstrzygnięcia, poza oświadczeniem z 18.12.2017 r. złożonym na wezwanie organu podatkowego, o niezajmowaniu gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ zatem nie mógł domyślać się, jakie intencje ma Strona składająca Umowę przedwstępną przeniesienia własności oraz zgodę wierzycieli na wykreślenie hipotek umownych (akt notarialny z 07.11.2017. Rep. A nr [...]). Pełnomocnik dopiero w ramach wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w sprawie złożył oświadczenie, że Strona nie jest właścicielem działek objętych postępowaniem podatkowym, co w jego ocenie winno stronę uwolnić od ciężarów podatkowych. Przytaczając brzmienie art. 3 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l. organ odwoławczy stwierdził, że dla rozstrzygnięcia kwestii statusu podatnika analizie należy poddać następujące dowody zgromadzone w aktach sprawy: 1) akt notarialny Rep. A nr 10.[...] r. z 17.12.2015 r., stwierdzający przeniesienie przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. w wykonaniu warunkowej umowy sprzedaży sporządzonej aktem notarialnym z 24.08.2015 r. Rep. A nr [...] własności nieruchomości dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi KW nr [...] obejmującej działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznym obszarze [...] ha - na rzecz [...] sp. z o.o., 2) oświadczenie stron ww. umowy zawarte w § 4 ww. aktu notarialnego, iż "Przedstawiciele Stron zgodnie oświadczają, że wydanie nieruchomości Spółce pod nazwą [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością już nastąpiło.", 3) pismo spółki [...] z 14.04.2017 r. stanowiące odpowiedź na wezwania organu podatkowego, w którym Prezes Zarządu Spółki, fakt niezłożenia deklaracji podatkowych za rok 2016 i 2017 w podatku rolnym i od nieruchomości usprawiedliwia okresem świątecznym i nieobecnością pracownika wskazując, że deklaracje w sprawie podatku od nieruchomości dotyczące aktu notarialnego Rep. A. nr 10.[...] z dnia 17.12.2015 r. za 2016 i 2017 r. wraz z załącznikami, jak również deklaracje na podatek rolny w zakresie tych działek za 2016 i 2017 zostaną dostarczone do Urzędu Miasta do końca bm.", 4) zawiadomienie o zmianie w ewidencji gruntów i budynków obrębu M. [...] nr [...] wprowadzonej na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr 10.[...] z dnia 17.12.2017 r. w zakresie właściciela działek: [...], [...], [...] , [...], [...],[...], [...] - wykreślenie [...] P. sp. z o.o., wpisanie [...] 5) KW nr [...], w której wpisano jako właściciela [...] sp. z o.o., 6) akt notarialny z 07.11.2017 r. Rep. A nr [...] - Umowa przedwstępna przeniesienia własności oraz zgoda wierzycieli na wykreślenie hipotek umownych , w którym strony aktu m.in. oświadczyły, że: - w dniu 24.07.2010 r. została zawarta umowa inwestycyjna, której stronami są: [...] S.A. z siedzibą w P., [...], - na podstawie tej umowy strony zawarły szereg umów wykonawczych, - w dniu 17.10.2014 r. została zawarta ugoda, umowa odnowienia, umowa przeniesienia własności nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego sporządzona formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] której stronami byli: [...] z siedzibą w P., [...] z siedzibą w P. oraz B. T. i Ł. N. - wg ich oświadczenia działający w imieniu [...] S.A. z siedzibą w [...], przy czym przedmiotem sporu jest m.in. właściwa reprezentacja [...] (dokument nazwany "Ugodą z 2014 r."), - w dniu 23.12.2014 r. została zawarta umowa o odpłatne przejęcie długu i umowa datio in solutum stwierdzona aktem notarialnym Rep. A. nr [...] (dokument nazwany "[...]") na mocy której: a) [...] przejęła dług [...], b) [...] na zaspokojenie wynagrodzenia za ww. przejęcie długu przeniosła na rzecz [...] m.in. nieruchomość stanowiącą działki od [...] ujęte w KW nr [...], - w dniu 24.08.2015 r. aktem notarialnym Rep. A. nr [...] została sporządzona umowa sprzedaży, a następnie w jej wykonaniu 17.12.2015 r. został sporządzony akt notarialny Rep. A. nr [...] przeniesienia własności nieruchomości wpisanej do KW nr [...] na rzecz [...], - w dniu 31.08.2015 r. została zawarta warunkowa umowa sprzedaży a następnie w jej wykonaniu 17.12.2015 r. sporządzony został akt notarialny przeniesienia własności nieruchomości położonej w [...] na rzecz [...], - na tle Umowy Inwestycyjnej, Umów Wykonawczych, Ugody z 2014 r., [...], Umowy Sprzedaży 1 i 2, a także uchwał Walnych Zgromadzeń [...] S.A. zaistniało między stronami wiele sporów, które strony chcą ugodowo zakończyć, - w § 2 