II SA/Sz 1004/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] M.J. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata D.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie. Powyższą decyzją organ uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ww. decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o wykonaniu obowiązku nałożonego na skarżącego decyzją własną z dnia [...], nr [...] nakazującą wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul [...]. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że przedmiotowy wniosek uzasadnia fakt, iż w przypadku wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji tożsamej ze stanowiskiem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , skarżącemu groziłaby niepowetowana szkoda w postaci konieczności podjęcia nieodwracalnych czynności zmierzających do rozbiórki inwestycji przeprowadzonej na należącej do niego nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 166). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można natomiast mówić o wykonaniu aktu, jeżeli nie ma on przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może powodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. ( por. P.Tarno; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 295) Decyzja uchylająca ma w tym przypadku jedynie charakter procesowy, nie podlega ochronie tymczasowej, gdyż jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. Nie nakłada ona bowiem na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji, jak też nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się domagać. Chociaż zaskarżona decyzja wywołuje określone skutki procesowe w postaci konieczności podjęcia przez organ administracyjny pierwszej instancji ponownego postępowania w sprawie, to jednak nie można przyjąć, że brak wstrzymania wykonania aktu naraziłby bezpośrednio stronę skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowany jest pogląd zgodnie z którym decyzja kasacyjna, co do zasady, nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 3/11). Z tego względu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzeczono na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.