I SAB/Sz 3/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia W S A – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na bezczynność Gminy Miasta [...] w przedmiocie korekty informacji PIT-8C p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na bezczynność Skarżący S. S. w dniu [...] r. zwrócił się do Prezydenta Miasta z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie zasadności ustalenia zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł, twierdząc, że umorzenie opłat dodatkowych za parkowanie nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu. Następnie w dniu [...] r. S. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Gminy Miasta [...] w sprawie korekty zobowiązania podatkowego ustalonego od przychodu w kwocie [...] zł, wynikającego z PIT-8C. Postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r. Sąd odrzucił powyższą skargę na bezczynność, z uwagi na jej złożenie z uchybieniem ustawowego terminu. W uzasadnieniu, Sąd wyjaśnił skarżącemu, iż jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 i nast. P.p.s.a. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) S. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na bezczynność Gminy Miasto [...] w przedmiocie korekty (wyzerowania) informacji PIT-8C ustalającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe, motywując go faktem braku prawidłowego pouczenia o sposobie i trybie wniesienia do sądu skargi w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Jednocześnie skarżący wskazał, że pouczenie takie zawiera decyzja Kolegium z dnia [...] r., zatem zostały spełnione wymogi do złożenia skargi na bezczynność w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie zaś z treścią art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane przesłanki były spełnione łącznie, w przeciwnym razie następuje odmowa przywrócenia terminu, bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzucenie. Konstrukcja normatywna ww. przepisów nakazuje, aby rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu rozpocząć od oceny spełnienia przesłanek formalnych jego wniesienia, a więc zbadania jego dopuszczalności. Przystępując do takiej oceny Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego podlega odrzuceniu bowiem należało go uznać za niedopuszczalny z przyczyn poniżej wskazanych. Przede wszystkim, zauważenia wymaga, że z treści przepisu art. 87 § 3 P.p.s.a., wynika, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek nie został złożony za pośrednictwem organu, ale bezpośrednio do sądu. Nie został zatem dochowany tryb określony w art. 87 § 3 P.p.s.a. Za niedopuszczalny zatem w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jako złożony z naruszeniem wymaganego przepisami trybu (art. 87 § 3 P.p.s.a. a contrario). Pogląd taki wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny (vide: postanowienie z 5 listopada 2009 r., I FZ 356/09), oddalając zażalenie strony skarżącej na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu nie budzi najmniejszych wątpliwości fakt, że skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na bezczynność nie dopełnił czynności, dla której termin był określony, to znaczy nie wniósł jednocześnie przedmiotowej skargi na bezczynność, zgodnie z art. 87 § 4 P.p.s.a. Ustawodawca w art. 88 P.p.s.a. przewidział, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Skoro skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, złożył go bezpośrednio do sądu, a także nie załączył do niego tej skargi, Sąd nie mógł go merytoryczne rozpoznać. Fakt, że w decyzji z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zawarło pouczenie o prawie zaskarżenia do sądu, może odnieść skutek dla sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia ujętego w tej decyzji z dnia [...] r., która może być zaskarżona odrębnie. Z tych względów, na podstawie art. 88 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.