I SA/Sz 935/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 rok oddala skargę. Decyzją numer [...] z dnia 24 kwietnia 2013 r., wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy M., w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. ustalono J. W. łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie [...] zł z tytułu nieruchomości położonych w miejscowości L. stanowiących działki [...] . Wymiaru zobowiązania dokonano na podstawie informacji złożonej przez podatniczkę w sprawie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. W odwołaniu od tej decyzji J. W. wskazała, że powierzchnia gruntów rolnych została zawyżona wskutek zawyżenia klasyfikacji gruntów oraz nieuwzględnienia rzeczywistej powierzchni nieużytków. Decyzją z 2 lipca 2013 r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne). Mając na uwadze wypis z rejestru gruntów z dnia 25 lipca 2011 r. dotyczący opodatkowanej działki oraz dane zawarte w informacji podatkowej złożonej przez podatniczkę organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego wymiaru podatku od przedmiotowego gruntu. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał, mając na uwadze treść odwołania, że brak podstawy do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczności podniesione w odwołaniu, gdyż organ odwoławczy również jest związany zapisami w ewidencji gruntów i budynków. Podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, przy tym zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, J. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc, że zaskarżona decyzja jest że jest nieuzasadniona i powinna zostać uchylona. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze Szczecinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym przeprowadzonej w dniu 26 lutego 2014 r. skarżąca poparła skargę oraz wskazała, że kwestionuje klasyfikację gruntów stanowiących jej własność. W ocenie J. W. punkty graniczne działki są poprzesuwane i zmniejszyła się powierzchnia nieużytków. Uwagi skarżąca zgłosiła odnośnie działek [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja, dotycząca łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. Jednocześnie jednak podkreślić należy, że w skardze nie podniesiono żadnych zarzutów odnośnie tego rozstrzygnięcia, ograniczając się do stwierdzenia, że jest ono nieuzasadnione i powinno zostać uchylone. Dopiero na rozprawie podatniczka wskazała, że kwestionuje klasyfikację gruntów stanowiących jej własność. W ocenie J. W. punkty graniczne działki są poprzesuwane na skutek czego zmniejszyła się powierzchnia nieużytków. Uwagi skarżącej dotyczą działek[...] . Odnośnie działki nr [...] nie podniosła ona zarzutów co do powierzchni i klasyfikacji. Jak wynika z akt sprawy J. W. jest w posiadaniu gruntów własnych o powierzchni łącznej [...] ha oraz dzierżawionych o powierzchni [..] ha, które są użytkami rolnymi, natomiast grunty własne o powierzchni [...] ha oraz grunty dzierżawione o powierzchni [...] ha to nieużytki i grunty klasy V i VI. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Z wypisu z rejestru gruntów wynika także, że na działce o nr ewidencyjnym [...] znajdują się grunty rolne klasa użytku R IIIb ([...] ha), R IVa ([..] ha) i R IVb ([...] ha), na działce nr [...] grunty orne R IIIa ([...] ha), łąki trwałe Ł IV ([...] ha) oraz nieużytki N ([...] ha), natomiast na działce [...] grunty orne R IVa ([...] ha) i R IVb ([...] ha). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z przywołanym przepisem podatek od nieruchomości (m.in. od gruntów) ustalany jest w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów dotyczące powierzchni i kwalifikacji tych gruntów, które są dla organu podatkowego wiążące. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, w którym przyjęto m.in., że: "istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca." (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2585/06), "przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny i określa zamknięty zakres rodzajów działalności organów administracji, dla których decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów." (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 297/06), "zmiany lub uzupełnienie danych w urzędowej ewidencji gruntów i budynków, które wystąpiły po zakończeniu roku podatkowego nie mają znaczenia dla sprawy" (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt II FSK 145/06), "ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji" (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2006 roku, sygn. akt III SA/Wa 3501/05, opub), "organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazanew ewidencji gruntów" (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III SA 3016/03), "to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków" (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt III SA 2466/01- wszystkie orzeczenia wymienione w poniższym uzasadnieniu wyroku dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu podkreślić trzeba, że jednoznaczny zapis dotyczący zasadniczego dowodu stanowiącego podstawę wymiaru podatku od gruntów został wprowadzony przez ustawodawcę do ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.). W ust. 3 pkt 5 art. 1 a wymienionej ustawy wskazano bowiem, że użyte w ustawie określenia, między innymi, użytki rolne czy nieużytki rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Trafnie zatem organy podatkowe przyjęły, że przedmiotowe grunty w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, podlegają opodatkowaniu według stawki określonej uchwałą Rady Miejskiej w Myśliborzu P. z dnia 27 listopada 2012 r. nr XXXII. Wskazana powyżej regulacja wynikająca z art. 1 a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w których ustawodawca odwołał się do legalnej oceny dowodów i wprowadził zasadę, że klasyfikację gruntów dla celów podatkowych można wykazać wyłącznie jednym środkiem dowodowym, tj. zapisem w ewidencji gruntów i budynków stanowi lex specialis w zestawieniu z ogólnym unormowaniem dotyczącym dowodów, zawartym w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 r.) Jednocześnie wyjaśnić należy, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.