I SA/Sz 983/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości w podatku od towarów i usług za okresy grudzień 2010 r., od stycznia do kwietnia 2011 r. oraz lipiec 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił wydaną wobec W. S. (dalej: "Strona", "Zobowiązany", "Skarżący"), decyzję Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr [...] w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w S. z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł oraz kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł i w tym zakresie umorzył postępowanie oraz utrzymał w mocy w części dotyczącej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., styczeń, luty, marzec i kwiecień 2011 r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę [...] zł oraz kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł. Wskazaną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym: "[...]" Sp. z o.o. (dalej: "Spółka") została utworzona 12 maja 2006 r. na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego (Rep. A nr [...]). Pierwszymi członkami zarządu Spółki zostali: P. S. - prezes zarządu do dnia 12 października 2011 r. oraz Zobowiązany - wiceprezes zarządu do dnia 12 października 2011 r. W okresie od dnia 12 października 2011 r. do dnia 4 listopada 2011 r. prezesem zarządu był A. B.. Następnie w okresie od dnia 4 listopada 2011 r. do dnia 12 grudnia 2011 r. funkcję prezesa zarządu pełnił P. S., a od dnia 12 grudnia 2011 r. A. B.. Ponadto, w okresie od dnia 16 grudnia 2011 r. do dnia 23 grudnia 2011 r. członkiem zarządu Spółki był M. R. K.. Zgodnie z ewidencją księgową organ I instancji ustalił, że Spółka posiada zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec, październik i grudzień 2011 r. w łącznej kwocie [...]zł. Natomiast na podstawie informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. ustalono, że Spółka posiada zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2011 r. w wysokości [...] zł. Postępowanie egzekucyjne wobec Spółki zostało wszczęte przez organ I instancji na podstawie tytułów wykonawczych nr SM [...] z dnia 4 lutego 2016 r. (zaległości za grudzień 2010 r., styczeń, luty i marzec 2011 r.) i SM [...] z dnia 4 lutego 2016 r. (zaległości za kwiecień, lipiec, październik i grudzień 2011 r.). W toku postępowania egzekucyjnego, w dniu 16 lutego 2016 r., dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] SA z siedzibą w W. (brak środków na koncie), a 18 lutego 2016 r. w Banku [...] z siedzibą w W. (bank nie prowadził rachunku na rzecz Spółki). W siedzibie Spółki (ul. [...] w S.) dokonano zajęcia ruchomości: wytwórnię mas bitumicznych - K. wraz z przynależnościami. Sprzedaż ww. ruchomości ostatecznie została dokonana w trybie sprzedaży "z wolnej ręki" za kwotę [...]zł. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r. dokonano podziału pomiędzy poszczególnych wierzycieli uzyskanej ze sprzedaży kwoty, która po pomniejszeniu o należny podatek od towarów i usług wyniosła [...] zł. Kwota pozwoliła na częściowe pokrycie powstałych w toku prowadzonego postępowania kosztów egzekucyjnych. Organ I instancji w toku postępowania ustalił, że Spółka nie prowadzi już działalności pod adresem rejestracyjnym (nie ustalono aktualnego miejsca prowadzenia działalności oraz nie nawiązano kontaktu z zarządem Spółki), a jedyny ujawniony majątek Spółki został sprzedany w postępowaniu egzekucyjnym. Uwzględniając rezultat podejmowanych czynności, organ I instancji postanowieniem z dnia 28 września 2016 r., wydanym na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki. W związku z niemożnością wyegzekwowania od Spółki ww. zaległości podatkowych, organ I instancji postanowił skorzystać z instytucji prawnej umożliwiającej orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki kapitałowej, którą regulują przepisy art. 107-119 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej: "o.p.". Postanowieniem z dnia 9 listopada 2016 r. organ I instancji wszczął postępowanie wobec Strony, jako członka zarządu Spółki, zmierzając do orzeczenia o jej solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień i lipiec 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 22 grudnia 2016 r., organ orzekł o solidarnej odpowiedzialności Strony za ww. zaległości podatkowe Spółki z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego, w łącznej wysokości [...] zł. Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji Strona wniosła odwołanie. Zdaniem Zobowiązanego, kluczowe jest ustalenie, w jakim trybie ustało jego członkostwo w zarządzie Spółki oraz czy istniały podstawy do ogłoszenia upadłości Spółki, a jeśli tak, to w jakim czasie. W uzasadnieniu odwołania Strona nadto wniosła o przeprowadzenie dowodów obejmujących przesłuchania Strony, P. S., M. K., W. P.. Zobowiązany przedłożył także oświadczenie o rezygnacji z członkostwa w zarządzie Spółki z dniem 1 lipca 2011 r. oraz wniósł o przesłuchanie na tę okoliczność M. K.. W toku postępowania przed organem odwoławczym, Strona w piśmie z dnia 22 maja 2017 r. podniosła, że brak wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego wobec Spółki nie nastąpił z jej winy. Spółka znajdowała się w bardzo dobrej kondycji finansowej, kończyła wszystkie okresy rozrachunkowe nadwyżką, regulowała swoje zobowiązania, w tym z tytułu podatków, posiadała wystarczające środki finansowe na wypłatę dywidendy. Podkreśliła, że w zakresie jej działania pozostawały jedynie kwestie techniczne, natomiast prowadzeniem spraw finansowych Spółki zajmował się syn - P. S.. Ponadto, Zobowiązany nie uczestniczyła w prowadzeniu spraw Spółki z uwagi na chorobę i rehabilitację. W dniu 5 lipca 2017 r. organ odwoławczy przeprowadził dowód z przesłuchania W. S., M. K., P. S. i W. P.. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów Strony i decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie wykazane zostało istnienie zaległości Spółki z tytułu podatku od towarów i usług, którą potwierdza decyzja z dnia [...] r. Rozstrzygnięcie to zostało skierowane na adres - ul. [...], [...] i zostało doręczone w trybie art. 150 i art. 151 o.p. Organ podkreślił, że doręczenie decyzji nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia przypadającego - zgodnie z art. 70 § 1 o.p. - na dzień 31 grudnia 2016 r. i 31 grudnia 2017 r. Od decyzji nie złożono odwołania. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie było przeszkód do prowadzenia postępowania i wydania decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej. Przechodząc do analizy zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że W. S. pełnił funkcję wiceprezesa od 12 maja 2006 r. (powołanie do zarządu umową spółki) do 1 lipca 2011 r. (złożenia skutecznej rezygnacji). Z dokumentu zawierającego oświadczenie o rezygnacji Strony z dniem 1 lipca 2011 r. z funkcji członka zarządu wynika, że zostało ono złożone w Spółce w dniu 29 czerwca 2011 r. Fakt złożenia w siedzibie Spółki takiego oświadczenia potwierdzili również podczas przesłuchania świadkowie: M. K. i P. S.. Organ odwoławczy uznał zatem, że powyższe wskazuje, że złożona rezygnacja była skuteczna, dotarła bowiem do Spółki, a z treścią oświadczenia zapoznał się drugi członek zarządu. W związku z ww. ustaleniami, organ odwoławczy w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Strony za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, postanowił uchylić decyzję oraz umorzyć postępowanie. W zakresie analizy przesłanki pozytywnej odpowiedzialności osób trzecich, tj. całkowitej bądź częściowej bezskuteczności egzekucji, organ odwoławczy stwierdził, że została ona spełniona. Egzekucja prowadzona do majątku Spółki okazała się bezskuteczna i znalazło to potwierdzenie w wydanym przez organ I instancji postanowieniu o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 28 września 2016 r. Rozpatrując natomiast zaistnienie przesłanki uwolnienia się Strony od odpowiedzialności za zaległości Spółki, organ odwoławczy stwierdził, że nie wystąpiła ona niniejszej sprawie. Strona nie wykazała, aby we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy. Powyższe potwierdza informacja Sądu Rejonowego S.–Centrum w S. XII Wydział Gospodarczy z dnia 15 listopada 2016 r., z której wynika, że nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości oraz nie wpłynęło podanie o otwarcie postępowania układowego wobec Spółki. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Spółka nie regulowała w okresie, w którym Strona była członkiem zarządu, należności przypadających na rzecz takich podmiotów, jak: - A. D. za okres: od 30 stycznia 2011 r., od 15 lutego 2011 r., od 18 marca 2011 r., od 2 kwietnia 2011 r., od 16 kwietnia 2011 r., od 2 maja 2011 r., od 16 maja 2011 r., od 10 lutego 2012 r, od 11 stycznia 2016 r., od 4 lutego 2015 r. w kwocie [...]zł; - Naczelnik Z. Urzędu Skarbowego w S. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., poszczególne miesiące od stycznia do kwietnia, lipiec, październik i grudzień 2011 r. w kwocie [...]zł; - Prezydent Miasta S. za okres: od stycznia do grudnia 2010 r., od stycznia do grudnia 2011 r. i od 6.12.2011 r. w kwocie [...]zł; - Województwo Z. za okres: 17.12.2010 r. - 17.12.2011 r. i od 20.11.2009 r. w kwocie [...]zł. Uwzględniając poczynione w sprawie ustalenia, organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Strony, co do nieposiadania przez Spółkę zaległości w zapłacie należności oraz braku podstaw do ogłoszenia jej upadłości w czasie, kiedy sprawował on funkcję w jej zarządzie. Uznał bowiem, że już na przełomie [...] roku zaistniał w Spółce stan niewypłacalności. Ponadto, przesłanka zaprzestania spłacania wymagalnych zobowiązań niewątpliwie miała trwały charakter, co stwarzało podstawy do podjęcia przez Stronę kroków zmierzających do ochrony wierzycieli. Powyższe potwierdza, że W. S., jako sprawujący zarząd nad Spółką, nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania układowego w obowiązującym terminie oraz nie wykazał, że zaniechanie ww. obowiązku nastąpiło nie z jego winy. Organ podkreślił także, że