aktu z 07.11.2017 r. Rep. A. nr [...] wskazano na zawarcie w tym samym dniu Ugody, z treści której wynika, że [...] w wykonaniu zobowiązania opisanego w § 3 ust. 5 Ugody - w ramach odrębnej umowy przeniesienia - zobowiązała się przenieść na rzecz [...] S.A. prawo własności działki [...] dla której jest prowadzona KW [...] W § 5 aktu wskazano, że wydanie działki nr [...] wraz z budynkami, w znaczeniu prawnym, nastąpi najpóźniej w dacie zawarcia przyrzeczonej umowy przeniesienia (tj. do dnia 30.10.2018 r., nie później niż w terminie 5 dni roboczych od dnia uzyskania informacji o wykreśleniu z Kw zakazów zbywania i obciążania nieruchomości - § 4 aktu), - w dalszej części aktu opisano wzmianki i ostrzeżenia wpisane do KW [...] wynikające m.in. z procesów o uznanie za bezskuteczne w stosunku do [...] S.A umowy przejęcia długu, umowy datio in solutum, umowy sprzedaży i przeniesienia własności z dnia 17.12.2015 r. Rep. A nr [...]), - wszystkie wnioski złożone do Kw oznaczone wzmiankami opisanym w akcie notarialnym w świetle zawarcia Ugody, niniejszej umowy oraz umowy końcowej, staną się bezzasadne, 7) akt notarialny z 7.11.2017 r. Rep. A nr [...] – Porozumienie Wykonawcze do Ugody (załączony do odwołania), w którym - w § 1 ust. 1 - strony Porozumienia oświadczyły, że zawarły ugodę (Ugoda z 2017 roku), z której m.in. wynika, że: 1. [...] prawo własności wskazanych w akcie działek o pow. [...] ha położonych w [...], 2. [...] prawa własności oznaczonej w akcie działki, 3. [...] przeniesie na T. C. prawo własności dz. nr [...] ujętej w KW nr [...], 4. V. I. pozostanie właścicielem dz. [...], [...], [...], objętych KW nr [...], 5. [...] przeniesie na rzecz [...] S.A. działki nr [...] i [...] ujęte w KW nr [...], - w § 1 ust. 2 aktu oświadczono, że w okresie od dnia 17.10.2014 r. do dnia dzisiejszego: a) nieruchomości wskazane w ust. 1 pkt 1-3 aktu oraz 5-6 znajdowały się w samoistnym posiadaniu [...]. i nie znajdowały się we władaniu [...] nie korzystały z ww. nieruchomości ani nie pobierały z nich pożytków i dochodów, b) nieruchomość opisana w ust. 1 pkt 4 aktu znajdowała się w posiadaniu samoistnym [...], - w § 1 ust. 3 strony Porozumienia wykonawczego oświadczyły, że są świadome istnienia oraz wysokości należności podatkowych od nieruchomości wymienionych w Ugodzie 2017, - w § 2 strony Porozumienia uzgodniły sposób zapłaty zaległości podatkowych za poszczególne nieruchomości, wskazano podmioty które złożą deklarację podatkowe, oraz szczegółowo opisano system zabezpieczenia wykonania zobowiązań (weksle in blanco z poręczeniem wekslowym, utworzenie konta [...], z którego prawo przyszłej wypłaty środków będzie mieć odpowiednio [...] - za okazaniem dowodu zapłaty podatku od nieruchomości par. 1 ust. 1 pkt 1.3.5, [...] za oznaczone nieruchomości i odpowiednio [...] za wskazane działki, przy czym, prawo wypłatach tych środków z rachunku [...] dotyczyć będzie mogło jedynie nieruchomości przeniesionych na rzecz [...] S.A. oraz [...]. Strony przewidziały także, że w razie odmowy zapłaty podatków przez organy administracyjne w sposób uzgodniony między stronami Ugody, [...] S.A. zasili rachunki [...], zaś spółki [...] dokonają zapłaty podatków, opłat za użytkowanie wieczyste z własnych kont, a następnie zwrócą się do banku prowadzącego rachunku [...] o wypłatę środków w kwocie równowartości wpłaconych kwot podatkowych. W sytuacji gdy [...] nie wypełnią obowiązku zapłaty podatków w terminie 30 dni od dnia skutecznego ich zawiadomienia, [...] ma prawo wycofać środki z rachunków [...]. Z kolei, jeśli [...] S.A. nie dokona w terminie 14 dni od pisemnego powiadomienia spółki (na podstawie załączonej decyzji o wymiarze podatku lub wezwania do zapłaty na jej podstawie) o konieczności wpłaty właściwych kwot na rachunek [...] w celu pokrycia kwot zapłaconego podatku przez [...], ale nie wcześniej niż po wpisaniu [...] S.A i [...] odpowiednio jako właściciela lub użytkownika wieczystego w odpowiednich księgach wieczystych, [...] jeśli nie uzyskają zwrotu zapłaconych podatków od tych nieruchomości, uzyskają prawa do wypełnienia i wykorzystania weksli in blanco. Odnosząc się do kwestii statusu podatnika wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (będącego konsekwencją bycia właścicielem nieruchomości) organ odwoławczy uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że spółka [...] w roku 2016 była właścicielem wszystkich działek objętych zaskarżoną decyzją podatkową. Mimo, że oświadczenia