I SA/Sz 960/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi T.O. na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 871/11 przez Zarząd Województwa oddala skargę. Z akt sprawy wynika, że prawomocnym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 871/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził bezskuteczność czynności Urzędu Marszałkowskiego Województwa Z. polegającej na wydaniu informacji z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy T. O. przyznania pomocy Oś [...] w ramach PROW [...] , która została podpisana przez p.o. Dyrektora Wydziału Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa bez wykazania uprawnień do jej podpisania (bez powołania się na stosowne upoważnienie), czym naruszono wskazane przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.). Jednocześnie Sąd wskazał, że nie odniósł się co do prawidłowości merytorycznej oceny zaskarżonej informacji uznając, że byłoby to przedwczesne. W dniu [...] r. T. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na niewykonanie ww. wyroku przez Urząd Marszałkowski Województwa – po uprzednim wezwaniu tego Urzędu do wykonania wyroku pismami z dnia [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. - wnosząc o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości 10-krotności przeciętnego wynagrodzenia, tj. [...] zł. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podniósł, że organ administracji, co prawda podjął nową czynność, tyle że treść tych działań pozostała w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. wyroku Sądu. Skarżący wskazał, że w związku z zaistniałymi okolicznościami, pismami z dnia [...] r. oraz [...] r. wezwał organ do wykonania wyroku, które jednak okazały się bezskuteczne, gdyż skarżący nadal nie otrzymał rozstrzygnięcia w sprawie wydanego w sposób prawidłowy, tj. zgodnie z ogólną zasadą kompetencyjną, a także zasadą praworządności. Skarżący wskazał, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 stycznia 2012 r. Sąd nałożył na organ określone obowiązki, a mianowicie: - zobowiązał do wydania informacji ze złożonym podpisem przez osobę upoważnioną, ponieważ zaskarżona informacja została podpisana przez p.o. Dyrektora Wydziału Programów Obszarów Wiejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa, tj. przez osobę, która takowego upoważnienia nie posiadała. Skarżący podniósł, że podpisując adresowaną do skarżącego informację nie powołał się on na stosowne upoważnienie przez co doszło do naruszenia § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. Bowiem w myśl § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia postępowanie w sprawie przyznania pomocy prowadzi właściwy organ samorządu województwa, zaś załatwianie spraw z przyznawaniem pomocy, w tym dokonywanie czynności w ramach postępowania, w sprawie przyznania pomocy, z wyłączeniem sprawy, o których mowa w § 17 ust. 1 ww. rozporządzenia, może być dokonywane przez upoważniony organ samorządu województwa urzędu marszałkowskiego pracowników urzędu marszałkowskiego, albo wojewódzką samorządową jednostkę organizacyjną, zwaną dalej "samorządową jednostką" (ust. 2), - Sąd zwrócił również uwagę, że skarżona informacja, pomimo, że nie jest decyzją administracyjną winna zawierać dokładne wyjaśnienia przyczyn udzielenia odmowy oraz zastosowanych przepisów ze wskazaniem ich brzmienia odnośnie konkretnego wniosku w przypadku zmian tych przepisów, pomiędzy datą złożenia wniosku, a datą udzielenia informacji. Bowiem, jak wskazał Sąd, z zasady praworządności wynika aby obywatel miał wiedzę o motywach działania organów administracji państwa odnośnie swoich uprawnień i mógł prawidłowo ustosunkować się do działania organów w złożonych środkach prawnych. Zdaniem skarżącego, czynności organu zostały dokonane w sposób ewidentnie łamiący nałożone na niego obowiązki. W pierwszej kolejności skarżący podniósł, że uchwałą Zarządu Województwa z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie udzielenia upoważnień do dokonywania czynności w sprawach dotyczących przyznania pomocy w ramach działań: "Odnowa i rozwój