II SA/Sz 1005/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1005/16 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: przywrócić skarżącemu termin do wniesienia zażalenia Postanowieniem z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1005/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. - dokonując autokontroli - uwzględnił zażalenie B. W. na postanowienie Sądu z dnia 20 października 2016 r., zawieszające postępowanie w niniejszej sprawie, uchylił to postanowienie i jednocześnie odmówił zawieszenia postępowania sądowego. Sąd, doręczając odpis powyższego postanowienia pouczył strony postępowania, że na postanowienie w części uchylającej postanowienie z dnia 20 października 2016 r., przysługuje skarga kasacyjna. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu B. W. w dniu 7 grudnia 2016 r. W dniu 4 stycznia 2017 r. B. W., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 29 listopada 2016 r. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1005/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., uznając, że zgodnie z art. 131 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na postanowienie z dnia 29 listopada 2016 r. w części uchylającej postanowienie z dnia 20 października 2016 r. przysługiwało w istocie zażalenie a nie skarga kasacyjna, w oparciu o art. 195 § 2 w zw. z 197 § 2 i art. 178 ww. ustawy, odrzucił wniesione przez skarżącego zażalenie. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że błędne pouczenie co do wniesienia skargi kasacyjnej nie może zmienić rodzaju przysługującego stronie środka odwoławczego przewidzianego ustawą, tj. zażalenia. Z powyższym wiąże się kwestia terminu do wniesienia tego środka. Biorąc pod uwagę, że zaskarżone postanowienie z dnia 29 listopada 2016 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 grudnia 2016 r., siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął zatem z dniem 14 grudnia 2016 r. Pismo procesowe zatytułowane "skarga kasacyjna", kwestionujące powyższe orzeczenie, zostało natomiast wniesione w dniu 4 stycznia 2017 r., w więc po terminie, w związku z czym podlegało odrzuceniu. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 lutego 2017 r. Na powyższe postanowienie B. W. złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i rozpatrzenie wniesionej skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 29 listopada 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt I OZ 1080/17 oddalił powyższe zażalenie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 29 listopada 2016 r., którym uchylono w punkcie 1 postanowienie tego Sądu z dnia 20 października 2016 r. o zawieszeniu postępowania, przysługiwał stronom środek odwoławczy w postaci zażalenia. Skoro w niniejszej sprawie odpis postanowienia z dnia 29 listopada 2016 r., został doręczony skarżącemu w dniu 7 grudnia 2016 r., to termin do wniesienia ww. środka odwoławczego upływał z dniem 14 grudnia 2016 r. B. W. zażalenie (zatytułowane "skarga kasacyjna") złożył w dniu 4 stycznia 2017 r., to tym samym uznać należało, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaskarżonym postanowieniem odrzucił wniesione zażalenie z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w W. wskazał, że w sprawie zaistniała okoliczność polegająca na błędnym pouczeniu skarżącego co do wniesienia właściwego środka odwoławczego. Z treści zarządzenia z dnia 29 listopada 2016 r. wynika, że skarżący został wadliwie pouczony o możliwości złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 29 listopada 2016 r. w zakresie, w którym uchylono postanowienie o zawieszeniu postępowania, nie zaś o prawie do wniesienia zażalenia. Jednakże kwestia ta nie mogła mieć wpływu na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia bowiem, jak słusznie podał sąd wojewódzki, błędne pouczenie nie może zmienić rodzaju przysługującego stronie środka odwoławczego, a tym samym wydłużać terminu do jego wniesienia. Powyższa okoliczność może być natomiast przedmiotem badania przez sąd w postępowaniu z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W tym przypadku termin do złożenia takiego wniosku winien być liczony od dnia doręczenia stronie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 lipca 2017 r. doręczone zostało B. W. w dniu 8 sierpnia 2017 r. B. W. w dniu 16 sierpnia 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/sz 1005/16. Do wniosku załączone zostało zażalenie na ww. postanowienie. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że jego pełnomocnik złożył środek odwoławczy – skargę kasacyjną zgodnie z pouczeniem Sądu i tym samym uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 ustawy). Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1 ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wniosek zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności sprawy uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. Skarżący nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji spowodowanych zastosowaniem się do błędnego pouczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, należy zaliczyć np. błędne pouczenie sądu lub nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt l OZ 246/08, LEX nr 479292). Z tych względów Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.