podmiotów pozostających ze sobą w stosunkach gospodarczych składane przed notariuszem (akt notarialny Rep. A nr [...]) a także wzmianki i ostrzeżenia ujawnione w księdze wieczystej nr [...] [...], wskazują na powstałe spory sądowe także w związku z nabyciem przez Stronę własności działek [...] to jednak brak jest dowodów na obalenie materialnoprawnej podstawy wpisu prawa własności spółki [...] do księgi wieczystej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 31 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece (u.k.w.h.), wpis potrzebny do usunięcia niezgodności między treścią księgi wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym może nastąpić, gdy niezgodność będzie wykazana orzeczeniem sądu lub innymi odpowiednimi dokumentami. Zdaniem organu, z całą pewnością o obaleniu materialnoprawnej podstawy wpisu prawa własności nie może stanowić oświadczenie pełnomocnika Strony zawarte w piśmie z 24 stycznia 2018 r., że Spółka nie jest właścicielem nieruchomości. SKO przywołało wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2014 r. II FSK 533/13, w którym wskazano, że "organ podatkowy, w sprawach dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości, nie ma uprawnień do podważania zgodności z prawem wpisów zawartych w księdze wieczystej, objętych rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, a zatem wpisów zawartych w dziale drugim, dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości. Rękojmia ta oznacza, że w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece)". Sąd stwierdził, że "skoro z danych wieczystoksięgowych oraz z ewidencji gruntów i budynków wynika, że spółka jest użytkownikiem wieczystym i właścicielem przedmiotów opodatkowania, to organ podatkowy nie miał podstaw i nie był uprawniony aby dokonywać w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie podatku od nieruchomości. Dokonując wymiaru tego podatku zobowiązany był uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz - w zakresie, w jakim dotyczyło oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości - porównać je z danymi zawartymi we właściwych księgach wieczystych". Uwzględniając takie poglądy NSA organ odwoławczy stwierdził, że Strona jako właściciel działek [...] figuruje w ewidencji gruntów i budynków jak również w KW nr [...] [...]. Organ podatkowy jest więc związany zapisami ujawnionymi w rejestrach publicznych i nie ma podstaw do przyjęcia odmiennego stanu rzeczy. Odnosząc się do kwestii statusu podatnika wynikającego ze stanu samoistnego posiadania nieruchomości (art. 3 ust. 3 u.p.o.l.) organ zauważył, że posiadania samoistnego nie definiuje ustawa podatkowa, konieczne jest zatem odwołanie się do art. 336 Kodeksu cywilnego (k.c.). Organ przytoczył w tym zakresie uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 26 października 2007 r., III CZP [...], w której stwierdzono m.in., że "posiadanie jest stanem faktycznym przejawiającym się we władztwie nad rzeczą (corpus possesionis) oraz woli władania rzeczą dla siebie (animus rem sibi habendi). Pierwszy z tych elementów występuje, wtedy gdy dana osoba znajduje się w sytuacji pozwalającej jej na korzystanie z rzeczy w taki sposób, w jaki mogą to czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo, przy czym nie jest wymagane efektywne korzystanie z rzeczy, wystarczy bowiem sama możliwość korzystania z niej. Zakres potencjalnego korzystania z rzeczy jest najszerszy przy posiadaniu samoistnym i odpowiada ono wówczas treści prawa własności. (...)". Organ przywołał też poglądy wyrażone innych w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (w wyroku z 11 sierpnia 2017 r. II FSK 924/17) i Sądu Najwyższego (w postanowieniu z 8 października 2008 r., sygn. akt V CSK 146/08). Organ odwoławczy podkreślił, że z analizy opisanych powyżej dowodów w postaci aktów notarialnych wynika, że oświadczenia składane przez zainteresowane podmioty w tym także przez Stronę, w zakresie odnoszącym się do władania przedmiotowymi gruntami, nie są ze sobą spójne. I tak, oświadczenie zawarte w § 1 ust. 2 ppkt 1 aktu notarialnego z dnia 7.11.2017r. Rep. A nr [...] wskazujące, że w okresie od dnia od dnia 17.10.2014 r. do dnia dzisiejszego (dnia sporządzania aktu) oznaczone grunty znajdowały w się w posiadaniu samoistnym [...] S.A. i nie znajdowały się we władaniu Strony, pozostają w sprzeczności z oświadczeniem złożonym przez Stronę w § 4 aktu notarialnego z dnia 17.12.2015 r. Rep. A [...] według którego