I SA/Sz 986/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi L. Ż. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie interpretacją indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, Minister Finansów, działający przez upoważnionego dyrektora Izby Skarbowej, stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy, L. Ż. wskazane we wniosku z dnia [...] r., uzupełnionym pismem z dnia [...]r., jest nieprawidłowe. We wniosku tym przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. W dniu [...] r. Spółka S. zawarła z L. Ż. i Jej małżonkiem umowę ustanowienia odrębnej własności i sprzedaży lokalu nr [...], położonego przy ulicy [...] w [...], który to lokal znajdował się w kamienicy przejętej aportem od gminy. Kamienica ta została poddana gruntownej przebudowie, w wyniku której, w nieruchomości były wyodrębniane i sprzedawane kolejne lokale. W wyniku tych czynności dla lokalu nr [...] została założona księga wieczysta nr [...]. W dniu [...] r. aktem notarialnym Spółka S. nabyła od J.i H. M. lokal nr [...], dla którego prowadzona była KW nr [...], a małżeństwo M., w zamian za to nabyło od Spółki lokal nr [...]. L. Ż. wraz z małżonkiem mieszka w lokalu nr [...] od [...] r. Efektem przedstawionego stanu faktycznego było to, że przez kilkanaście lat, od [...] do [...] r., dla lokalu nr [...] prowadzone były dwie księgi wieczyste mimo, że faktycznie był tylko jeden lokal. Konieczne stało się dokonanie czynności mającej na celu uregulowanie stanu faktycznego i prawnego nieruchomości. Stosowną umowę w formie aktu notarialnego strony zawarły w dniu [...] r., a następnie zmieniły aneksem z dnia [...] r. W wyniku tej czynności rozwiązano umowę sprzedaży z [...] r. i wniesiono o zamknięcie KW nr [...] oraz dokonano ponownej sprzedaży lokalu w celu ujawnienia L. Ż. i Jej małżonka jako właścicieli we właściwej księdze wieczystej lokalu, tj. księdze nr [...]. Istotnym jest, że czynności objęte aktem notarialnym z dnia [...] r. dotyczyły tego samego lokalu i nie spowodowały zmiany stanu posiadania. Sąd Wieczystoksięgowy zrealizował wnioski zawarte w akcie notarialnym, dokonał zamknięcia KW nr [...] i jednocześnie ujawnił L. i M. Ż. jako właścicieli lokalu nr [...] w KW o nr [...]. Na gruncie wyżej przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawczyni zwróciła się z następującym pytaniem, czy gdyby doszło do sprzedaży lokalu nr [...] (KW o nr [...]) przez L. i M. Ż. przed dniem [...]r. wynagrodzenie otrzymane z tego tytułu będzie stanowić źródło przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Według Wnioskodawczyni, L. Ż., wynagrodzenie otrzymane z odpłatnego zbycia lokalu nr [...] dokonanego przed dniem [...] r. nie będzie stanowiło źródła przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie - wynagrodzenie otrzymane z tego tytułu nie stanowi źródła przychodu. W przedmiotowej sprawie w styczniu [...] r., L. Ż. wraz z małżonkiem nabyła lokal mieszkalny nr [...], a także została wpisana wraz z małżonkiem do księgi wieczystej jako właściciele tej nieruchomości. Konieczność zamknięcia jednej z dwóch ksiąg prowadzonych dla tego lokalu spowodowała zawarcie w [...] r. umowy w formie aktu notarialnego i wpisanie L. Ż. i małżonka jako właścicieli lokalu do KW nr [...]. L. Ż. wraz z małżonkiem faktycznie nabyli lokal w [...] r. i dysponują nim od [...] r. Przez cały ten czas widnieli również jako jego właściciele w księdze wieczystej lokalu, wcześniej o nr KW [...], a obecnie [...], korzystając z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, nie zgodził się ze stanowiskiem Wnioskodawczyni, przedstawiając swoje stanowisko w zaskarżonej ww. interpretacji indywidualnej, w której wyjaśnił, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, przeniesienie prawa własności lokalu na Wnioskodawczynię w wyniku ponownej sprzedaży lokalu dokonanej w [...] r. stanowiło nabycie w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji przywołując przepisy art. 10 ust.1 pkt 8 lit.a) – c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także art. art. 155 § 1 i 535 Kodeksu cywilnego stwierdził, że jeżeli sprzedaż wskazanej we wniosku nieruchomości nastąpi przed dniem [...]r., to wówczas sprzedaż ta będzie stanowiła źródło przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazał także organ, że co do zasady rozwiązanie umowy sprzedaży nieruchomości nie powoduje automatycznego przeniesienia prawa własności z powrotem na zbywcę. Rozwiązanie umowy nie znosi bowiem wszystkich jej skutków, w szczególności zaś jej skutku rzeczowego w postaci przeniesienia własności nieruchomości. Zdaniem organu, rozwiązanie umowy sprzedaży nie niweczy skutku pierwotnego, czyli skutecznego przeniesienia prawa własności nieruchomości, nie oznacza ono bowiem unieważnienia umowy. W przedmiotowej sprawie – jak dalej wskazał organ – co wynika z treści