I SAB/Sz 120/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik,, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Szczecinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Dyrektor Aresztu Śledczego w Szczecinie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku R. S. z dnia 12 lipca 2024 r. w części dotyczącej udostępnienia załączników do formularza ofertowego G. S. J. wymienionych w pkt 12 ppkt 2 i 3 tego formularza oraz, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zobowiązuje Dyrektora Aresztu Śledczego w Szczecinie do rozpoznania wniosku R. S. z dnia 12 lipca 2024 r. w części dotyczącej udostępnienia załączników do formularza ofertowego G. S. J. wymienionych w pkt 12 ppkt 2 i 3 tego formularza, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Dyrektora Aresztu Śledczego w Szczecinie na rzecz skarżącego R. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 12 lipca 2024 r. (które wpłynęło do organu 15 lipca 2024 r.) R. S. zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: "- oferta złożona przez gospodarstwo rolne S. J. w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego nr [...] (dostawy ziemniaków), - oferta złożona przez gospodarstwo rolne M. J. w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego nr [...] (dostawy ziemniaków), - wszystkie faktury wystawione przez wykonawcę w ramach umowy nr [...] z dn. 22.05.2023. - przedstawiony przez wykonawcę aktualny handlowy dokument identyfikacyjny do umowy nr [...] z dn. 22.05.2023, - wszystkie protokoły zdawczo-odbiorcze ewentualnie dokument przyjęcia na magazyn odebranych towarów w ramach umowy nr [...] z dn. 22.05.2023.". Decyzją z dnia 24 lipca 2024 r. nr [...], Dyrektor Aresztu Śledczego odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądania dotyczącego protokołów zdawczo-odbiorczych ewentualnie dokumentów przyjęcia na magazyn odebranych towarów w ramach umowy nr [...] z dnia 22 maja 2023 r. W załączniku do tej decyzji przedłożył ponadto żądane oferty i faktury oraz poinformował, że handlowy dokument identyfikacyjny dotyczy produktów pochodzenia zwierzęcego, którym przedmiot postępowania w niniejszej sprawie nie jest. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że konsekwencją jawności postępowania nie jest jawność wszystkich wytworzonych dokumentów. Pomimo, że jawnością objęta jest umowa o udzielenie zamówienia publicznego – to nie ma obowiązku udostępnienia żądanych dokumentów. Przepisy nie mogą być interpretowane rozszerzająco i należy je rozumieć w sposób ścisły. Zasada jawności postępowania o udzielenie zamówienia publicznego nie rozciąga się na inne dokumenty niezwiązane z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego. Nie można uznać, że protokoły zdawczo-odbiorcze, których udostępnienia żąda wnioskodawca, podlegają udostępnieniu jako dokumenty zwierające informacje publiczne na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych. Organ, dokonując oceny żądanych dokumentów, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjął, że protokoły zdawczo-odbiorcze, nie są dokumentami urzędowymi, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Są to dokumenty wewnętrzne i nie stanowią informacji publicznej, o której mowa we wspomnianej ustawie. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ wskazał, że dokument wewnętrzny służy realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądza o kierunkach działania organu. Dokument taki, nawet jeżeli dokumentuje sferę faktów, to jest pozbawiony jakiegokolwiek waloru oficjalności. W pouczeniu zamieszczonym pod uzasadnieniem decyzji poinformowano skarżącego, że "od niniejszej decyzji stronie służy odwołanie do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego. Odpis opisanej wyżej decyzji wraz z pouczeniem został doręczony skarżącemu w dniu 25 lipca 2024 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie złożył odwołania od tej decyzji, natomiast pismem z dnia 30 lipca 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na "rażącą bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego poprzez nieudzielenie w pełnym zakresie informacji publicznej wnioskowanej przez skarżącego wnioskiem z dn. 12.07.2024 r. (doręczony organowi w dn. 15.07.2024 r.) na zasadzie ustawy o dostępie do informacji publicznej". Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie organu do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w pełnym zakresie, 2. zwolnienie z kosztów postępowania z uwagi na pobyt w zakładzie karnym i brak jakiegokolwiek źródła dochodu, 3. w sytuacji niezwolnienia z kosztów postępowania zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, 4. uznanie naruszenia prawa przez organ w sposób rażący, 5. na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 6. w sytuacji nieprzyznania ww. sumy pieniężnej zasądzenie od organu grzywny w wysokości [...] zł. W ocenie skarżącego, udzielona mu w dniu 25 lipca 2024 r. informacja jest niepełna. Brakuje w niej bowiem załączników do oferty, które zgodnie z pkt 12 formularza ofertowego stanowią integralną część oferty. Poza tym, oferta to nie tylko formularz ofertowy, ale także wszystkie dokumenty złożone przez oferenta w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Skarżący odniósł się ponadto do argumentacji organu zawartej w decyzji z dnia 24 lipca 2024 r. – nazywając ją pismem przewodnim. Wskazał, że niezbędnym elementem decyzji administracyjnej jest podstawa prawna jej wydania. Dodał, że pisma przewodniego organu do udzielonej mu informacji publicznej w niepełnym zakresie nie sposób uznać za decyzję. Nie zawarto w nim określenia "decyzja administracyjna Dyrektora Aresztu Śledczego ani podstawy prawnej na jakiej została wydana. Dlatego skarżący "to pismo traktuje jako pismo przewodnie bez mocy prawnej". Ustawowy termin do udzielenia informacji publicznej upłynął w dniu 29 lipca 2024 r., jednak informacja nie została udzielona we wnioskowanym zakresie. Skarżący nie zgodził się z poglądem, że protokół zdawczo-odbiorczy podpisywany w ramach umowy o udzielenie zamówienia publicznego jest dokumentem wewnętrznym i nie jest informacją publiczną. Zdaniem strony, nie można uznać, że organ nie miał wiedzy, że odmowa udzielenia informacji publicznej musi mieć formę decyzji administracyjnej, gdyż organ takie decyzje już wydał, a ponadto "przy sporządzeniu tego pisma przewodniego brała udział radczyni prawna". Dlatego działania organu należy uznać za świadome i celowe. Jest to już kilkunastokrotne naruszenie prawa przez organ przez nieudzielenie informacji, udzielenie jej w części lub po terminie. Wobec tego skarżący wnosi o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania oraz o oddalenie wniosku skarżącego o zwolnienie z kosztów postępowania. Organ podkreślił, że wbrew twierdzeniu skarżącego, pismo z dnia 24 lipca 2024 r. jest decyzją administracyjną w części dotyczącej odmowy udzielania skarżącemu informacji w zakresie doręczenia mu protokołów zdawczo-odbiorczych ewentualnie dokumentów przyjęcia na magazyn odebranych towarów w ramach umowy nr [...] Dodał, że podstawowym środkiem zaskarżenia przysługującym osobie niezgadzającej się z decyzją organu jest odwołanie od decyzji rozpatrywane przez organ II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy – wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Powołana ustawa stanowi rozwinięcie i realizację konstytucyjnej oraz konwencyjnej zasady obywatelskiego dostępu do informacji publicznej, wedle której informacja publiczna jest jawna i dostępna, poza sytuacjami ograniczenia jawności w drodze ustaw lub w związku z ochroną prywatności. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W niniejszej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Aresztu Śledczego będąc organem Służby Więziennej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.d.i.p. obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej, zaś stosownie do przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1869 ze zm.), Służba ta jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną i realizującą na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności (art. 1 i art. 2 u.s.w.), zaś dyrektor zakładu karnego jest jej organem (art. 7 pkt 3 u.s.w.). Realizując złożony przez skarżącego w dniu 15 lipca 2024 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ wydał w dniu 24 lipca 2024 r. decyzję, w której odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądania dotyczącego protokołów zdawczo-odbiorczych ewentualnie dokumentów przyjęcia na magazyn odebranych towarów w ramach umowy nr [...] z dnia 22 maja 2023 r. Ponadto w załączniku do tej decyzji przedłożył żądane oferty i faktury oraz poinformował, że handlowy dokument identyfikacyjny dotyczy produktów pochodzenia zwierzęcego, którym przedmiot postępowania w niniejszej sprawie nie jest. Wbrew poglądom skarżącego, sam fakt że w rozstrzygnięciu z 24 lipca 2024 r. zabrakło określenia "decyzja" nie przesądza, że taką decyzją rozstrzygnięcie to nie jest. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że o istocie aktu prawnego powinna przesądzać jego treść, a nie forma. Użycie takiej czy innej nazwy, bądź brak jej powołania nie ma zatem znaczenia dla charakteru prawnego danego aktu. Dla prawidłowej oceny czy akt jest rozstrzygnięciem merytorycznym w sprawie znaczenie ma bowiem to czy został wydany w indywidualnej sprawie administracyjnej, należącej do właściwości organu administracji państwowej. Pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji, taką decyzją będzie pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 k.p.a., jeśli tylko zawiera minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania takiego rozstrzygnięcia jako decyzji. Jest to bowiem akt administracyjny, o charakterze zewnętrznym, wydany na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, charakteryzujący się władczością i jednostronnością rozstrzygnięcia dotyczącego konkretnego przedmiotu i indywidualnego podmiotu (tak m.in. NSA w wyroku z 18 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1860/10, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Za decyzję administracyjną uważa się jednostronne, władcze rozstrzygnięcie organu administracji państwowej o wiążących konsekwencjach obowiązujących norm prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i w konkretnej sprawie, podejmowanym w sferze stosunków zewnętrznych, poza systemem organów państwowych i podległych im jednostek. Podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia może być jedynie norma prawa administracyjnego, z której bezpośrednio lub pośrednio wynika, że jej konkretyzacja następuje w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1987 r. sygn. akt SA/Wr 7303/87). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt II GPS 1/06 wyraził pogląd, że w każdym przypadku należy indywidualnie badać, czy w sprawie mamy do czynienia z aktem władczym uprawnionego podmiotu i czy ten akt zmierza do władczego ukształtowania praw i obowiązków jego adresata. Z art. 104 § 2 k.p.a. wynika, że decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Jak już wcześniej wspomniano, w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Chociaż pismo z dnia 24 lipca 2024 r. nie zostało nazwane decyzją jednak taką decyzję w istocie stanowi, ponieważ zawiera składniki określone w art. 107 § 1 k.p.a. Pismo to zawiera minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji. Nie tylko zawiera oznaczenie organu, datę sporządzenia, oznaczenie strony, czyli w niniejszym wypadku składającego wniosek o udzielenie informacji publicznej, uzasadnienie stanowiska organu oraz podpis osoby upoważnionej do jego złożenia, ale także rozstrzygnięcie wyrażone sentencją decyzji, tj.: "postanawiam: odmówić udostępnienia żądanej informacji publicznej". Ponadto, w treści uzasadnienia przywołano znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismo to zawiera również pouczenie o prawie odwołania się od "decyzji", co zdaniem Sądu jednoznacznie wskazuje, że intencją organu było wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie mając na uwadze zacytowane wcześniej przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oczywistym jest, że rozpoznanie wniosku powinno nastąpić nie później niż w terminie 14 dni licząc od daty złożenia wniosku. Termin ten został dotrzymany, ponieważ wniosek skarżącego wpłynął do organu 15 lipca 2024 r., a decyzja stanowiąca odpowiedź wydana została 24 lipca 2024 r. i doręczona skarżącemu 25 lipca 2024 r. Sama decyzja co prawda dotyczy w istocie jedynie protokołów zdawczo-odbiorczych ewentualnie dokumentów przyjęcia na magazyn odbieranych towarów w ramach umowy z dnia 22 maja 2023 r., jednakże do decyzji załączono żądane przez skarżącego dokumenty z wyjątkiem handlowego dokumentu identyfikacyjnego, który nie dotyczył produktów objętych umową (co nie jest kwestionowane przez skarżącego) oraz załączników do formularza ofertowego Gospodarstwa Rolnego S. J. wymienionych w pkt 12 ppkt 2 i 3 tego formularza. Czyni to postawiony organowi