Strona w momencie przenoszenia na nią prawa własności przez [...] była już we władaniu nieruchomości. Do aktu notarialnego z dnia 7.11.2017 r. Rep. A. nr [...] wskazującego na zobowiązanie Strony do przeniesienia własności dz. nr [...] w ramach odrębnej czynności notarialnej Strona oświadczyła, że wydanie działki nr [...] wraz budynkami, w znaczeniu prawnym, nastąpi najpóźniej w dacie zawarcia przyrzeczonej umowy przeniesienia (tj. do dnia 30.10.2018 r.). Nadto organ II instancji z racji analizy wniesionego w lutym 2018 r. odwołania [...] od decyzji podatkowych w zakresie podatku rolnego za rok 2016 i 2017 posiada wiedzę, że tezę o samoistnym posiadaniu przez [...] S.A. działek Strona formułowa nawet w stosunku do dz. [...], [...], [...], wobec których do aktu notarialnego (załączonego do odwołania) oświadczyła, że to [...] od roku 2014 jest samoistnym posiadaczem. Organ wskazał też na opisywane przez spółki spory sądowe i na treść porozumień zawieranych przez Stronę z innymi podmiotami, w tym z [...] S.A., i uznał, że twierdzenia Strony o samoistnym posiadaniu przez [...] S.A. działek objętych przedmiotem zaskarżonej decyzji podatkowej są gołosłowne. Podkreślił przy tym, że Strona zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, a także w odwołaniu nie przedstawiła żadnych okoliczności faktycznych, wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa spółki [...] S.A. nad przedmiotową nieruchomością. Uzasadnienie samoistnego posiadania nie polega na przytoczeniu tez wyroków sądowych albo też na sformułowaniu zarzutu wobec organu, że nie ustalił stanu faktycznego, w sytuacji gdy Strona nie wskazała żadnej tezy dowodowej, mimo że brała czynny udział w postępowaniu wyjaśniającym. Dowodzenia zaistnienia okoliczności faktycznych świadczących o władztwie nad gruntami nie można wyłącznie oprzeć na oświadczeniach składanych do aktów notarialnych, w tym także przez [...] działającego w imieniu [...] S.A. oraz Strony w zakresie władania nieruchomością, skoro oświadczenia te przybierają różną treść w zależności od celu do którego mają służyć. Ponadto, Strona jeszcze w kwietniu 2017 r. zapowiadała złożenie deklaracji podatkowych za rok 2016 i 2017 dotyczących nieruchomości objętych aktem notarialnym z dnia 17 grudnia 2015 r. rep. A. nr [...]. Z kolei spółka [...] S.A., mimo przystąpienia do Porozumienia wykonawczego do Ugody, nie złożyła żadnych deklaracji podatkowych. Organ stwierdził, że uzgodnienia poczynione przez ww. podmioty gospodarcze świadczą o wzajemnych rozliczeniach, nie zaś o nieskrępowanym dysponowaniu przez [...] S.A. przedmiotową nieruchomością. Zauważył też, że oświadczeniom o samoistnym posiadaniu poszczególnych działek złożonym do aktu notarialnego z 07.11.2017 r. Rep. A nr [...] same strony Porozumienia przyznają moc wątpliwą, skoro równolegle wprowadzają względem siebie zabezpieczenia i uzgadniają tryb postępowania w zakresie płatności podatku od nieruchomości i rolnego. W efekcie tych porozumień nikt i tak nie złożył deklaracji podatkowych, nawet Strona, która już po raz kolejny oświadczyła, że jest w posiadaniu działek nr [...], [...], [...]. Organ podatkowy nie jest przy tym związany postanowieniami kontrahentów gospodarczych w zakresie uzgodnionego między nimi sposobu zapłaty podatków. Uzgodnienia te nie mogą wpływać na uregulowany w u.p.o.l. status podatnika. Bez znaczenia dla statusu podatnika jest też okoliczność czy z nieruchomości od których następuje wymiar podatku, podatnik uzyskuje dochód czy inne korzyści. Podatek od nieruchomości jest bowiem podatkiem majątkowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka – reprezentowana przez doradcę podatkowego – decyzji organu II instancji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., poprzez błędne określenie Skarżącej jako podatnika podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie, podczas gdy podatnikiem jest spółka [...] S.A. jako posiadacz samoistny nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości; b) art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., poprzez błędne uznanie, że posiadacz samoistny nieruchomości - tj. spółka [...] S.A. - nie jest w niniejszej sprawie podatnikiem podatku od nieruchomości; c) art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 9, art. 7 pkt 10 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., poprzez błędne uznanie, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości i określenie jej zobowiązania podatkowego