wsi", "Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej" oraz "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" objętych Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata [...], udzielono upoważnienia p.o. Dyrektorowi Wydziału Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich, a także zastępcy Dyrektora Wydziału Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zaś w ust. 3 powołanej uchwały zatwierdzono wszystkie czynności dokonane przez pracowników wskazanych w ust. 1 i ust. 2 uchwały, w zakresie czynności tam wskazanych, podjęte przed dniem podjęcia niniejszej uchwały. W skardze skarżący stwierdził, że z pewnością uchwała Zarządu Województwa godzi w interes skarżącego, a także łamie podstawową zasadę prawa administracyjnego zaufania obywatela do państwa oraz stanowionego przez niego prawa. Nadto, skarżący powołał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 stycznia 1992 r., w którym Trybunał stwierdził, że: "przy przyjmowaniu modelu państwa prawnego, mimo iż zakaz retroaktywności nie jest wysłowiony w żadnej normie konstytucyjnej stwierdzić należy, iż w systemie prawa polskiego obowiązuje, a to na mocy art. 1 Konstytucji, względny zakaz retroakcji. Zakaz ten jest o tyle względny, o ile treść danego prawa była niegodziwa lub społecznie szkodliwa" (K 15/91, OTK 1992, nr 1, poz. 8). Niewykonanie przedmiotowego wyroku, zdaniem skarżącego, wyraża się przez powielenie przez organ administracji błędu prawnego polegającego na podpisaniu informacji o odmownym przyznaniu pomocy na realizację operacji "Działalność szkoleniowo-usługowa w zakresie wykorzystania lokalnych zasobów odnawialnych źródeł energii związanych z przetwórstwem biomasy pochodzenia rolniczego na cele energetyczne" przez osobę w gruncie rzeczy do tego nieupoważnioną. Tym bardziej, że organ w wystosowanym do skarżącego piśmie z dnia [...] r. a także w piśmie z dnia [...] r. stwierdził, że nie będzie dokonywać ponownej weryfikacji wniosku skarżącego i informację wydaną po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 19 stycznia 2012 r. oparł na wniosku, od którego wydano bezskuteczną informację. W związku z tym skarżący podniósł, że informacja z dnia [...]. winna być podpisana przez Marszałka Województwa, będącego przewodniczącym Zarządu Województwa. Natomiast gdyby organ dokonał ponownej weryfikacji wniosku skarżącego, informacja podpisana przez osoby wskazane w uchwale z dnia [...] r. stanowiłaby prawidłowe wykonanie wyroku. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie, podkreślając przy tym, że ww. wyrok odnosił się do Zarządu Województwa jako organu właściwego w sprawie, zaś skarga wniesiona została przeciwko Marszałkowi Województwa , który nie jest stroną ani uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem, którego niewykonanie skarżący zarzuca organowi. Nadto, organ wskazał, że zakres kognicji Sądu w niniejszej sprawie ograniczony został do zbadania, czy organ wykonał ten wyrok i ewentualnie wymierzenie grzywny, jeśli wyroku nie wykonano. Zdaniem organu, nie budzi wątpliwości, że organ nie pozostawał w bezczynności, dokonał bowiem, powtórnie czynności, której bezskuteczność została stwierdzona ww. wyrokiem, na potwierdzenie czego przytoczył wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 219/2006. Organ wskazał, że organ, Zarząd Województwa - kierując się wytycznymi Sądu - uchwałą nr [...] z dnia [...] r. udzielił upoważnień do dokonywania czynności w sprawach dotyczących przyznania pomocy w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju". Następnie na podstawie tak udzielonego upoważnienia p.o. Dyrektora Wydziału Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich A. Ż. powołując się na upoważnienie Zarządu Województwa poinformował pismem z dnia [...] r. skarżącego o odmowie przyznania pomocy. Tym samym – zdaniem organu - organ nie pozostaje w bezczynności po wydaniu wyroku stwierdzającym bezskuteczność czynności. Organ dokonał bowiem czynności, tj. odmówił przyznania pomocy skarżącemu. Na marginesie organ wskazał, odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii dotyczącej treści § 1 pkt. 3 ww. uchwały Zarządu Województwa że postanowienie to nie znajduje zastosowania w odniesieniu do skarżącego albowiem pismo o odmowie przyznania pomocy z dnia [...] r. zostało podpisane przez upoważnioną osobę na podstawie § 1 pkt. 1 przedmiotowej uchwały. Wspomniany § 1 pkt 3 ww. uchwały nie był podstawą tej czynności w sprawie skarżącego. Organ dokonując powtórnie czynności, która wcześniej została uznana przez Sąd za wadliwą, dopełnił wszelkich wymogów formalnych niezbędnych dla jej ważności. Do odpowiedzi na skargę organ załączył uchwałę Zarządu Województwa nr [...] z dnia [...] r. Pismem procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna, nie znajduje bowiem oparcia w okolicznościach faktycznych występujących w sprawie popartych materiałem dowodowym jak i w obowiązujących przepisach prawa. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. A zatem, rozstrzygając ponownie w przedmiocie oceny, czy organ wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 871/11, Sąd, mając na uwadze dokonaną już ocenę prawną sprawy i wskazania tego Sądu przedstawione w uzasadnieniu ww. wyroku co do dalszego kierunku postępowania, oddalił skargę. Wskazania co do dalszego postępowania były sformułowane w sposób konkretny i jednoznaczny, a zatem nie nasuwały żadnych wątpliwości i nie wymagały dodatkowej interpretacji w celu ich wykonania. Oznacza to, że przy kolejnym rozpoznawaniu sprawy, z jednej strony organ nie jest zwolniony od obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego na zasadach przewidzianych prawem, z drugiej jednak strony, związanie oceną i wskazaniami co do dalszego postępowania nakłada na sąd i organ obowiązek bezwzględnego im podporządkowania się. Formułowanie nowych ocen prawnych i nowych wskazań co do dalszego postępowania nie może być sprzeczne z wcześniej już wyrażonymi. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej okoliczności występujących w sprawie. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych. Wskazania co do dalszego postępowania mają również znaczenie z punktu widzenia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), o której mowa w art. 171 P.p.s.a. Jakkolwiek przyjmuje się, że z powagi rzeczy osądzonej korzysta jedynie sentencja wyroku, to nie ulega wątpliwości, że powaga rzeczy osądzonej powinna być oceniania według orzeczenia w związku ze stanem sprawy mającym odzwierciedlenie we wskazaniach Sądu dokonane w uzasadnieniu wyroku, tutaj w ww. wyroku z dnia 19 stycznia 2012 r. Odnosząc się zatem wskazań i oceny Sądu wyrażonych w ww. wyroku z dnia 19 stycznia 2012 r. stwierdzić należy, że organ odwoławczy rozpatrzył istotę sprawy, uwzględniając wskazania Sądu co do wykazania przez organ uprawnień do podejmowania wszelkich czynności w sprawach związanych z przyznaniem pomocy w ramach działań "Odnowa i rozwój wsi", "Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej" oraz "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" objętych Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata [...] , w tym do podpisywania informacji w przedmiocie odmowy przyznania pomocy i dokonaną już przez Sąd w tym zakresie ocenę okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W odniesieniu do art. 154 P.p.s.a. ugruntowane jest stanowisko orzecznictwa i doktryny, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). Z treści art. 154 § 3 P.p.s.a. wynika, że omawiana grzywna stanowi w istocie karę za ignorowanie przez organy administracji publicznej wyroków sądowych (por. J. Drachal (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zagadnienia wybrane., s. 95). Niewykonanie wyroku ma zatem miejsce wówczas, gdy organ nie wykonał orzeczenia w ogóle, jak i wtedy, gdy wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu (o ile taki został wskazany). W terminie "niewykonanie wyroku" mieści się działanie organu polegające na uchylaniu się od zastosowania orzeczenia, nie mieści się natomiast w tym pojęciu nieprawidłowe wykonanie orzeczenia. Niezastosowanie się zatem do wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, nie