I SAB/Sz 2/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na bezczynność Rady Miejskiej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę A.B. wniósł w dniu 7 lipca 2008 r. (data nadania listu poleconego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność organu - Rady Miejskiej. W treści skargi strona wskazała, iż pismem z dnia [...] wezwała Radę Miasta "do uchylenia prawa w uchwale [...] z dnia [...] i do chwili obecnej, wezwanie to nie zostało przez Radę rozpatrzone. Do skargi strona dołączyła pismo stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, z którego treści wynika, iż strona nie zgadza się z zapisami zawartymi w tej uchwale w dziale 921 - kultura i ochrona dziedzictwa narodowego, w zakresie dofinansowania remontu obiektu zabytkowego - kościoła P.W. Św. [...] w kwocie [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalanie. Powołując się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych Rada Miasta uznała, iż skarga na bezczynność organów gminy może dotyczyć działalności uchwałodawczej rady gminy w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ stanowiący gminy obowiązek podjęcia uchwały w określonej sprawie. Zdaniem tego organu nie był on zobowiązany do podjęcia uchwały, czy też odpowiedzi na skierowane przez stronę skarżąca wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie organ wskazał, iż skierowanie przez stronę skarżącą wezwania w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), wobec braku "odpowiedzi" organu, nie torowało stronie drogi do wniesienia skargi we właściwym dla niej trybie, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. W związku z powyższym Rada Miasta uznała, iż skargą jest niedopuszczalna , co powinno prowadzić do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach przewidzianych w pkt od 1 - 4a powyższego artykułu, czyli w sprawach w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty inne niż decyzje i postanowienia lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pisemne interpretacje przepisów podatkowych. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, iż możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej ograniczona została wyłącznie do tych wypadków, gdy przepisy prawa zobowiązują go do wydania jednego z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli miałaby ona dotyczyć niepodjęcia aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 5 lub 6 p.p.s.a. Skarga będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu gminy polegającej na nierozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wniesionego w celu dokonania przez Radę Gminy zmiany w podjętej uchwale Nr [...] Rady Miasta w sprawie uchwalenia budżetu Gminy Miasta na 2008 r. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 powołanej ustawy u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (art. 101 ust. 2a). Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich, co wynika z treści art. 101 a ust. 1 u.s.g. W doktrynie został wyrażony pogląd zgodnie z którym skarga na bezczynność organów gminy może dotyczyć działalności uchwałodawczej rady gminy w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ stanowiący gminy obowiązek podjęcia uchwały w określonej sprawie (por. K. Bandarzewski, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, wyd. Lexis Nexis 2006 r., s. 694). Ponadto skarga wnoszona w trybie art. 101a u.s.g. powinna odpowiadać warunkom, o których jest mowa w art. 101 u.s.g., czyli powinna dotyczyć wyłącznie uchwały z zakresu administracji publicznej. Przechodząc od powyższych rozważań na grunt przedmiotowej sprawy należało w pierwszej kolejności ustalić, czy Rada Miasta, jako organ jednostki samorządu terytorialnego, miała obowiązek podjęcia uchwały, stanowiącej akt z zakresu administracji publicznej, będącej de facto odpowiedzią na wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. W tym miejscu należy jednoznacznie stwierdzić, że brak jest przepisu prawa nakładającego na organ obowiązek ustosunkowania się do wskazanego wezwania w formie uchwały. Jednocześnie należy wyjaśnić, że brak odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie stanowi przeszkody w dochodzeniu, w innym postępowaniu, praw przez stronę skarżącą, co wynika z samego brzmienia powołanego przepisu art. 101 u.s.g., zgodnie z którym wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest możliwe, po bezskutecznym wezwaniu organu, do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli więc organ nie odpowie na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wnoszenie skargi na jego bezczynność w tym zakresie, poza tym że jest niedopuszczalne, jest również niecelowe. Z chwilą, gdy wezwanie staje się bezskuteczne, powstaje bowiem możliwość wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego - poprzez wniesienie skargi na konkretną uchwałę - mającego na celu skontrolowanie legalności tej uchwały. Reasumując należy podnieść, że skargę A.B. na bezczynność Rady Miasta, wniesioną w trybie art. 101 u.s.g. (do którego stosuje się odpowiednio art. 101a u.s.g.), dotyczącą nieudzielania odpowiedzi na wezwania z dnia [...] do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie podjętej uchwały z dnia [...] Nr [...], w sprawie uchwalenia budżetu Gminy i Miasta na 2008 r., należy uznać za niedopuszczalną, bowiem nie spełnia ona kryterium przedmiotowego przewidzianego w dyspozycji tego przepisu, umożliwiającego zaskarżanie organów jednostek samorządu gminy niewykonujących obowiązku podjęcia uchwały, stanowiącej akt z zakresu administracji publicznej. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż te wymienione w pkt od 1-5 powołanego artykułu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ww. ustawy). Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.