w tym podatku, podczas gdy podatnikiem tego podatku jest posiadacz samoistny nieruchomości - [...] S.A.; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 120 w zw. z art. 180 §1, art. 187 §1, art. 191 Ordynacji podatkowej (dalej: O.p.), poprzez naruszenie zasady legalizmu sprowadzające się do: - braku przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego, które wyjaśniałoby wszystkie okoliczności sprawy; - błędnego przyjęcia, że podatnikiem podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie jest Skarżąca; - przerzucenia na Skarżącą ciężaru dowodu w postaci wykazania posiadania samoistnego na innym podmiocie, podczas gdy to organ powinien był zebrać materiał dowodowy w sprawie, b) art. 121 §1 w zw. z art. 180 §1, art. 187 §1, art. 191 O.p., poprzez naruszenie zasady budzenia zaufania do organów podatkowych, sprowadzające się do: - przeprowadzenia postępowania z naruszeniem przepisów procesowych, w szczególności w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego - niepełny materiał dowodowy, dowolna ocena dowodów, przerzucanie ciężaru dowodu na podatnika; - braku odpowiedniego uzasadnienia decyzji, poprzez brak wskazania wszystkich okoliczności prawnych sprawy; - braku odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu; c) art. 122 w zw. z art. 180 §1, art. 187 §1, art. 191 O.p., poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, sprowadzające się do: - braku zebrania całego materiału dowodowego w sprawie, - przerzucania obowiązku zebrania materiału dowodowego i ciężaru dowodu na Skarżącą, - dowolną ocenę dowodu przez Organ; d) art. 124 w zw. z art. 180 §1, art. 187 §1, art. 191, art. 194 O.p., poprzez naruszenie zasady przekonywania, sprowadzające się do niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji braku wszystkich wymaganych elementów uzasadnienia prawnego; e) art. 180 O.p., poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a więc brak zebrania materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji niewłaściwe ustalenie strony postępowania podatkowego; f) art. 187 §1 O.p., poprzez brak zebrania wszystkich dowodów w sprawie, a więc brak ustalenia stanu faktycznego sprawy; g) art. 191 O.p., poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewłaściwe ustalenie strony postępowania podatkowego; h) art. 247 § 1 pkt 5 O.p., poprzez wydanie decyzji podmiotowi, który nie jest stroną postępowania, a więc spełnienie się przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej. Podnosząc takie zarzuty Spółka wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego wobec Skarżącej ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz Skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; - rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła obszerną argumentację mającą potwierdzać podniesione zarzuty. Przytaczając przepisy art. 3 ust. 1 oraz ust. 3 u.p.o.l. Skarżąca stwierdziła, że z przepisów tych wynika, iż jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Właściciel jest więc podatnikiem podatku od nieruchomości, w przypadku kiedy nieruchomością nie włada inny podmiot niż właściciel nieruchomości będący posiadaczem samoistnym. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, czy doszło do posiadania samoistnego w dobrej, czy w złej wierze. Rolą organów podatkowych było więc takie ustalenie stanu faktycznego, które wskazywałoby na faktyczne władanie nieruchomością w celu określenia podatnika podatku od nieruchomości. Fakt, że Skarżąca była właścicielem nieruchomości, nie oznacza jednocześnie, że faktycznie sprawowała władztwo na nieruchomością. Organ podatkowy nie odniósł się do wszystkich okoliczności sprawy. Organ sam wskazał na sprzeczności wynikające z zebranego dotychczas materiału dowodowego, ale nie podjął żadnych czynności zmierzających do jego uzupełnienia, a w konsekwencji do ustalenia prawdy materialnej, mając przy tym kompetencje i instrumenty niezbędne do gromadzenia materiału dowodowego, a ponadto, to na nim ciąży ciężar dowodu. Skarżąca wielokrotnie podnosiła, że w przedmiotowym okresie była właścicielem nieruchomości, ale faktycznie posiadaczem samoistnym był inny podmiot – [...] S.A. Tym samym, ponieważ faktycznie nieruchomością władał inny podmiot niż właściciel, organ podatkowy winien ustalić podatnika jako posiadacza samoistnego, a nie właściciela nieruchomości. Doszło więc do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż nie powinien być on w sprawie zastosowany. Skarżąca wskazała na definicję posiadacza samoistnego, zawartą w art. 336 K.c., w myśl którego jest nim ten, kto rzeczą faktycznie włada jak właściciel. W tym zakresie Skarżąca przywołała też poglądy wyrażone w orzecznictwie sądowym. Stwierdziła też, że organ w zaskarżonej decyzji w sposób nieuzasadniony nie odniósł się do treści oświadczeń Strony związanych z posiadaniem samoistnym działek będących przedmiotem niniejszego postępowania, tj. działek nr [...]