I SAB/Sz 224/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Burmistrz Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku D. J. z 3 października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku D. J. z dnia 3 października 2024 r. o udzielenie informacji publicznej; III. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej D. J. kwotę [...] [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. D. J. w piśmie z [...] października 2024 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta W. (dalej: "Burmistrz", "Organ") z pytaniem: "kiedy zostanie posprzątana działka nr [...] obr [...] W. z "M. " odpadów poremontowych?!" Skarżąca dalej wskazała, że rozpoczęła już zasądzone sprzątanie W. i jej "MIOTŁA" jest niewystarczająca, aby te "M." śmieci posprzątać. Ponadto Wnioskodawczyni wyraziła nadzieję, że nie będzie konieczne powtórzenie pikiety w tej samej sprawie, która odbyła się przed Urzędem Miejskim w W. [...] lipca 2022 r. Na koniec zaznaczyła, że oczekuje pilnej odpowiedzi, ponieważ drażni to bardzo okolicznych mieszkańców i klientów sklepu "[...]". Do pisma załączyła dokumentację fotograficzną. Organ odpowiadając na ww. pismo z [...] października 2024 r. w sprawie uporządkowania terenu nieruchomości nr ewidencyjny [...] obręb geodezyjny [...] W., w piśmie z [...] października 2024 r. znak [...] poinformował, że ww. działka nie istnieje. Jednakże kierując się dokonanym przez Wnioskodawczynię opisem lokalizacji, wywnioskował, że chodzi o działkę [...]. Organ wskazał, że właściciel nieruchomości został zobowiązany przez Organ do uporządkowania terenu, w tym usunięcia odpadów. W piśmie z [...] listopada 2024 r. Skarżąca we wstępie wskazała, że dotyczy ono wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] października 2024 r. Następnie sprostowała swoje poprzednie pismo, podając, że chodzi o działkę [...] a nie [...] i przeprosiła za pomyłkę. Dalej Skarżąca stwierdziła, że zawarta w piśmie informacja o tym, że właściciel został zobowiązany do posprzątania śmieci jest niewystarczająca, albowiem takie zobowiązanie powinno zostać nałożone zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach w formie decyzji administracyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Skarżąca poprosiła o udostępnienie jej tej decyzji, o ile została wydana. W przypadku odmowy, Skarżąca domagała się wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ odpowiadając na wniosek z [...] listopada 2024 r., w piśmie z [...] listopada 2024 r. znak [...] poinformował, że skierował do właściciela działki nr ewidencyjny [...] obręb geodezyjny [...] W. pismo z wyznaczonym terminem uporządkowania nieruchomości. Dopiero w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z art. 26 ust. 1, burmistrz rozważy wydanie decyzji na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. W piśmie z [...] listopada 2024 r. dotyczącym wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] października 2024 r. (ponowionego [...] listopada 2024 r.) Wnioskodawczyni zauważyła, że odpowiadając na jej pierwsze pismo Organ w swoim piśmie wskazał, że właściciel ww. działki został zobowiązany do usunięcia śmieci, ale bez podania daty, kiedy to nastąpiło i jaki został zakreślony termin usunięcia tych śmieci. Odpowiadając na drugie pismo, Organ poinformował, że do właściciela ww. działki zostało wysłane pismo z zakreślonym terminem usunięcia tych śmieci, bez podania daty tego pisma i terminu usunięcia tych śmieci. Strona stwierdziła, że po upływie "TAJNEGO" terminu Organ rozważy czy wyda decyzję w trybie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach zobowiązującą właściciela do usunięcia tych śmieci. Dodała, że właściciel działki "ma w głębokim poważaniu" pisma Organu, ponieważ zamiast wywozić odpady, cały czas je dowozi. Do pisma załączyła kolejne zdjęcia. Burmistrz w piśmie z [...] listopada 2024 r. znak [...] skierowanym do Przewodniczącego Rady Miejskiej w W. wskazał, że odpowiadając na pismo w sprawie bezczynności organu wykonawczego z [...] listopada 2024 r., informuje i wyjaśnia, że Skarżącej udzielono odpowiedzi w dniu [...] listopada 2024 r. Następnie Organ zacytował treść ww. pisma. W związku z powyższym wniósł o uznanie skargi na bezczynność Organu za bezzasadną. D. J. w piśmie z [...] listopada 2024 r. (które w tym dniu osobiście złożyła w siedzibie organu) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę za pośrednictwem Organu na bezczynność Burmistrza Miasta w zakresie odmowy przekazania informacji - kiedy zostanie posprzątana działka nr [...] obręb [...] W. i dlaczego nie została jeszcze wydana decyzja administracyjna w trybie 26 ust. 2 ustawy o odpadach wobec właściciela tej działki, który co najmniej od trzech lat gromadzi nielegalnie odpady, czyniąc to w sposób ciągły do nadal. W związku z powyższym wniosła o: 1) zobowiązanie Burmistrza do rozpoznania wniosku z dnia: 3 października 2024 r. oraz wniosków z dnia: 14 listopada 2024 r., 7 listopada 2024 r., 21 