wniosku, Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem nabyła odrębną własność lokalu nr [...], a następnie w dniu [...] r. w drodze aktu notarialnego rozwiązano umowę sprzedaży z [...] r. oraz dokonano przeniesienia prawa własności na rzecz Wnioskodawczyni i Jej małżonka w drodze ponownej sprzedaży. Organ podkreślił, że w sytuacji przedstawionej we wniosku, przeniesienie prawa własności lokalu na Wnioskodawczynię w wyniku ponownej sprzedaży lokalu dokonanej w [...] r. stanowiło nabycie w rozumieniu art. 10 ust.1 pkt 8 lit.a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pięcioletni termin, o którym mowa w tym przepisie, winien być liczony od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie prawa własności na Wnioskodawczynię. Zdaniem organu, jeżeli sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nastąpi przed upływem tego terminu, tj. przed dniem [...] r., będzie stanowiła źródło przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych., a tym samym dochód uzyskany z odpłatnego zbycie tej nieruchomości, dokonanego przed [...] r., będzie podlegał opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30 e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, pismem wniesionym w dniu [...] r., Wnioskodawczyni, L. Ż. wezwała do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, że w wydanej interpretacji błędnie uznano, że sprzedaż lokalu przed dniem [...] r. będzie stanowiła źródło przychodu. W wyniku ponownej analizy sprawy, przy uwzględnieniu zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ww. interpretację indywidualną L. Ż. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na Jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił zaskarżonej interpretacji: I. naruszenie prawa materialnego, tj. 1) art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uznanie, że sprzedaż przez Skarżącą lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] przed dniem [...] r. stanowić będzie źródło przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30 e tej ustawy, 2) art. 3 i 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece poprzez uznanie, że Skarżąca nie jest właścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] od [...] r., a tym samym, że nie upłynął jeszcze 5 letni termin od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tego lokalu, oraz II. naruszenie procedury podatkowej, tj. 3) art. 14 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nie poparcie stanowiska organu podatkowego wyrażonego w zaskarżonej interpretacji odpowiednim uzasadnieniem prawnym, w szczególności organ nie wyjaśnił, dlaczego, mimo iż Skarżąca kupiła lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] już w [...] r. i przez cały ten czas, do chwili obecnej widnieje jako właściciel lokalu w księdze wieczystej nieruchomości, organ uznał, że zbycie przez nią tego lokalu przed dniem [...] r. stanowić będzie źródło przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30 e tej ustawy. Uzasadniając zarzuty skargi, Skarżąca ponownie przedstawiła stan faktyczny sprawy jak we wniosku i podkreśliła, że wraz z mężem była w posiadaniu lokalu nr [...] nieprzerwanie od [...] r. i przez cały ten czas widniała również jako jego właścicielka w księdze wieczystej lokalu, początkowo o numerze [...], a potem KW nr [...]. Skarżąca uważa, że przez cały czas chroniła Go rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych. Skoro bowiem przepisy o rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych każą traktować osobę wskazaną w księdze wieczystej jako właściciela nieruchomości, a Skarżąca była ujawniona jako właściciel lokalu nr [...] w księdze lokalowej i budynkowej nieruchomości nieprzerwanie od [...] r., należy uznać, że tak powinna być traktowana również na gruncie przepisów prawa podatkowego. Zdaniem Skarżącej, zaistniała sytuacja, której nie zawiniła, nie powinna negatywnie wpływać na Jej sytuację podatkową. W ocenie Skarżącej, istotnym z punktu widzenia zaistniałej sytuacji oraz oceny jej na gruncie skutków prawa podatkowego jest także to, że od [...] r. nieprzerwanie posiada przedmiotowy lokal nr [...] ze świadomością władania nim jak właściciel, a dokonane czynności prawne miały na celu jedynie naprawienie zaistniałych błędów formalnych w postaci konieczności "zlikwidowania" jednej z dwóch ksiąg wieczystych prowadzonych dla tego samego lokalu. Skarżąca przytoczyła również na art. 65 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje, a w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Skarżąca sumując wskazała, że w przedstawionej sytuacji istnieją przesłanki do uznania, że sprzedaż lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] przed dniem [...] r. nie będzie stanowiła źródła przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a tym samym, że wydana interpretacja indywidualna nie jest prawidłowa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, powtarzając przy tym całą argumentacją wskazaną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz wniósł o jej oddalenie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 P.p.s.a.), przy czym sąd administracyjny nie jest władny dokonywać interpretacji, zastępując w ten sposób organ interpretacyjny, lecz jest obowiązany wytknąć błąd wykładni, który doprowadził do zajęcia stanowiska niezgodnego z prawem. Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji Sąd stwierdził, że odpowiada ona obowiązującemu prawu. Istota sporu pomiędzy skarżącą a organem wydającym interpretację sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy gdyby doszło do sprzedaży lokalu nr [...] (KW o nr [...]) przez L. i M. Ż. przed dniem [...] r. wynagrodzenie otrzymane z tego tytułu będzie stanowić źródło przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), stanowi, że źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a) - c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Organ prawidłowo wyjaśnił, że w świetle przytoczonego wyżej przepisu, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem jednak, że zostanie dokonana w zakreślonym tym przepisem czasie, a mianowicie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Prawidłowo również organ przywołał przepisy Kodeksu cywilnego wskazując na art. art. 155 § 1, 535 i 158. Zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Jeżeli jednak umowa dotyczy zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego (art. 158 K.c.). W myśl zaś art. 535 Kodeksu cywilnego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Tego rodzaju umowa jest umową wzajemną, kształtowaną oświadczeniami woli stron. W świetle przytoczonych wyżej przepisów (art. art. 155 § 1, 535 i 158 K.c.) wynika, że istota sprzedaży polega na przeniesieniu prawa własności i wydaniu rzeczy ze zbywcy na rzecz nabywcy, druga zaś strona takiej umowy ma obowiązek rzecz nabytą odebrać i za nią zapłacić. Analizując zatem skutki rozwiązania umowy sprzedaży – do czego doszło na podstawie aktu notarialnego w dniu [...] r., i na mocy jednocześnie dokonano przeniesienia prawa własności ze zbywcy na rzecz nabywcy (na rzecz Skarżącej i jego małżonka), co wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku - trafnie organ stwierdził, że co do zasady rozwiązanie umowy sprzedaży nieruchomości, nie powoduje przeniesienia własności z powrotem na zbywcę. Rozwiązanie umowy nie znosi bowiem wszystkich jej skutków, w szczególności zaś jej skutku rzeczowego w postaci przeniesienia własności nieruchomości. Rozwiązanie umowy skutkuje jej wygaśnięciem, co oznacza, że strony rozwiązanej umowy strony nie są już dłużej związane tym stosunkiem prawnym. A zatem, rozwiązanie umowy sprzedaży nie niweczy skutku pierwotnego, czyli skutecznego przeniesienia prawa własności nieruchomości, nie oznacza ono bowiem unieważnienia umowy. Podkreślić należy, że ze stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy jednoznacznie wynika, że Skarżąca wraz z małżonkiem nabyła w [...] r. odrębną własność lokalu nr [...], zaś w dniu [...] r. w drodze aktu notarialnego rozwiązano umowę sprzedaży z [...] r., i równocześnie dokonano przeniesienia prawa własności na rzecz Skarżącej i Jej małżonka w drodze ponownej sprzedaży tego lokalu. A zatem, na gruncie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprawy jednoznacznie wynika, że Skarżąca i Jej małżonek nabyli przedmiotowy lokal w drodze umowy zawartej w [...] r., którą następnie rozwiązano w [...] r. i ponownie przeniesiono prawo własności w drodze sprzedaży – na rzecz Skarżącej i Jej małżonka (doszło do ponownego nabycia lokalu nr [...]). Wystąpiły zatem dwie odrębne czynności prawne (zdarzenia prawne), a mianowicie, zawarcie umowy kupna - sprzedaży lokalu nr [...] w [...] r., a następnie w [...] r. rozwiązanie tej umowy (wygaśnięcie) i ponowne kupno lokalu nr [...]. Nie ma znaczenia prawnego na gruncie prawa cywilnego, że skarżący wraz z małżonką jest w ciągłym, nieprzerwanym posiadaniu tego lokalu. Istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma dokonanie dwóch odrębnych ww. czynności prawnych (zawarcie umowy nabycia lokalu nr [...] w [...] r. – uzyskanie jego własności oraz rozwiązanie tej umowy w [...] r. – brak prawa własności do lokalu nr [...] i ponowne dokonanie nabycia tego lokalu, ponowne przeniesienie własności) ze względu na skutki prawne jakie wywołują w sferze prawnej stron takich umów, o czym wyżej mowa. Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy przeniesienie prawa własności lokalu na rzecz Skarżącej w wyniku ponownej sprzedaży lokalu dokonanej w [...] r. stanowiło nabycie w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym pięcioletni termin, o którym mowa w tym przepisie, winien być liczony od końca roku kalendarzowego w którym nastąpiłoby przeniesienie prawa własności na rzecz Skarżącego. Jeżeli zatem sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nastąpiłaby przed upływem tego terminu, tj. przed dniem [...] r., dopiero wówczas zaistnieje podstawa do uznania tej sprzedaży w kontekście źródła przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Sądu, brak jest zatem podstaw do uznania, że zaskarżona interpretacja narusza art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez stronę skarżącą we wniosku wprost bowiem wynika, że umową w formie aktu notarialnego rozwiązano umowę sprzedaży z [...] r. oraz dokonano ponownej sprzedaży przedmiotowego lokalu. Stanowisko organu jest zgodne z prawem. Prawidłowo organ wskazał, że nie sposób uznać, że zawarta w [...] r. umowa sprzedaży nie wywołuje skutków cywilnoprawnych w postaci przeniesienia prawa własności i w konsekwencji pozostaje bez wpływu na ustalenie daty nabycia przedmiotowego lokalu. Niezależnie bowiem od wystąpienia dodatkowego skutku w postaci zamknięcia jednej z dwóch ksiąg wieczystych, umowa ta jako umowa sprzedaży przeniosła prawo własności na nabywcę. Tym samym, z punktu widzenia prawa podatkowego nie ma znaczenia, że Skarżąca cały czas faktycznie posiadała przedmiotowy lokal ze świadomością władania nim jak właściciel. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 3 i 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, Sąd podziela stanowisko organu w tym zakresie, w szczególności odnosząc się do stwierdzenia Skarżącego, że chroniła go rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, trafnie przywołano uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2003 r. sygn. III CZP 70/03. Sumując powyższe wskazać zatem należy, że organ podatkowy udzielając odpowiedzi na pytanie zadane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, prawidłowo przyjął przedstawiony przez podatnik opis zdarzenia przyszłego. Udzielając odpowiedzi na zadane pytanie, organ był zobligowany do uczynienia tego w oparciu jedynie o informacje podane przez stronę we wniosku oraz piśmie nadesłanym w odpowiedzi na wezwanie organu, jako uzupełnienie wniosku. Należy podkreślić, że postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub hipotetycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. W postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji wnioskodawca (podatnik) wyczerpująco przedstawia stan faktyczny zdarzenia przyszłego. Przedstawia go przy tym w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie wprost w treści wniosku, który kieruje do organu mającego wydać interpretację. Oznacza to, że stan faktyczny, na gruncie którego ma być wydana interpretacja, nie może być ,,dopowiadany" dołączanymi do wniosku dokumentami. Podatnik w tym postępowaniu nie powinien, a tym bardziej nie musi udowadniać, że przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym. Jednocześnie nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody składane przez podatnika lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością (w przypadku, gdy wniosek podatnika dotyczy stanów, które mają lub miały już miejsce). Nie może być również prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej. Brak jest także podstaw do poddawania jakichkolwiek dowodów składanych przez wnioskodawcę swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. Innymi słowy, postępowanie to nie może zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę, lecz organ ten ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Co najwyżej może wyłącznie w trybie art. 14a § 5 w zw. z art. 169 § 1 O.p. żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. Organ podatkowy dokonuje więc interpretacji, przyjmując za wnioskodawcą ściśle określony stan faktyczny (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 października 2009 r., I SA/Kr 1188/09 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Sumując powyższe wskazać należy, że organ podatkowy udzielając odpowiedzi na pytanie zadane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, prawidłowo przyjął przedstawiony przez podatnik opis zdarzenia przyszłego. Udzielając odpowiedzi na zadane pytanie, organ był zobligowany do uczynienia tego w oparciu jedynie o informacje podane przez stronę we wniosku oraz w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku, gdyż - jak wyżej wskazano - postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub hipotetycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. A zatem, stanowisko organów podatkowych przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej należy uznać za trafne. Organ podatkowy w sposób poprawny wyjaśnił, jakie przepisy mają zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i na czym polega nieprawidłowość stanowiska skarżącego. Z tych względów należało stwierdzić, że zaskarżona interpretacja indywidualna zapadła bez naruszenia zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.