stanowi uchylania się organu od zastosowania się do orzeczenia sądowego lecz polega na nieprawidłowym, wadliwym wykonaniu tego orzeczenia. O niewykonaniu wyroku - polegającego na podjęciu działań, czy aktu przez organ, ale w sytuacji gdy treść tych działań pozostaje w sprzeczności z oceną prawną lub wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku sądu - mowa jest natomiast w art. 154 § 4 P.p.s.a. W takiej sytuacji jednak, a nie w sytuacji opisanej w art. 154 § 1 P.p.s.a, strona, jak przyjmuje doktryna, może wystąpić o odszkodowanie dochodzone przed sądem powszechnym za doznaną szkodę. W postępowaniu wywołanym skargą unormowaną w art. 154 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny powinien przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu, i dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia te powinny zostać dokonane w oparciu o nadesłane akta administracyjne z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wniesienia skargi o wymierzenie grzywny. Podnieść należy, że o ile wykonalność orzeczeń wydawanych w postępowaniu cywilnym to nic innego jak możliwość ich wyegzekwowania na drodze postępowania, o tyle w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyrok jest autorytatywnym wystąpieniem sądu co do zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności, w związku z czym, w zakresie tego rozstrzygnięcia nie nadaje się do egzekucji. W odniesieniu do tych orzeczeń ich wykonanie rozumiemy jako zastosowanie się organu administracji publicznej do oceny prawnej sądu administracyjnego (J. Tarno [w:] Chróścielewski, Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004 r., s. 533). W związku z tym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie wykształciło się postępowanie wykonawcze, gdyż orzeczenia sądu administracyjnego nie kreują nowej rzeczywistości i nie stanowią końcowego rozstrzygnięcia w sprawie (chodzi oczywiście o wyroki uwzględniające skargę, gdyż wyroki oddalające skargę nie nakładają na organy administracji obowiązku ich wykonania czy innej reakcji na wyrok sądowy). Wyrok sądu administracyjnego może jedynie obligować organ administracji publicznej do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Nie ma w takim razie możliwości egzekwowania wykonania wyroku sądu administracyjnego, jeśli nie kreuje on bezpośrednio żadnych praw czy obowiązków po stronie uczestników postępowania sądowoadministracyjnego. Nie można zatem mówić o klasycznym (w znaczeniu postępowania administracyjnego czy cywilnego) postępowaniu wykonawczym jako składowej postępowania sądowoadministracyjnego. Skutkiem wyroków sądu administracyjnego uchylających lub stwierdzających nieważność aktu lub czynności powinno być rozpoznanie sprawy w powtórnym postępowaniu przez organ administracji publicznej. Tak więc następstwem wyroków sądu administracyjnego uznających racje strony skarżącej jest, w uproszczeniu, eliminacja zaskarżonych orzeczeń organów administracji publicznej z obrotu prawnego. Przekładając powyższe rozważania na okoliczności faktyczne występujące w rozpoznawanej sprawie wskazać należy, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sądowych niniejszej sprawy oraz aktach sądowych sprawy sygn. akt I SA/Sz 871/11 wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r. stwierdził bezskuteczność czynności polegającej na wydaniu informacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy skarżącemu. Podstawą do uznania tej bezskuteczności był fakt, że zaskarżona informacja podpisana została przez p.o. Dyrektora Wydziału Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa. Podpisując adresowaną do strony informację nie powołał się on na stosowne upoważnienie, przez co doszło również do naruszenia § 5 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnej strategii rozwoju" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata [...] (Dz. U. Nr 138, poz. 868 ze zm.). W myśl bowiem § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia postępowanie w sprawie przyznania pomocy prowadzi właściwy organ samorządu województwa, zaś