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania podług norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że zwróciła się z wnioskiem z 3 października 2024 r. (zał. – 1) o udostępnienie informacji publicznej w postaci przesłania informacji w sprawie opisanej w petitum skargi. Pismo Burmistrza z [...] października 2024 r., znak [...], przesłane do Skarżącej, nie zawierało odpowiedzi na zadane pytania (zał. – 2). Strona wskazała dalej, że ponownie zwróciła się w tej sprawie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z [...] listopada 2024 r. (zał. – 3). Kolejne pismo Burmistrza z [...] listopada 2024 r., znak [...] przesłane do Skarżącej, odpowiedzi na zadane pytania również nie zawierało (zał. – 4). Skarżąca po raz trzeci zwróciła się w tej sprawie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z [...] listopada 2024 r. (zał. – 5). Następnie Skarżąca wymieniła pismo z [...] listopada 2024 r. znak [...] (zał. – 6). Strona stwierdziła ponadto, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega m.in. informacja o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych. Na podstawie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 zd. 3 ustawy o samorządzie gminnym do publicznych zadań własnych Gminy należy ochrona środowiska. Mając powyższe na względzie, Skarżąca wniosła jak we wniosku. Do skargi Strona załączyła sześć załączników oraz odpis skargi wraz z załącznikami. W piśmie z [...] listopada 2024 r. znak [...] Organ w odpowiedzi na ostatnie pismo Wnioskodawczyni, poinformował, że nakazał usunięcie odpadów w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 31 grudnia br. Termin ten jeszcze nie upłynął, w związku z tym Organ nie dostrzegł podstaw do wszczęcia postępowania o nakazanie posiadaczowi usunięcia odpadów do dnia upływu wyznaczonego przez organ terminu. Ponadto, poinformował, że gmina W. będzie na bieżąco monitorować stan nieruchomości w celu podjęcia stosownych działań. Pismo to zostało wysłane do Skarżącej w dniu [...] grudnia 2024 r., a doręczone w dniu [...] grudnia 2024 r. Wezwaniem z [...] stycznia 2025 r. Sąd zobowiązał Skarżącą do nadesłania odpisu wniosku z [...] listopada 2024 r., skierowanego do Burmistrza (wraz z dowodem jego doręczenia Organowi), o którym mowa w skardze z [...] listopada 2024 r., zarejestrowanej pod sygn. akt I SAB/Sz 224/24. Odpowiadając na ww. wezwanie, Skarżąca poinformowała, że wniosek z [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji został omyłkowo wskazany przez nią w petitum skargi z [...] listopada 2024 r. Strona zauważyła, że wniosek ten nie został również ujęty w uzasadnieniu ww. skargi. Skarżąca dodała, że wniosek ten jest przedmiotem sprawy zawisłej przed tutejszym sądem o sygn. akt I SAB/Sz 218/24. Odpowiadając na skargę, Organ wniósł o oddalenie skargi w całości z uwagi na to, że Skarżącej została udzielona odpowiedź, o którą wnioskowała w piśmie z 3 października 2024 r., 7 i 11 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 od daty otrzymania pism. Po opisaniu wymiany korespondencji ze Skarżącą, Organ wskazał, że pismem z [...] listopada 2024 r. Skarżąca została poinformowana, że Organ nakazał usunięcie odpadów w terminie do [...] grudnia 2024 r. i w związku z tym, że termin jeszcze nie upłynął, Organ nie dostrzega podstaw do wszczęcia postępowania o nakazaniu posiadaczowi usunięcia odpadów do dnia upływu wyznaczonego przez organ terminu. Ponadto Organ dodał, że [...] listopada 2024 r. Skarżąca złożyła skargę do Rady Miejskiej w W. na bezczynność Organu (akta dotyczące skargi nadesłano w załączeniu). Po czym ponownie [...] listopada 2024 r. Skarżąca złożyła pismo, aby Organ przesłał do ww. Rady Miejskiej wyszczególnione dokumenty. Pismem z [...] grudnia 2024 r. Organ poinformował Skarżącą, że brak jest podstawy prawnej jak i faktycznej do realizacji prośby zawartej w jej piśmie. Skarżąca ponownie [...] grudnia 2024 r. wystąpiła z pismem, że nadal oczekuje informacji w tej sprawie. Pismem z [...] grudnia 2024 r. Organ poinformował Skarżącą, że pismo z [...] grudnia 2024 r. zostało włączone do akt postępowania w sprawie skargi na bezczynność organu administracji publicznej z [...] listopada 2024 r. i zostanie przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Na koniec Organ nadmienił, że aktualnie na działce [...] właściciel nieruchomości prowadzi prace porządkowe związane z usuwaniem odpadów. W dniu [...] stycznia 2025 r. Skarżąca skierowała do Organu pismo zatytułowane: "KATEGORYCZNE ŻĄDANIE" (przesłane do wiadomości tutejszego Sądu), w którym zarzuciła Organowi brak transparentności, a wręcz ukrywanie faktu istnienia nielegalnego składowiska odpadów na działce nr [...]