II SA/Sz 1005/09

Dnia 1 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji M.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji – w kwocie [...] zł. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...]. W związku z brakiem uzasadnienia przedmiotowego wniosku zarządzeniem z dnia [...] r. Sąd wezwał wnioskodawcę do podania okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie siedmiodniowym od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania. W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia [...] r. wskazał, że kierując do Sądu przedmiotowy wniosek brał pod uwagę znaczną kwotę kary. Natomiast w sytuacji gdyby był zmuszony uiścić przedmiotową kwotę, wówczas w ocenie skarżącego, zachodzi realne niebezpieczeństwo, straty i tak zachwianej płynności finansowej, co w konsekwencji doprowadzi do zlikwidowania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej polegającej na transporcie drogowym taksówką. Ponadto wnioskodawca podniósł, że w obecnej trudnej sytuacji gospodarczej rynek usług jest pierwszym, którego dotyka kryzys, zatem środki uzyskiwane przez niego z działalności gospodarczej, czasami nie starczają na bieżące opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przewiduje możliwość wydania przez Sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności organu administracji publicznej, objętego kontrolą sądowoadministracyjną w związku ze skargą do tego sądu. W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do Sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże art. 61 § 3 w/w ustawy zdanie ostatnie rozszerza możliwość wstrzymania aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W doktrynie pojęcie "granice tej samej sprawy" jest pojęciem spornym, jednakże zdaniem większości komentatorów wnioskiem o wstrzymanie mogą być objęte również akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub trybie autokontroli /por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Komentarz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; [w] Zakamycze 2005; s. 169/. Możliwość taka ma miejsce wyłącznie wówczas, gdy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie której została wniesiona skarga do Sądu /por. post. NSA z dnia 13 grudnia 2005r., sygn. akt II OZ 1227/05/. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, że przedmiotem wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania stanowi rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, czyli decyzja Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...], jednakże w związku z tym, że zaskarżona do Sądu decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji zatem wniosek o wstrzymanie należy odnieść do decyzji organu drugiej instancji. Jak zostało to wskazane wyżej warunkiem zastosowania przez Sąd ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu stanowi wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Treść art. 61 § 3 wymaga jedynie powstanie zagrożenia ich wystąpienia – "zachodzi niebezpieczeństwo" – zatem można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności. Natomiast zwrot – "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków /por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GZ 2/09, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl/. Biorąc pod uwagę fakt, że wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, a także wysokość nałożonej kary należy uznać, że uiszczenie kwoty [...] zł spowodowałoby zaistnienie niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenie znacznej szkody, w sytuacji konieczności prowadzenia bieżącej działalności oraz związanych z nią wydatków. Dodatkowo należy mieć na względzie charakter wykonywanej przez skarżącego działalności polegającej na przewozie osób, gdyż zaprzestanie jej prowadzenia mogłoby spowodować zagrożenie w postaci cofnięcia przez organy administracji odpowiednich licencji, niezbędnych do wykonywania tej działalności. W ocenie Sądu, skarżący wykazał relację między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń wynikających z treści przepisu art. 61 § 3 ustawy. W tej sytuacji, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.