zarzut bezczynności zarzutem bezzasadnym w zakresie wszystkich żądań z wyjątkiem jednego – dotyczącego formularza ofertowego Gospodarstwa Rolnego S. J.. Jak słusznie wskazał skarżący, w pkt 12 ppkt 2 i 3 tego formularza wymieniono załączniki – stanowiące integralną część oferty. Wykonawca wśród załączników do formularza ofertowego zapewne pomyłkowo wymienił w pozycji 1 sam formularz ofertowy, a nadto w pozycji 2 – oświadczenie wykonawcy dotyczące przesłanek wykluczenia z postępowania oraz w pozycji 3 - oświadczenie wykonawcy dotyczące spełnienia warunków udziału w postępowaniu. Organ załączników tych nie udostępnił ani nie poinformował o przyczynach nieudostępnienia informacji w tym zakresie. Dopiero w piśmie procesowym z 13 lutego 2025 r. wyjaśnił (nie kwestionując publicznego charakteru informacji), że jego zdaniem, żądane oświadczenia nie były skarżącemu niezbędne do napisania przez niego artykułu naukowego, na który powoływał się w złożonym wniosku. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do przyjęcia, że organ udzielił skarżącemu żądanej we wspomnianym wniosku informacji publicznej w pełnym zakresie i nie pozostaje w bezczynności. Przyjąć należy, że skarżącemu nie udostępniono żądanej informacji, ani też nie odmówiono jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej. Z tego względu, w oparciu o treść art. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd w pkt II wyroku zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony w powyższym zakresie. Jednocześnie, na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał – w pkt I wyroku, że zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażąco naruszającej prawo. Miał przy tym na uwadze, że Dyrektor podjął działania niezwłocznie, nie zachodzi przypadek lekceważenia wniosku skarżącego czy braku woli załatwienia sprawy. W pozostałym zakresie – z przyczyn, po których była mowa powyżej – Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do bezczynności i w pkt III sentencji wyroku skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów co do wadliwego – w jego ocenie – uznania przez organ protokołów zdawczo – odbiorczych za dokumenty wewnętrzne, stwierdzić należy, że skarżący miał możliwość złożenia odwołania od wydanej decyzji z 24 lipca 2024 r. (o czym został należycie pouczony), a w razie nie uwzględnienia jego argumentacji przez organ II instancji wystąpić ze skargą do sądu administracyjnego. W uruchomionym niniejszą skargą na bezczynność postępowaniu przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie okoliczność, czy organ podjął czynności w sprawie w wymaganych przepisami prawa terminach. Sąd nie bada natomiast prawidłowości kwalifikacji żądanych dokumentów ani prawidłowości wydanej przez organ decyzji. Ze względu na niejednoznaczną argumentację skarżącego, który z jednej strony uważa, że pismo z dnia 24 lipca 2024 r. jest jedynie pismem przewodnim nie zaś decyzją, a z drugiej strony podnosi zarzuty dotyczące wadliwego przyjęcia w tym rozstrzygnięciu, że protokoły zdawczo-odbiorcze są dokumentami wewnętrznymi, organ winien zbadać należycie, czy intencją R. S. jest wniesienie odwołania od tej decyzji czy też w istocie w treści skargi z dnia 30 lipca 2024 r. takiego odwołania nie zawarto. Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej, jak też do wymierzenia organowi grzywny. Przewidziana w art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywna ma charakter dyscyplinująco – represyjny, służy bowiem "wyegzekwowaniu" od organu określonego obowiązku (załatwienia sprawy), co, z uwagi na wydanie ww. decyzji oraz udostępnienie większości żądanych informacji, nie było konieczne. Wobec tego nałożenie na organ grzywny nie byłoby zasadne. W kwestii wnioskowanej sumy pieniężnej, w ocenie Sądu nie jest ona należna. Skarżący nie wykazał bowiem, aby z uwagi na opieszałe postępowanie organu poniósł określoną, konkretną stratę bądź też doznał szkody z uwagi na opóźnienie w wydaniu decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie wskazujące na doznanie przez skarżącego uszczerbku wskutek bezczynności organu (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2025 r. sygn. II OSK 1992/24). Skarżący uzasadnienia takiego nie przedstawił. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę [...]zł z tytułu uiszczonego od skargi wpisu sądowego.