. Skarżąca wskazała, że na ww. działkę dowożone są kolejne odpady budowlane i pracuje tam potężna kruszarka, czyli funkcjonuje zakład recyklingu, tak przynajmniej było [...] stycznia 2025 r. (załączyła dokumentację zdjęciową). Następnie Skarżąca wskazała art. 26 ust. 2 stawy o odpadach jako podstawę prawną obowiązku wydania z urzędu decyzji administracyjnej nakazującej usunięcie z tej działki odpadów, ze wskazaniem terminu usunięcia tych odpadów. Skarżąca zażądała, aby w trybie natychmiastowym Burmistrz wydał decyzję w trybie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, a przede wszystkim, aby podjął działania skutkujące wstrzymaniem funkcjonowania nielegalnego zakładu recyklingu na ww. działce. W dniu [...] lutego 2025 r. Przewodnicząca Wydziału I zarządziła rozdzielenie skarg D. J. zawartych w treści pisma z [...] listopada 2024 r., tj.: 1) skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie decyzji zobowiązującej do posprzątania działki nr [...] w W., zarejestrowano w rep. pod sygn. akt I SAB/Sz 23/25; 2) skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji o terminie wydania decyzji zobowiązującej do usunięcia nielegalnego wysypiska (dot. działki [...] w W.) i jej skutecznego wyegzekwowania, zarejestrowano w rep. pod sygn. akt I SAB/Sz 24/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługiwała na częściowe uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a"), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Zgodnie z kolei z przepisem art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak z kolei stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Organu w zakresie rozpoznania wniosku Skarżącej z [...] października 2024 r., w którym to wniosku Skarżąca wniosła o udzielenie jej informacji o terminie posprzątania wskazanej działki gruntu położonej w W. ze składowanych na niej odpadów poremontowych. Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 k.p.a. Wskazać ponadto należy, że Skarżąca skutecznie złożyła wniosek z [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji, którą niewątpliwie należy zakwalifikować do mieszczącej się w zakresie pojęcia informacji publicznej. Na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę, jeśli wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08). Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Wniosek nie stanowi również podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż do udostępniania informacji publicznej, co następuje w drodze czynności materialno-technicznej, nie stosuje się przepisów k.p.a. Podkreśla się również, że przepisy u.d.i.p. nie wymagają pełnego zidentyfikowania podmiotu wnioskującego, gdyż udzielenie informacji publicznej, nie jest uzależnione od uprzedniego wykazania interesu prawnego, czy też faktycznego. Wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może być natomiast anonimowy, gdy udostępnienie żądanych informacji wiąże się z poniesieniem kosztów, informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, bądź też, gdy rozpatrzenie wniosku wymaga wydania decyzji administracyjnej. Ponadto na wstępie Sąd podkreśla również, że właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie należy podkreślić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 P.p.s.a. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, zaistniała w rozpoznawanej sprawie. W sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, skargę należy oddalić. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie. Jeżeli natomiast na moment wyrokowania bezczynność nadal istnieje, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Z taką sytuacją również nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publiczne. Przechodząc zatem do meritum sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j.; dalej: "u.d.i.p.") każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw. Procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje powyższa ustawa, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Sąd wskazuje również, że zgodnie z art. 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (ust. 1). Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445), oraz partie polityczne (ust. 2). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3). Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Powyższe reguły doznają pewnej modyfikacji w przypadku, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w ocenie jego adresata, dotyczy "informacji przetworzonej" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wiąże się to z doniosłym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej rozróżnieniem na informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną". W świetle powyższego wskazać ponownie należy, że na gruncie u.d.i.p. o bezczynności możemy mówić, jeżeli w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku (jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ, czy też została dokonana z przekroczeniem ustawowych terminów na jej dokonanie. Jednocześnie jednak sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy. Dlatego też dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podjął działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca wnioskiem z [...] października 2024 r. domagała się udostępnienia informacji w zakresie terminu usunięcia ze wskazanej działki gruntu w