. Jednocześnie organ skupił się na ustaleniu właściciela przedmiotowych działek w 2016 r., marginalizując kwestie związane z faktycznym posiadaniem samoistnym nieruchomości przez spółkę [...] S.A. Posiadanie samoistne może również następować w złej wierze, tym samym istnienie sporów pomiędzy Skarżącą a [...] S.A. nie zmienia faktu posiadania samoistnego nieruchomości przez [...] S.A., a nadaje mu jedynie przymiot posiadania samoistnego w złej wierze. Fakt ten potwierdzają dowody zebrane w sprawie. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania Skarżąca stwierdziła, że organ nie zebrał wystarczającego materiału dowodowego, aby móc rozstrzygnąć tę sprawę. Niezależnie bowiem od faktu bycia właścicielem nieruchomości położnych na działkach o numerach od [...] do [...], Skarżąca wielokrotnie wspominała, że ww. działki są w posiadaniu samoistnym ww. innego podmiotu. Takie oświadczenia zostały również złożone w np. w porozumieniu zawartym przed notariuszem w dniu 7 listopada 2017 r. o numerze rep. A [...]. Ponadto organ wadliwie powołuje się na oświadczenia Strony dotyczące działek nr [...], skoro niniejsze postępowanie dotyczy działek nr [...]. Organ powinien więc zbadać, kto faktycznie włada nieruchomością położoną na działkach nr [...]. Jednocześnie fakt złożenia takich oświadczeń przez świadków, przedstawicieli zainteresowanych spółek, powinien być przesłanką dla organu do dalszego poszukiwania dowodów w celu właściwego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. Niezależnie od tego, że organ nie zebrał wszystkich dowodów, które obrazowałyby stan faktyczny sprawy, to dotychczas zebrany materiał dowodowy został przez organ oceniony w sposób dowolny, a więc przekraczający swobodę oceny dowodów. Ponadto organ nie wskazał dlaczego zaniechał zbierania dowodów. Zdaniem Skarżącej, organ naruszył też art. 210 § 4 O.p., bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiał argumenty dotyczące nieruchomości nieobjętych zaskarżoną decyzją a nie przedstawił argumentacji dotyczącej nieruchomości położonych na działkach o numerach [...]. Tym samym doszło do wydania decyzji podatkowej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności z naruszeniem art. 3 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l. Tak wydana decyzja narusza zasadę legalizmu, zasadę prawdy materialnej oraz zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych. Wydając zaskarżoną decyzję skierowaną do Skarżącej, w oparciu o źle ustalony stan faktyczny sprawy, SKO naruszyło prawo w takim stopniu, że uaktualniła się przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z art. 247 §1 pkt 5 O.p., gdyż decyzja została skierowana do podmiotu, który nie jest stroną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Pod dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem decyzja ta nie narusza prawa. W istocie kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania sądowego jest jedynie to czy skarżąca Spółka mogła zostać uznana za podatnika przedmiotowego podatku od nieruchomości za 2016 r. Spółka twierdzi bowiem, że w okresie objętym decyzją podatkową była wprawdzie właścicielem działek gruntowych nr [...] do [...] o wskazanej w decyzji powierzchni, jednakże ich posiadaczem samoistnym był inny podmiot, tj. [...] S.A., nie znajdowały się więc we władaniu Skarżącej. Wskazać tu należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2016 r.): "Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów;" (pkt. 4 pominięto). Zgodnie natomiast z ust. 3 tego artykułu: "Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.". Niewątpliwie w praktyce zasadą jest, iż podatnikami podatku od nieruchomości są podmioty wymienione w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, tj. właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownicy wieczyści gruntów, zatem posiadający odpowiedni tytuł prawny do nieruchomości. Uznać też należy, że w aktualnej sytuacji społeczno-gospodarczej i prawnej podmioty te są zarazem samoistnymi posiadaczami