załatwianie spraw związanych z przyznawaniem pomocy, w tym dokonywanie czynności w ramach postępowania w sprawie przyznania pomocy, z wyłączeniem spraw, o których mowa w § 17 ust. 1 ww. rozporządzenie, może być dokonywane przez upoważnionych przez właściwy organ samorządu województwa pracowników urzędu marszałkowskiego albo wojewódzką samorządową jednostkę organizacyjną, zwaną dalej "samorządową jednostką" (ust.2). Sąd rozpoznający sprawę będącą przedmiotem skargi stwierdził, że właściwy organ samorządu województwa, tutaj Zarząd Województwa wykonał ww. wyrok, bowiem w dniu [...] r. wydał uchwałę nr [...] na mocy której udzielił upoważnień A. Ż. do dokonywania pomocy w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju", w tym m.in. informowania wnioskodawców o odmowie przyznania pomocy. Następnie na podstawie tego upoważnienia w dniu [...] r. organ ponownie wydał informację nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu pomocy na realizację operacji "Działalność szkoleniowo-usługowa w zakresie wykorzystania lokalnych zasobów odnawialnych źródeł energii związanych z przetwórstwem biomasy pochodzenia rolniczego na cele energetyczne", w której wyjaśnił przyczyny odmowy. Informacja została podpisana przez p.o. Dyrektora Wydziału Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich A. Ż., p.o. Kierownika Biura Projektów Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich A. P. oraz H. H. Powyższa informacja została doręczona skarżącemu osobiście w dniu [...] r. Wprawdzie pismo to nie posiada w nagłówku określenia rodzaju działającego oragnu, zgodnie ze wskazaniami Sądu, to jednak brak podstaw do uznania, że organ uchyla się od wykonania wyroku lub nie wykonał wyroku. Oznacza to, że nie został spełniony jeden z ustawowych warunków koniecznych do wymierzenia organowi grzywny. Nie mamy bowiem w stanie faktycznym występującym w rozpoznawanej sprawie do czynienia z niewykonaniem wyroku uwzględniającego skargę i stwierdzającego bezskuteczność dokonanej czynności. Jak bowiem wyżej wskazano, niewykonanie wyroku ma miejsce jedynie wówczas, gdy organ nie wykonuje obowiązku wydania aktu prowadzącego do zakończenia sprawy. Nie jest przy tym istotne, czy rozstrzygając sprawę organ uwzględnił w całości lub w części żądanie zawarte we wniosku, gdyż obowiązkiem organu wynikającym z wyroku uwzględniającego skargę, jest wyłącznie ponowne rozpoznanie sprawy. Natomiast kontrola merytoryczna wydanego rozstrzygnięcia może nastąpić w administracyjnym postępowaniu odwoławczym. Oczywiście możliwe będzie także, po wyczerpaniu trybu administracyjnego, wniesienie skargi podlegającej rozpoznaniu w postępowaniu sądowym. Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. I OSK 426/05, że: "skoro organ I instancji wydał decyzję, której rozstrzygnięcie nie uwzględnia stanowiska sądu, wyrażonego w wyroku uchylającym poprzednią decyzję, to nie może to skutkować ukarania go grzywną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. Nierespektowanie oceny prawnej i wskazań co do dalszego prowadzenia sprawy zawartej w wyroku sądu może być zwalczane w drodze postępowania instancyjnego i stanowić podstawę uchylenia tego rodzaju decyzji." (opubl. Lex nr 198147). Skarżący, żądając wymierzenia organowi grzywny, uzasadnia skargę niewydaniem przez organ po ponownym przeprowadzeniu postępowania prawidłowo podpisanej, tzn. przez upoważnione osoby informacji, co nie znajduje oparcia w dokumentacji akt rozpoznawanej sprawy. Taki zarzut, co zostało powyżej wyjaśnione, nie może stanowić podstawy do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. może natomiast stanowić zarzut dotyczący prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia ale w toku kontroli instancyjnej. Zarzut ten zatem nie może odnieść zamierzonego skutku na etapie postępowania w sprawie ze skargi na niewykonanie wyroku, nie został bowiem spełniony jeden z wymaganych ustawą (P.p.s.a.) warunków niezbędnych wymierzenia grzywny, a mianowicie, w stanie faktycznym sprawy nie doszło do niewykonania wyroku. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.