powoływanie się przez Stronę na fakt przebywania na zasiłku chorobowym i świadczeniu rehabilitacyjnym także nie stanowi podstawy do zwolnienia Strony z odpowiedzialności podatkowej w rozpoznawanym zakresie. Zdaniem organu odwoławczego, nie doszło do uwolnienia się Strony od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, ponieważ ogólne wskazanie, że Spółka posiada majątek i dochody do pokrycia własnych zobowiązań nie spełnia warunku wskazania realnie istniejącego, dostępnego do natychmiastowego wyegzekwowania mienia, o wiarygodnej, nie budzącej wątpliwości wartości pieniężnej, którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Organ odwoławczy ustosunkował się także, do zarzutu naruszenia art. 118 § 1 o.p. Podkreślił, że przedmiotowe zaległości powstały w 2011 r. Zatem, termin określony w ww. przepisie kończył się z upływem 2016 r. Zgodnie ze stanem faktycznym sprawy decyzja organu I instancji orzekająca o odpowiedzialności Strony za zaległości Spółki została wydana w dniu [...] r., a doręczona 9 stycznia 2017 r. Za nieprawidłowe organ odwoławczy uznał stanowisko Strony, że pojęcie "wydania" użyte w art. 118 § 1 o.p. należy rozumieć jako doręczenie decyzji, a nie jej sporządzenie i podpisanie. W tym zakresie organ powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA o sygn. akt I FPS 5/07 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W skierowanej do Sądu skardze na wyżej opisaną decyzję, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 116 § 2 o.p., poprzez błędną wykładnię oraz orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe, których termin upływał w czasie, gdy nie pełnił on obowiązku członka zarządu; - art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p. w zw. z art. 122 o.p., poprzez ustalenie, że nie zgłoszenie upadłości nastąpiło z winy Skarżącego; - art. 121 § 1 o.p., poprzez ustalenie winy oraz odpowiedzialności Skarżącego za zaległość podatkowe na podstawie dowodów niedostępnych dla Skarżącego, w szczególności dokumentów stanowiących podstawy zobowiązań Spółki, uznanych w zaskarżonej decyzji za dowody w postępowaniu administracyjnym; - art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) o.p. oraz art. 151a o.p. poprzez wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej oraz wydanie w tej sprawie zaskarżonej decyzji przed dniem prawidłowego doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w szczególności przed podjęciem próby doręczenia decyzji osobie fizycznej uprawnionej do reprezentacji zobowiązanego oraz przed próbą doręczenia decyzji na adres wskazany we wniosku o wpis zmiany KRS, t.j. S., ul. [...]. Ponadto, Skarżący zamieścił w skardze, wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniosek został ponowiony w pismach z dnia 15 grudnia 2017 r. i 3 stycznia 2018 r. Dodatkowo w piśmie z dnia 22 lutego 2018 r. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów oraz załączył dokumenty objęte wnioskiem. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z: - zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach przez Spółkę, - zaświadczeń o niezaleganiu w składkach ZUS, według stanu na rok 2011, za okres styczeń, marzec, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2011 r. - bilansu Spółki na dzień 31 grudnia 2010 r.; - wydruków z rachunku bankowego (według oświadczenia pełnomocnika dotyczące rachunku Spółki); - rejestru VAT Spółki za okresy od stycznia do grudnia 2011 r. Pełnomocnik wskazał, iż ww. dowody powołane zostały na okoliczność, że w roku 2011 do miesiąca lipca 2011 r. nie istniały przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki. Pełnomocnik organu po zapoznaniu się z wnioskami dowodowymi, wniósł o oddalenie wniosku, co do bilansu (bowiem znajduje się w aktach sprawy) oraz rejestru VAT. Natomiast w odniesieniu do zaświadczeń wniósł o ich ewentualne przeprowadzenie, jako dowodów uzupełniających. W zakresie wniosku o przeprowadzenie dowodu z rachunku bankowego wniósł o jego oddalenie, z uwagi na brak informacji, kto jest właścicielem rachunku. Pełnomocnicy Skarżącego podtrzymali, także wnioski dowodowe zawarte w piśmie z dnia 22 lutego 2018 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." oddalił wnioski dowodowe załączone do pisma z dnia 22 lutego 2018 r. oraz wnioski dowodowe zgłoszone na rozprawie. Końcowo pełnomocnicy Skarżącego działając w oparciu o art. 105 p.p.s.a. wnieśli zastrzeżenia do protokołu. Ponadto oświadczyli, że popierają skargę i przedstawili argumenty w tym zakresie. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Po rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zamieszczonego w skardze, Sąd, postanowieniem z dnia 20 listopada 2017 r. odmówił jego uwzględnienia. Podobnie, postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. Sąd rozstrzygnął w przedmiocie wniosków Skarżącego z dnia 15 grudnia 2017 r. oraz 3 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna, sądowa kontrola zaskarżonej decyzji co do jej legalności wykazała bowiem, że decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest solidarna odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jako osoby trzeciej za jej zaległości podatkowe, wynikające z zobowiązań w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., styczeń, luty, marzec i kwiecień 2011 r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę [...] zł oraz kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł. W ocenie Sądu, wbrew wywodom zawartym w skardze, Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń ani oceny organu w spornej kwestii oraz nie wykazał okoliczności zwalniających go z odpowiedzialności za ww. zaległość podatkową Spółki określoną prawomocną decyzją Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Zdaniem Sądu, ustalenia faktyczne, jakie poczyniły w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe, nie były dotknięte błędem i znajdują w pełni oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym mającym istotne znaczenie prawne w kontekście przesłanek wymaganych art. 116 § 1 i 2 o.p., a tym samym ustalenia te Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że organ podatkowy przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie, którego zakres i kierunek postępowania dowodowego wyznaczała treść przepisów art. 116 § 1 i 2 o.p., którymi ustawodawca określił zasady przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółek kapitałowych na rzecz członków ich zarządu. Przepisy te przewidują warunki, jakie muszą wystąpić by zaistniała podstawa do powstania solidarnej i osobistej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe m. in. spółki z ograniczona odpowiedzialnością. Zgodnie z art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W myśl zaś § 2 art. 116 o.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Powołane wyżej przepisy określają zatem zarówno przesłanki pozytywne, warunkujące powstanie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych za zaległości podatkowe tych spółek, jak i przesłanki negatywne, wyłączające taką odpowiedzialność. Przesłanki pozytywne, których wykazanie (udowodnienie) obciąża organy podatkowe, to: - istnienie zaległości podatkowych spółki kapitałowej, - pełnienie przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki w czasie powstania zobowiązania podatkowego oraz - bezskuteczność egzekucji w całości lub w części . Przesłanki negatywne (egzoneracyjne), których udowodnienie obciąża osoby, których dotyczy odpowiedzialność, to: - wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo - wykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku; - wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowej spółki w znacznej części. Przechodząc zatem do meritum sporu, a więc oceny zarzutów skargi, zdaniem Sądu, nie budzą wątpliwości okoliczności wykazane przez organy podatkowe przesłanki pozytywne: - po pierwsze - że istniała zaległość podatkowa Spółki, a potwierdza to jednoznacznie prawomocna decyzja Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. (nr [...] [...]) określająca Spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za: - grudzień 2010 r. w kwocie [...]zł - styczeń 2011 r. w kwocie [...]zł - luty 2011 r. w kwocie [...]zł - marzec 2011 r. w kwocie [...]zł - kwiecień 2011 r. w kwocie [...]zł - lipiec 2011 r. w kwocie [...]zł - październik 2011 r. w kwocie [...]zł - grudzień 2011 r. w kwocie [...]zł Powyższe rozstrzygnięcie, skierowane na adres - [...], ul. [...] w zostało skutecznie doręczone w trybie art. 150 i art. 151 o.p. podatkowej z dniem 11 stycznia 2016 r. Adres ten zgłoszony został jako adres siedziby spółki w urzędzie skarbowym i ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym. Doręczenie decyzji nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia ww. zobowiązań przypadającego - zgodnie z art. 70 § 1 ww. ustawy - na dzień 31 grudnia 2016 r. i 31 grudnia 2017 r. Od ww. decyzji nie zostało złożone odwołanie. Postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki zostało doręczone stronie w dniu 16 listopada 2016 r., w tym momencie powyższa decyzja miała już charakter ostateczny. Przepis art. 68 § 3 ww. ustawy, jako dotyczący dodatkowego zobowiązania podatkowego, nie miał w tej sytuacji zastosowania. Wskazać należy, że w aktach sprawy znajdują się odpisy z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z dnia 16 stycznia 2012 r. i z dnia 18 maja 2017 r., zgodnie z którymi adres siedziby spółki znajduje się w S. przy ul. [...]