tychże nieruchomości. Sytuacja, w której samoistnym posiadaczem nieruchomości jest podmiot nieposiadający tytułu prawnego do tej nieruchomości jest więc sytuacją wyjątkową, co dotyczy w szczególności nieruchomości stanowiących własność prywatną (niepubliczną), bowiem utrzymywanie takiego stanu faktycznego pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z interesem finansowym właściciela. Uznać także należy, że taka nietypowa sytuacja tym bardziej jest mało prawdopodobna w odniesieniu do nieruchomości nabywanej aktualnie, która po objęciu jej we władanie przez nowego właściciela w krótkim okresie czasu przechodzi w samoistne posiadanie innego podmiotu. Wprawdzie taka sytuacja jest możliwa, jednakże jej zaistnienie wymaga przekonującego wykazania (udowodnienia). Na taką, wyjątkową sytuację, wskazała skarżąca Spółka (jednak dopiero) w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W trakcie postępowania przed tym organem (w piśmie pełnomocnika Spółki z 24 stycznia 2018 r.) wskazała bowiem, że Spółka "nie jest właścicielem nieruchomości wobec których toczy się przedmiotowe postępowanie nie może więc ponosić ciężaru publicznoprawnego jakim jest podatek od nieruchomości". Stwierdzenie takie było niezrozumiałe, gdyż przeczyły temu zgromadzone przez organ dokumenty (i w odwołaniu a następnie w skardze Strona nie podnosiła już argumentu o braku prawa własności do przedmiotowych nieruchomości). Ponadto w piśmie Spółki z 14 kwietnia 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wezwania organu podatkowego, prezes zarządu spółki, fakt niezłożenia deklaracji podatkowych za rok 2016 i 2017 w podatku rolnym i od nieruchomości usprawiedliwił okresem świątecznym i nieobecnością pracownika, wskazując, że "deklaracje w sprawie podatku od nieruchomości dotyczące aktu notarialnego Rep. A. nr 10.[...] z dnia 17.12.2015 r. za 2016 i 2017 r. wraz z załącznikami, jak również deklaracje na podatek rolny w zakresie tych działek za 2016 i 2017 zostaną dostarczone do Urzędu Miasta do końca bm.". Tym samym Spółka potwierdzała istnienie przedmiotowego obowiązku podatkowego, wynikającego z prawa własności wskazanych nieruchomości. Podnosząc w odwołaniu nowy argument, że posiadaczem samoistnym, a zarazem podatnikiem, przedmiotowych nieruchomości jest [...] S.A., Spółka powołała się na przedstawione porozumienie wykonawcze z 7 listopada 2017 r. o nr rep. A [...], w którym strony tego porozumienia, w tym skarżąca Spółka, oświadczyły m.in., że (§ 1 ust. 2 lit. a) przedmiotowe nieruchomości "w okresie od dnia 17.10.2014 r. do dnia dzisiejszego (...) znajdowały się w samoistnym posiadaniu [...] S.A. i nie znajdowały się we władaniu [...]". To oświadczenie w istocie miałoby stanowić jedyny dowód potwierdzający podniesiony w odwołaniu Spółki zarzut o samoistnym posiadaniu w 2016 r. przedmiotowych nieruchomości przez inny podmiot. Zdaniem Sądu, zarówno ten dokument, jak i inne zebrane w sprawie dowody, w tym również przedkładane przez Stronę, zostały prawidłowo ocenione w zaskarżonej decyzji. Zasadnie więc organ odwoławczy uznał, że oświadczenie stron ww. porozumienia nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do przeniesienia obowiązku podatkowego ze Spółki na [...] S.A., a w konsekwencji do wszczęcia wobec tego podmiotu postępowania podatkowego w związku z niezłożeniem deklaracji podatkowej na rok 2016. Jak zasadnie zauważył organ odwoławczy, nawet strony ww. porozumienia oświadczeniom o samoistnym posiadaniu poszczególnych działek złożonym do aktu notarialnego przyznawały wątpliwą moc, skoro równolegle wprowadziły względem siebie zabezpieczenia i uzgadniały tryb postępowania w zakresie płatności podatku od nieruchomości i rolnego. W tym zakresie wprost uregulowały więc sytuację, w której to właśnie skarżąca Spółka dokona zapłaty (m.in.) przedmiotowego podatku od nieruchomości. Fakt, że ciężar finansowy tego podatku miałby ostatecznie ponieść inny podmiot, nie oznacza, że to on stał się podatnikiem tego podatku. Stwierdzenie takie zostało w istocie potwierdzone okolicznościami faktycznymi, bowiem podmiot ten (podobnie jak Skarżąca), nie złożył deklaracji podatkowej. Zasadnie więc przy tym stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że organ podatkowy nie jest związany postanowieniami kontrahentów gospodarczych w zakresie uzgodnionego między nimi sposobu zapłaty podatków. Uzgodnienia te nie mogą wpływać na uregulowany w u.p.o.l. status podatnika. Bez znaczenia dla statusu