I SAB/Sz 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi N. i Z. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. 1. odrzuca skargę 2. zarządza zwrot skarżącym wpisu w kwocie [...] złotych. Pismem z dnia 2 marca 2010 r. N. i Z. K. wnieśli do Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., wskazując jako podstawę art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi do Sądu strona podniosła zaś, że organ bezpodstawnie zwleka z załatwieniem sprawy dotyczącej ustalenia wysokości należnego podatku dochodowego, gdyż według strony "obliczenie dochodu sprowadza się do 20 % od kwoty [...] zł, zaś kosztów uzyskania przychodów w kwocie [...] zł". Zdaniem strony poza ogólnikowym i frazesowym określeniu, że "zachodzi konieczność wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy", organ nie wypełnił żadnego obowiązku w sytuacji przekroczenia terminu do załatwienia sprawy. Do skargi dołączono kopię skargi z dnia 22.12.2009 r. skierowanej do Dyrektora Izby Skarbowej w S. na Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.. W treści pisma wskazano, na tryb skarg i wniosków oraz że wnosi się o "spowodowanie przekazania prowadzonego postępowania podatkowego wszczętego stosownie do postanowienia z dnia [...] r. (znak:[...] ) do innego urzędu skarbowego (z wszystkimi dokumentami od dnia[...] )". W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał na błędy i nieprawidłowości w działaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego wynikające - w jego ocenie - z braku profesjonalizmu i umiejętności w prowadzeniu postępowania podatkowego. Pełnomocnik podniósł zarzut podejmowania, wszczynania, i prowadzenia postępowań podatkowych, pomimo istnienia faktów i dowodów powszechnie znanych organowi z urzędu oraz zbędności postępowania co do badania zasadności zastosowania przez podatników art. 24 b, ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zarzucił organowi wymuszanie kontroli sprawdzającej rzetelność zadeklarowanej kwoty przychodów. W konkluzji pisma wniosła o przeproszeni podatników za przewlekłe i niewłaściwe postępowanie podatkowe oraz wypłacenie odsetek za czas nieuzasadnionej zwłoki w rozliczeniu podatnika przez organ podatkowy. W odpowiedzi na skargę skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wniósł o jej oddalenie, szczegółowo opisując dotychczasowy stan sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że przepis art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy dopuszcza skargę na bezczynność organu administracji w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podjął czynności zmierzających do rozpoznania sprawy albo wprawdzie prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia (pkt 1 i 2 ), lub nie podjął innej stosownej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Należy zaznaczyć jednak, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ww. ustawy, skargę taką można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawarte w przepisie art. 52 § 1 i 2 wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy i prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne czy podatkowe, środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej (szerzej W. Chróścielewski: Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, PiP 2004, z. 3, s. 65). Nie należy do tych środków instytucja skarg i wniosków, o których mowa w kpa jako dotycząca nieprawidłowości przy realizacji zadań przez jednostkę. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika ze skargi strony i z nadesłanych akt administracyjnych, odpowiedzi organu, strona skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia do organu wyższego stopnia w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 tej ustawy. Wbrew stanowisku skarżących, co wynika z załączonej do skargi skierowanej do sądu kserokopii skargi z dnia [...] r. zawiera ona zarzuty braku profesjonalizmu i żądanie przekazania prowadzonego postępowania podatkowego do innego urzędu skarbowego i to w trybie skarg i wniosków. Skarżący co wynika z treści tejże skargi nie wnosili o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego do zakończenia postępowania podatkowego zaś fakt wydłużenia postępowania pozostawiła bez komentarza, wnosząc o przeproszenie podatników "za tak przewlekłe i bardzo niewłaściwe postępowanie podatkowe oraz o wypłacenie odsetek za czas nieuzasadnionej zwłoki w rozliczeniu podatnika przez naczelnika". W związku z tym, iż skarżący w niniejszej sprawie nie wyczerpali toku postępowania przed organami administracji, skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna i jako taka, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww ustawy. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.