. Zmiana siedziby spółki nie została ujawniona w KRS. Wpis do KRS potwierdza zgłoszony do urzędu skarbowego adres siedziby Spółki. Informacje wynikające z KRS oraz zgłoszone dla celów rejestracyjnych w urzędzie skarbowym wskazują, że adres spółki został prawidłowo oznaczony przez organ podatkowy. Wbrew zarzutom Skarżącego w przedmiotowej sprawie nie było zatem przeszkód do prowadzenia postępowania i wydania decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej. Zgodnie z art. 201 § 1a o.p., od momentu uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2 ww. ustawy, nie ma prawnych przeszkód do prowadzenia postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 o.p. organ podatkowy nie może badać zasadności opodatkowania spółki podatkiem od towarów i usług. Decyzja o odpowiedzialności podatkowej jest odrębną w stosunku do decyzji wymierzającej podatek podatnikowi, a w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej strona nie może kwestionować ustaleń dokonanych przez organ w toku postępowania podatkowego wobec podatnika, gdyż w postępowaniu dotyczącym przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osoby trzecie organ podatkowy nie ma uprawnień do zmiany ustaleń dokonanych w postępowaniu wymiarowym. W związku z tym nie mogą być przedmiotem badania zarzuty i dowody prowadzące do zakwestionowania ostatecznej decyzji wymiarowej. - po drugie - ww. zaległość podatkowa Spółki powstała w czasie, gdy Skarżący pełnił funkcje członka zarządu Spółki Jak wynika z ustaleń organów Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki od dnia 12 maja 2006 r. do dnia wskazanego w skutecznie złożonej rezygnacji, tj. 1 lipca 2011 r. - po trzecie - że egzekucja przeprowadzona w stosunku do Spółki była bezskuteczna Wskazać należy, że o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 o.p., nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wydanie, w jego konsekwencji, postanowienia w sprawie umorzenia tego postępowania. Mogą za tym przemawiać też inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (por. Rafał Dowgier, Komentarz do art.116 ustawy - Ordynacja podatkowa, Lex Omega, stan prawny na 15 stycznia 2013 r.). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo uznał, że wobec Spółki była prowadzona egzekucja, która nie doprowadziła do zaspokojenia długu publicznoprawnego w zakresie podatku od towarów i usług. Powyższe potwierdza postanowienie Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., znak: [...], w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki. Powyższe bezspornie potwierdza bezskuteczność przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego z majątku Spółki. Ustalenia organu podatkowego nie zostały w żaden sposób podważone, a tym samym zaistniała podstawa do uznania, że argumentacja Skarżącego podnoszona zarówno w odwołaniu jak i w skardze co do nieprzeprowadzenia egzekucji ze wszystkich składników mienia Spółki stanowi w istocie gołosłowną polemikę z oceną organu podatkowego dokonaną zgodnie z prawem i w oparciu o udokumentowane ustalenia, w tym w toku postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że organ podatkowy wykazał istnienie wszystkich przesłanek pozytywnych przewidzianych art. 116 § 1 i § 2 o.p. koniecznych dla przeniesienia na rzecz Skarżącego (jako byłego członka zarządu Spółki), posiadającego status członka zarządu Spółki w okresie, gdy upłynął termin płatności zobowiązania podatkowego Spółki określonego ww. decyzją Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Wskazać również należy, że organ podatkowy prawidłowo ustalił, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w art. 116 § 1 pkt 1-2 o.p., a więc uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości spółki kapitałowej. Jak już wyżej wskazano, wykazanie tych przesłanek obciąża samego Skarżącego. Do przesłanek negatywnych przesądzających o odpowiedzialności członka zarządu, czy też o jej braku zalicza się, po pierwsze, wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo, po drugie, wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy członka zarządu, albo też, po trzecie, wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W orzecznictwie dominuje pogląd, że ocena czy zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło we właściwym czasie, powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego i układowego, które od 1 października 2003 r. regulowane jest przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z dnia 2015 r. poz. 233) - zwana dalej: "p.u.n.", wcześniej zaś przepisami rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe, Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512) [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1208/11, uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 czerwca 2011 r., sygn. akt 316/10, 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 120/11, C. Kosikowski,L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III]. Z art. 21 ust. 1 p.u.n. wynika, że dłużnik jest obowiązany nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Podstawą ogłoszenia upadłości jest niewypłacalność dłużnika, o czym stanowi art. 10 p.u.n. Z kolei, w myśl art. 11 p.u.n. dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. W literaturze podkreśla się, że dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 p.u.n.. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn (por. Feliks Zedler, Komentarz do art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze). Terminu "czasu właściwego do zgłoszenia wniosku" nie należy jednak mechanicznie przenosić z p.u.n., lecz uwzględniając okoliczności sprawy ustalać "właściwy czas" do zgłoszenia wniosku w konkretnym przypadku. Istotne jest określenie, w jakim czasie działający z należytą starannością zarząd spółki kapitałowej mógł stwierdzić, że istnieją okoliczności uzasadniające podjęcie działań zapobiegających upadłości lub ogłoszeniu upadłości. W przypadku dużych spółek, prowadzących różnoraką działalność, często rozproszoną organizacyjnie oraz osiągających przychody z różnych źródeł moment, w którym zarząd mógł uzyskać informację, będzie inny niż w przypadku, np. mniejszych spółek prowadzących jednolity organizacyjnie profil działalności, umożliwiający stałe monitorowanie jej sytuacji finansowej. Istotna jest samodzielna, dokonana na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocena, który moment był właściwy dla zgłoszenia przez członka zarządu wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego spółki. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że zgodnie ze znajdującą się w aktach sprawy informacją z Sądu Rejonowego S. -Centrum w S. XII Wydział Gospodarczy z dnia 15 listopada 2016 r. wynika, że nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości oraz nie wpłynęło podanie o otwarcie postępowania układowego wobec Spółki. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że "[...]" Sp. z o.o. nie uregulowała należności przypadających na rzecz następujących podmiotów: - A. D. za okres: od 30 stycznia 2011 r., od 15 lutego 2011 r., od 18 marca 2011 r., od 2 kwietnia 2011 r., od 16 kwietnia 2011 r., od 2 maja 2011 r., od 16 maja 2011 r., od 10 lutego 2012 r, od 11 stycznia 2016 r., od 4 lutego 2015 r. w kwocie [...]zł; - Naczelnik Z. Urzędu Skarbowego w S. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., poszczególne miesiące od stycznia do kwietnia, lipiec, październik i grudzień 2011 r. w kwocie [...]zł; - Prezydent Miasta S. za okres: od stycznia do grudnia 2010 r., od stycznia do grudnia 2011 r. i od 6 grudnia 2011 r. w kwocie [...]zł; - Województwo Z. za okres: 17 grudnia 2010 r. – 17 grudnia 2011 r. i od 20 listopada 2009 r. w kwocie [...]zł. Znaczna cześć ww. zaległości dotyczyła zatem okresu gdy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki. Przypomnieć w tym miejscu należy, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w uchwale z dnia 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSP 3/09 (opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), badanie przez organ podatkowy właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości powinno uwzględniać wysokość zobowiązania podatkowego, określonego w decyzji organu podatkowego nawet w sytuacji wydania tej decyzji w okresie, kiedy członek zarządu nie pełnił już funkcji. Spółka była zobowiązana do zapłaty podatku należnego w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa, a niewypełnienie tych obowiązków w terminie i we właściwej wysokości uzasadnia wydanie przez organ podatkowy decyzji na podstawie przepisu art. 21 § 3 o.p.. Nie zmienia to jednak oceny, że zobowiązanie już wcześniej istniało i powinno zostać wykonane w prawidłowej wysokości w terminach przewidzianych przepisami prawa. Mając zatem powyższe na uwadze wskazać należy, że przy badaniu przesłanki uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości spółki poprzez wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy członka zarządu należało uwzględnić także kwoty zobowiązań wynikających z decyzji wymiarowej organu podatkowego, tj. Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S., którą określono Spółce zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług min. za grudzień 2010 r., i poszczególne miesiące od stycznia do kwietnia 2011 r., a więc za okres gdy Skarżący pełnił funkcje członka zarządu. Z dokonanych przez organ ustaleń wynika, że zaległości Spółki systematycznie przyrastały, co potwierdza, iż co najmniej od końca 2010 r. nie była ona w stanie spłacać w pełni swoich zobowiązań, a stan ten nie uległ zmianie. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego co do nieposiadania przez Spółkę zaległości w zapłacie należności oraz braku podstaw do ogłoszenia jej upadłości w czasie, kiedy sprawował funkcję w jej zarządzie. Skarżący skutecznie nie zakwestionował także istnienia zaległości w regulowaniu należności na rzecz podmiotów wymienionych w decyzji organu odwoławczego. Organ odwoławczy dokonał wnikliwej analizy sytuacji finansowej Spółki w kontekście zasadności zgłoszenia wniosku o upadłość. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności nie ulega wątpliwości, że Skarżący (jako członek zarządu - wiceprezes) winien był złożyć wniosek o upadłość Spółki. Prawidłowo wskazał zatem organ, mając na uwadze powyższe ustalenia, że wniosek taki powinien zostać złożony najpóźniej w 2011 r. Zatem, właściwym momentem na złożenie wniosku o upadłość Spółki był okres w którym Skarżący był członkiem zarządu Spółki. W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Skarżącego, że sytuacja finansowa Spółki była bardzo dobra i realizowała ona wszystkie swoje zobowiązania. Nie zasługują na aprobatę także twierdzenia Skarżącego, że nie ma jego winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, gdyż prowadzeniem spraw finansowych Spółki zajmował się syn - P. S., a do Skarżącego należały wyłącznie kwestie techniczne. Ponadto, z uwagi chorobę i rehabilitację, a w związku z tym przebywanie na licznych zwolnieniach lekarskich, nie uczestniczył on w prowadzeniu spraw Spółki. Organ odwoławczy, dokonując oceny sprawy, rozważył podniesione przez Skarżącego okoliczności podziału zadań i obowiązków pomiędzy członkami zarządu, niezajmowania się przez Skarżącego sprawami finansowymi Spółki, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu decyzji. Organ trafnie wskazał, że przytoczone przez skarżącego okoliczności nie stanowią przesłanek do wyłączenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Zakres odpowiedzialności członków zarządu za prowadzenie spraw spółki i jej reprezentację regulują przepisy art. 201 i 208 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks Spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm.) - zwany dalej: "k.s.h.". Zgodnie z tymi przepisami zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę, a każdy członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki. Podział obowiązków pomiędzy członkami zarządu jest więc kwestią ich wzajemnych porozumień i ustaleń, wewnętrznej organizacji pracy oraz indywidualnej decyzji członka zarządu w zakresie stopnia zainteresowania, aktywności i zaangażowania w kontrolę nad sprawami spółki i zaufania do innych osób. Na odpowiedzialność nie wpływa, także długotrwała przerwa w pełnieniu obowiązków członka zarządu związana z chorobą. Jak ustalił bowiem organ odwoławczy faktem jest, że skarżący przebywał na zasiłku chorobowym w okresie od 10 marca 2010 r. do 24 sierpnia 2010 r., na świadczeniu rehabilitacyjnym w okresie od 25 sierpnia 2010 r. do 21 stycznia 2011 r. i ponownie na zasiłku chorobowym w okresie od 21 września 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. Z dokonanych jednak ustaleń organu nie wynika, że choroba stanowiła przeszkodę uniemożliwiającą Skarżącemu uczestniczenie w sprawach dotyczących Spółki. Z zeznań świadka - P. S. wynika, że w 2010 r. Skarżący, z uwagi na problemy zdrowotne, coraz mniej uczestniczył w życiu firmy, a praktycznie od połowy 2010 r. zajmował się wyłącznie nadzorem nad warsztatem i doradztwem przy naprawach sprzętu. Nie pojawiał się regularnie w firmie, jedynie w razie zapotrzebowania - w sytuacji zaistnienia pytań i problemów. Powyższe wskazuje zatem, że choroba nie wyłączała Skarżącego z obiektywnej możliwości pełnienia funkcji członka zarządu, swobody wyrażania woli lub wiedzy. Sumując wskazać należy, unormowanie w art. 116 o.p. dotyczące subsydiarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe, czyli obok odpowiedzialności za nie samej spółki, służyć ma obciążeniu członka zarządu obowiązkiem wyrównania uszczerbku poniesionego w tym zakresie wskutek ich nieprawidłowego działania. Przy ocenie, czy w okolicznościach danej sprawy nie zgłoszono wniosku o upadłość "we właściwym czasie" nie można ograniczyć się do ustalenia obiektywnego momentu zaistnienia przesłanek zgłoszenia wniosku o upadłość i odniesienia do niego terminu wskazanego w art. 21 p.u.n., abstrahując jednocześnie od obowiązków, jakie członek zarządu spółki ma do spełnienia wobec jej wierzycieli. Brak odpowiedzialności członka zarządu wystąpiłby, gdyby wykazane zostało, że członek zarządu uczynił ze swej strony wszystko, by nie dopuścić do zniweczenia celu postępowania upadłościowego poprzez stworzenie sytuacji, w której niektórzy wierzyciele są zaspokajani kosztem innych. Przedstawiony sposób rozumienia art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p. znajduje oparcie w ratio legis tego przepisu, a także jest uzasadniony jego brzmieniem. Skoro członek zarządu odpowiadać ma za brak możliwości zaspokojenia należności podatkowych Skarbu Państwa w sytuacji niewypłacalności spółki, to dla zwolnienia się z tej odpowiedzialności zainteresowany winien wykazać swoje starania w możliwości równomiernego z wszystkimi innymi wierzycielami zaspokojenia Skarbu Państwa w toku postępowania upadłościowego, a Sąd zobowiązany jest wszystkie te okoliczności ocenić. Wbrew zarzutom Skarżącego, organ trafnie wskazał, że powoływane przez niego okoliczności nie stanowią przesłanki do wyłączenia jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, gdyż członkowie zarządu zobowiązani są do bieżącego śledzenia jej spraw finansowych. Skarżący mógł zwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki także poprzez wskazanie jej mienia, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Skarżący nie naprowadził jednak w toku postępowania podatkowego dowodów na istnienie takiego majątku. Poprzestał natomiast na ogólnikowych stwierdzeniach, że sytuacja finansowa Spółki była dobra. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że prawidłowo organ odwoławczy uznał, że Skarżący nie wykazał zaistnienia żadnej z okoliczności egzoneracyjnych powołanych w przywołanym wyżej art. 116 o.p. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 116 o.p. w zw. z art. 122 o.p., art. 121 § 1 o.p. oraz art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) o.p. oraz art. 151a o.p. Sąd nie stwierdził także naruszenia innych przepisów procesowych i materialnych, w tym dotyczących postępowania dowodowego czy ogólnych zasad postępowania. Z akt postepowania wynika także, że pełnomocnik Strony został zapoznany z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W toku postępowania zatem organy działały zgodnie z przepisami prawa, podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy rozpatrzyły w sposób wyczerpujący. Ponadto, postępowanie przed organem odwoławczym zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł postępowania dwuinstancyjnego. W związku z powyższym, zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania podatkowego, Sąd uznał za nieuzasadnione. Odnosząc się do wniosków dowodowych przedstawionych przez pełnomocnika Skarżącego Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wyjaśniając tę kwestię wskazać należy, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, dalej, w skrócie: "p.p.s.a.") przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest jedynie prowadzenie dowodów z dokumentów, i to w ograniczonym zakresie. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zgodności wydanego wcześniej aktu administracyjnego z prawem (art. 1 § 2 i art. 2 p.p.s.a.). Dlatego sąd administracyjny może prowadzić postępowanie dowodowe w bardzo ograniczonym zakresie i tylko w szczególnych warunkach wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a., a jego celem jest wyjaśnienie wątpliwości związanych z prawidłowością zaskarżonej decyzji, innego aktu lub czynności organu administracyjnego. Art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza ścisłe granice dopuszczalności wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika przede wszystkim, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym - ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżoną decyzją. Z przepisu tego wynika także, iż dopuszczenie takiego nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04, opubl. www.orzecznia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego żądanie dopuszczenia dowodu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. musi dotyczyć dowodu nowego, istotnego, a także mieć związek z rozpoznawaną sprawą, a ponadto nie może prowadzić do przedłużenia postepowania. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w toku postępowania sądowego pełnomocnik Skarżącego złożył do akt obszerne pliki pism w postaci dokumentów znanych organowi (np. upomnienie i tytuły wykonawcze dot. egzekucji podatki VAT, bilanse finansowe), kserokopii wyciągów bankowych nieustalonego podmiotu czy też wybiórczo wyselekcjonowanych zaświadczeń o niezaleganiu z uiszczaniem podatków i składek, także za okres gdy Skarżący nie pełnił już funkcji członka zarządu Spółki. W pliku przedłożonych pism znajdują się również kserokopie rejestrów zakupów VAT, które także z znacznym zakresie dotyczą okresu, gdy Skarżący nie pełnił już funkcji w Spółce. Odnośnie tych ostatnich dokumentów wskazać należy, że wykraczają one poza granice rozpoznawanej sprawy bowiem orzekając o odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 o.p. brak podstaw by badać zasadności opodatkowania Spółki podatkiem od towarów i usług i kwestionować zasadność ostatecznej decyzji w tym zakresie. Odnośnie kserokopii opinii biegłego rewidenta oraz opinii biegłego sądowego załączonych do akt sprawy wskazać należy, że opinia biegłego nie jest dokumentem w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., a więc przeprowadzenie tych dowodów zgodnie z wnioskiem pełnomocnika godziłoby w treść ww. regulacji. Za nieprzydatną w sprawie uznał Sąd także decyzję Prezydenta [...] dotyczącą P. S., z której wynika, że organ umorzył postępowanie w sprawie przeniesienia na ww. odpowiedzialności za zaległe zobowiązania podatkowe Spółki z tytułu podatku od nieruchomości, który nie był regulowany w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 września 2011 r., co po części wynika z ustaleń organu. Wskazać także należy, że wyrażona w tej decyzji ocena zasadności przeniesienia odpowiedzialności na P. S. za zobowiązania Spółki w żaden sposób nie wiąże organu podatkowego w nieniejszej sprawie. Na marginesie dodać jeszcze należy, że znaczna część przedkładanych przez pełnomocnika Skarżącego pism, złożona została w kserokopiach niepotwierdzonych za zgodność, co dodatkowo wskazuje, że nie mogą one być uznane za dokument. To także w sposób oczywisty wykluczało możliwość przeprowadzenia z nich dowodu. Z tych wszystkich względów Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych Skarżącego. Mając na uwadze powyższe skargę należało, jako nieuzasadnioną, oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.