podatnika jest też okoliczność czy z nieruchomości od których następuje wymiar podatku, podatnik uzyskuje dochód czy inne korzyści. Stwierdzić tu należy, że jeżeli nawet spółka [...] faktycznie korzystała w 2016 r. z przedmiotowych nieruchomości Skarżącej, o czym mógłby świadczyć wyrażony w ww. porozumieniu zamiar zwrotu Skarżącej kwot zapłaconego przez nią podatku (czego jednak nie dokonała), to nie stanowi to dowodu potwierdzającego faktu samoistnego posiadania tych nieruchomości przez [...] S.A. Skarżąca nie przedstawiła żadnego przekonującego dowodu, że ewentualne posiadanie tych nieruchomości przez spółkę [...] nosiło cechy posiadania samoistnego, tj. faktycznego władania nią jak właściciel (art. 336 k.c.). Skarżąca nie wskazała też w jaki sposób (w jakich okolicznościach) utraciła samoistne posiadanie nabytych i objętych we władanie w grudniu 2015 r. nieruchomości. Nie wskazała też czy, i ewentualnie jakie, podejmowała działania prawne w celu przywrócenia utraconego posiadania. Zarazem wskazywana przez nią spółka [...] również nie ujawniła (ani w roku podatkowym, ani w trakcie niniejszego postępowania podatkowego) faktu samoistnego posiadania, w tym w szczególności poprzez złożenie deklaracji podatkowej. Przy braku takich działań podejmowanych przez te spółki uzasadnione może więc być przyjęcie, że korzystanie przez [...] S.A. z nieruchomości Skarżącej odbywało się za jej (nawet dorozumianą) zgodą, a zatem nie można uznać, że [...] S.A. władała nieruchomością "jak właściciel". W tym zakresie Sąd w pełni podziela przytoczony w zaskarżonej decyzji pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 924/17, że "dla przyjęcia samoistności posiadania konieczne jest wykonywanie przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny zatem swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela" (podobnie w wyrokach NSA z 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2372/10, wyrok NSA z 11 września 2014 r., sygn. akt II FSK 509/14, opublikowanych w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Także Sąd Najwyższy stwierdził, że posiadaczem samoistnym jest tylko taki podmiot, który uważa się za uprawnionego do rozporządzenia nią (vide: postanowienie SN z 8 października 2008 r., sygn. akt V CSK 146/08, opubl. w: www.sn.pl), a więc nie ma potrzeby liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innej osoby (vide: postanowienie SN z 29 września 2004 r., sygn. akt II CK 550/03, opubl. w: www.sn.pl). Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie Strona nie wykazała takich cech posiadania przedmiotowych nieruchomości przez [...] S.A., niezbędnych dla uznania tej spółki za ich samoistnego posiadacza a zarazem i podatnika. Zasadnie też organ odwoławczy podkreślał, że z analizy opisanych powyżej dowodów w postaci aktów notarialnych wynika, że oświadczenia składane przez zainteresowane podmioty w tym także przez Stronę, w zakresie odnoszącym się do władania przedmiotowymi gruntami, nie są ze sobą spójne a nawet są sprzeczne. Nie oznacza to jednak – jak uważa Skarżąca - że wobec takich sprzeczności to organy podatkowe powinny podjąć czynności dowodowe dla ich wyeliminowania. Zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy w postaci dokumentów urzędowych, w tym ww. aktów notarialnych dotyczących nabycia przedmiotowych nieruchomości, wpisów w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów i budynków pozwalały bowiem na jednoznaczne stwierdzenie, że Skarżąca jako właściciel przedmiotowych nieruchomości stała się podatnikiem podatku od nieruchomości za okres objęty niniejszą sprawą. Organ podatkowy był więc związany zapisami ujawnionymi w rejestrach publicznych i nie miał podstaw do przyjęcia odmiennego stanu rzeczy, w tym poprzez poszukiwanie (z urzędu) dodatkowych dowodów, które mogłyby potwierdzić podniesiony w odwołaniu od decyzji organu I instancji i powtórzony w skardze argument, że Skarżąca nie była posiadaczem samoistnym nabytych nieruchomości. Sąd stwierdził zatem, że opisane szczegółowo w zaskarżonej decyzji i przytoczone powyżej dowody zostały przez organ prawidłowo ocenione, a podjęte rozstrzygnięcie zostało w sposób wyczerpujący i przekonujący uzasadnione. Sąd nie znalazł więc podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych w skardze (lub innych) przepisów prawa materialnego lub przepisów prawa procesowego. Mając wszystko powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302) Sąd orzekł jak w sentencji.