W. odpadów poremontowych. Sąd zauważa wprawdzie, że doszło do nieprecyzyjnego wskazania przez Skarżącą oznaczenia ww. działki jednakże jak wynika z akt sprawy, tj. odpowiedzi Organu z [...] października 2024 r. jak i późniejszej korespondencji stron nie miały one jakichkolwiek wątpliwości , co do zakresu pytania Skarżącej. Bezsprzecznie Skarżąca jest podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Innymi słowy na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. przysługuje jej prawo dostępu do informacji publicznej. Nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta jako organ władzy publicznej (organ jednostki samorządu terytorialnego – por. wyrok TK z 4 grudnia 2001 r., SK 18/00, LEX nr 50257; wyrok z 18 października 2005 r., SK 48/03, LEX nr 165356) jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie jest również sporna okoliczność, że informacja, o której udostępnienie wystąpiła Skarżąca, stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Nie jest także kwestionowana przez Organ treść wniosku ani data jego wpływu, tj. 3 października 2024 r. (przypomnieć należy, że pismo Skarżącej z [...] listopada 2024 r. zarejestrowano jako skargę w rep. pod sygn. akt I SAB/Sz [...]; a pismo Skarżącej z 21 listopada 2024 r. zarejestrowano w rep. pod sygn. akt I SAB/Sz 24/25). Skarżąca domagała się udzielenia odpowiedzi na pytanie: kiedy zostanie posprzątana ww. działka? W związku z powyższym nie budzi wątpliwości, że ustawowy termin do udzielenia żądanej informacji publicznej upłynął [...] października 2024 r. Do tego dnia jednak Organ nie udzielił Skarżącej odpowiedzi. Dopiero pismem z [...] listopada 2024 r. (nadanym na poczcie [...] grudnia 2024 r., a doręczonym Skarżącej [...] grudnia 2024 r.) Organ udzielił Skarżącej konkretnej i wyczerpującej odpowiedzi. Podał mianowicie, że nakazał usunięcie odpadów w wyznaczonym terminie, tj. do dnia [...] grudnia 2024 r. Zaznaczył ponadto, że termin ten jeszcze nie upłynął, a w związku z tym nie dostrzegł podstaw do wszczęcia postępowania o nakazanie posiadaczowi usunięcie odpadów do dnia upływu wyznaczonego przez organ terminu. Ponadto, poinformował, że gmina będzie na bieżąco monitorować stan nieruchomości w celu podjęcia stosownych działań. Nie ulega zatem wątpliwości, że Skarżącej została udzielona przez Organ odpowiedź na postawione we wniosku z [...] października 2024 r. pytanie. Organ udostępnił informację publiczną w oczekiwanej przez Skarżącą formie i treści. Odpowiedź ta jednak nie została udzielona w nakazanym przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie. Organ powinien rozpoznać przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Jak była już o tym mowa powyżej - udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W kontekście powyższego, przyjąć należy, że w niniejszej sprawie miała miejsce bezczynność organu zobowiązanego w rozpatrzeniu wniosku Skarżącej z [...] października 2024 r., o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku, Skarżąca bowiem otrzymała żądaną informację po terminie wynikającym z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd nie podziela zatem stanowiska Strony wyrażonego w skardze, w zakresie braku udzielenia jej wnioskowanej informacji. Termin udostępnienia informacji publicznej został jednak przez organ bezspornie przekroczony, a całokształt sprawy pozwolił Sądowi na stwierdzenie, że działanie organu zobowiązanego nie było zamierzone, skoro Organ odniósł się do wniosku Skarżącej z [...] października 2024 r. w swoim piśmie z [...] października 2024 r., jednakże udzielił nieprecyzyjnej odpowiedzi. Natomiast jednoznacznej i pełnej informacji udzielił miesiąc później, tj. w piśmie z [...] listopada 2024 r. (nadanym na poczcie 3 grudnia 2024 r., a doręczonym Skarżącej [...] grudnia 2024 r.). Nie można w takiej sytuacji uznać, że działanie Organu miało charakter zamierzony i celowy. W konsekwencji zatem nie można zarzucić Organowi celowego uchylania się od udzielenia informacji publicznej. Rekapitulując, z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., stwierdził, że Organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącej z [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Na mocy zaś art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził równocześnie, że bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt I sentencji wyroku). Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem, rażące naruszenie prawa odnosi się do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego i zawinionego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, czy też oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 18 stycznia 2019 r., Il OSK 1557/18; 5 września 2018 r., Il OSK 272/18; 24 maja 2018 r., Il OSK 381/18). Stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa i odniesienie tego stanu do zaistniałej bezczynności prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego wymaga jednak zaistnienia szczególnych okoliczności, które z punktu widzenia celów ochrony zapewnianej stronie, powinny być powszechnie uznawane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2019 r., I OSK 1831/17), zaś uchybienie terminu musi być widziane jako niezwykłe i znaczące. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, taka sytuacja nie zaistniała. Należy w tym miejscu podkreślić, że w przypadku skargi na bezczynność, sąd bierze pod uwagę okoliczności istniejące w dniu rozpoznania skargi. Jedną z takich okoliczności jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie I OPS 6/08 stwierdził, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Tym samym uznać należało, że istniejący w dniu wniesienia skargi stan bezczynności Organu w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku Skarżącej z [...] października 2024 r., ustał przed wydaniem wyroku przez Sąd, skoro Organ wniosek ten rozpoznał i pismem z [...] listopada 2024 r. udostępnił Skarżącej wnioskowaną informację. W tym zakresie Sąd jednak podkreśla, że choć skarga w rozpoznawanej sprawie datowana jest również na [...] listopada 2024 r. i widnieje na niej data złożenia w urzędzie Organu [...] listopada 2024 r. to jednakże odpowiedź Organu zawarta w piśmie z [...] listopada 2024 r. nadana została przez Organ za pośrednictwem urzędu pocztowego dopiero [...] grudnia 2024 r., a zatem już po wniesieniu skargi w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji Sąd uznał niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne za bezprzedmiotowe w zakresie orzekania o zobowiązaniu Organu do załatwienia ww. wniosku Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Nie było bowiem podstaw i warunków do działania w zakresie określonym w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako że przed wydaniem wyroku nie miała już miejsca bezczynność adresata wniosku. Mając na uwadze powyższe, Sąd w pkt. II sentencji wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne we wskazanym zakresie. Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia Organowi z urzędu (Skarżąca w skardze nie złożyła wniosku w tym przedmiocie) grzywny czy też przyznania od Organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. W tym zakresie wskazać należy, że grzywna, o jakiej mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. ma charakter przede wszystkim prewencyjny. Z kolei suma pieniężna przyznawana na rzecz strony skarżącej - charakter kompensacyjny. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca sądowi pozostawił ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności, a także czy wskazują na konieczność zrekompensowania tego faktu Skarżącej. Podobnie, jak w przypadku oceny możliwości orzeczenia o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia/obowiązku, o których mowa w przepisie art. 149 § 1b P.p.s.a. We wszystkich tych przypadkach ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego uprawnienie do rozstrzygania w tym zakresie (w przywołanych przepisach użyto słowa "może"). Zarówno więc wymierzenie grzywny, przyznanie sumy pieniężnej czy orzeczenie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia/obowiązku (w tym ostatnim przypadku przy uwzględnieniu dodatkowych przesłanek) - nie jest obligatoryjne (por. wyrok WSA w Gdańsku z 14 listopada 2019 r., III SAB/Gd 58/19). W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodziła konieczność dyscyplinowania Organu do rozpoznania wniosku Skarżącej czy też podejmowanie działań prewencyjnych w stosunku do Organu, gdyż wniosek Skarżącej został rozpatrzony, a następnie Organ zredagował odpowiedź zgodnie z oczekiwaniami Skarżącej, po uzyskaniu przez Organ stosownej wiedzy w tym zakresie. Na zmianę oceny stanu faktycznego sprawy nie ma wpływu subiektywne przeświadczenie Skarżącej o braku odpowiedzi Organu. Ponadto, w ocenie Sądu, po stronie Organu nie było celowego unikania rozpoznania wniosku Skarżącej. Nie miało także miejsca celowe lekceważenie wniosku ani zła wola Organu w rozpoznaniu wniosku. Sąd wskazuje ponadto, że sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis obligowałby wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie przewidywał taką możliwość. Przewidziane w ustawie jedynie fakultatywne działanie sądu - bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 stycznia 2015 r., III SAB/Gd 319/24). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca ani nie wnioskowała o przyznanie jej przedmiotowej sumy pieniężnej, ani też nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie. Sąd z kolei nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie takich okoliczności, w tym uszczerbku po stronie Skarżącej wywołanego bezczynnością Organu, które przemawiałyby za przyznaniem Skarżącej sumy pieniężnej. O zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, na które składa się uiszczony przez Skarżącą wpis od skargi w wysokości [...] zł, rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. - pkt III sentencji wyroku. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.