I SAB/Sz 10/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 19 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie niewydania postanowienia o ustanowieniu zabezpieczenia zobowiązań podatkowych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. J. K. złożyła w dniu [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie niewydania postanowienia o ustanowieniu zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w której zarzuciła organowi bezczynność w sprawie wniosku skarżącej z dnia 7 sierpnia 2009 roku oraz 6 listopada 2011 roku dotyczącego zastosowania zastawu skarbowego i ewentualnego wykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji wymiarowych za okres 2004-2007. J K wskazała w uzasadnieniu skargi, że pomimo tego, iż zwracała się do organu podatkowego o przyjęcie zastawu skarbowego na rzeczach ruchomych będących własnością firmy, Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wydał, jak to wymaga przepis art. 33g, art. 33f, art. 33d § 3 w związku z art. 41 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), postanowienia, na które służy zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Rozpoznawana sprawa dotyczy postępowania podatkowego, a zatem zastosowanie znajduje art. 141 § 1 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub w terminie ustalonym na podstawie art.140 stronie przysługuje ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia; 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby celnej lub dyrektora izby skarbowej. Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości (art. 141 § 2 ordynacji podatkowej). Ponaglenie zatem stanowi specyficzny środek zaskarżenia, wykorzystanie którego – polegające nie tylko na wniesieniu go przez stronę, ale również rozpatrzeniu przez właściwy organ lub po upływie 30 dni od wniesienia do tego organu – jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu podatkowego lub celnego (por. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2010 r. I GSK 383/09 oraz postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2006 r. I FSK 588/05). W rozpoznawanej sprawie skarżąca J. K. nie wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej ponaglenia o jakim mowa w art.141 § 1 ordynacji podatkowej, a zatem uznać należało, że wniesiona przez nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jest niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.