II SA/Sz 101/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2012r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), art. 33 ust.1, art. 42, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), § 3 ust. 1,2, 3, 4 oraz § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006 r., Nr 151, poz. 1089 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], Nr [...], nakładającej na R.K. karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] na drodze krajowej nr [...] w [...] na ul. [...], funkcjonariusze Referatu Kontrolnej Grupy Mobilnej Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej dokonali kontroli samochodu marki [...] o nr rej. [...] (należącym do B.G.), którym była przewożona przyczepa o nr rej. [...] (należąca do R.K.). Kierujący pojazdem R.K., okazał do kontroli między innymi następujące dokumenty: dowód osobisty nr [...], dowód rejestracyjny pojazdu o nr rej. [...], dowód rejestracyjny przyczepy o nr rej [...] oraz odcinek kontrolny miesięcznej karty opłaty drogowej nr [...], ważnej od dnia [...]. Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół nr [...] z dnia [...] oraz protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia nr [...] z dnia [...]. Przesłuchany, w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia, R.K. wskazał, że jest bezrobotnym oraz wyjaśnił, że nie jest pewny, czy właściciel pojazdu – B.S., nie posiada wymaganych przez kontrolujących dokumentów. Dodatkowo R.K. oświadczył, że odmawia składania wyjaśnień. W dniu [...] do organu I instancji wpłynęło pismo B.S. z dnia [...] (stanowiące odpowiedź na wezwanie organu), w którym wyjaśnił, że przyczepę o nr rej [...] użyczył mu R.K. w celu przywiezienia przyczepy kempingowej na działkę rekreacyjną. Postanowieniem z dnia [...], skierowanym do B.S., Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w celu ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie nie zostały naruszone przepisy ustawy o transporcie drogowym. Następnie, B.S. w piśmie z dnia [...] sprostował swoje wyjaśnienie zawarte w piśmie z dnia [...] i oświadczył, że od dnia [...] R.K. użytkuje jego samochód o nr rej. [...] oraz, że w dniu kontroli R.K. przewoził własną przyczepę. Do ww. pisma dołączona została potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia oświadczenia R.K. z dnia [...], z którego wynika, że od dnia [...] korzysta on z samochodu o nr rej. [...]. Postanowieniem z dnia [...], Naczelnik Urzędu Celnego postępowaniem administracyjnym objął także R.K.. W trakcie postępowania Naczelnik Urzędu Celnego ustalił, że B.S. prowadzi działalność gospodarczą od dnia [...] R.K. natomiast posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej, z datą rozpoczęcia od dnia [...], a przedmiot tej działalności to: import – export, handel - przyczepy campingowe, turystyczne, części motoryzacyjne używane z wyłączeniem artykułów i działalności prawem zabronionych i wymagających odrębnych koncesji lub zezwoleń. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na Przedsiębiorstwo "A" karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia i karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie wszczęte w stosunku do B.S.. R.K. odwołał się od powyższej decyzji. W odwołaniu zwrócił się z prośbą o "anulowanie" decyzji z dnia [...]. W ocenie R.K. organ przyjął błędne założenie, że w dniu kontroli był on przedsiębiorcą i prowadził działalność gospodarczą. Ponadto wyjaśnił, że nie prowadzi działalności gospodarczej od [...], lecz zapomniał złożyć wniosek o wyrejestrowanie swojej firmy. Dodał również, że w dniu kontroli był bezrobotny i tylko prowadził samochód marki [...] o nr rejestracyjnym [...], należącym do B.S. R.K. podniósł ponadto, że nie będąc przedsiębiorcą i właścicielem powyższego samochodu nie mógł ubiegać się o odpowiednie zezwolenie. W opinii odwołującego się w obowiązku właściciela firmy i środka transportu było wyposażenie kierującego w stosowną opłatę, a ponadto ustawodawca nie wymaga zezwolenia na poruszanie się samochodem ciężarowym o ciężarze DMC-7,5 t od osoby fizycznej. R.K. zwrócił uwagę, że z dniem 01.01.2009 r. ustawodawca zniósł wymóg posiadania opłaty na pojazdy ciężarowe o DMC-7,5 t. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 19.03.2009 r., a więc w okresie, kiedy ta opłata już nie obowiązywała. Po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, organ II instancji (rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym) podkreślił, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przepisy tej ustawy określają zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego oraz niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Z akt niniejszej sprawy wynika, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu objętego kontrolą w niniejszej sprawie wynosi [...] kg, czyli ponad 3,5 tony, a zatem w tej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu odwoławczego w pierwszej kolejności należało zbadać, jakiego rodzaju przewóz drogowy był wykonywany w dniu kontroli, tj. w dniu [...], kto go wykonywał oraz jakie dokumenty powinien posiadać, jak również czy był zobowiązany do uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 42 ww. ustawy, tj. czy był podmiotem, który wykonywał w dniu kontroli po drodze krajowej przewóz drogowy podlegający obowiązkowi uiszczenia opłaty. Organ II instancji wskazał na przepis art. 4 pkt 6 a powoływanej ustawy, zgodnie z którym przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r. str. 1). Natomiast stosownie do treści art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, transport drogowy obejmuje swym zakresem krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy. Określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4, jak i działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Organ wyjaśnił także, że stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast w myśl art. 4 pkt 2 powoływanej ustawy - międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 4 cyt. ustawy niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki : a) pojazdy samochodowe używane do przewozu prowadzone są przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Z art. 4 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym wynika z kolei, że niezarobkowy krajowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne, wykonywany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że następną kategorią przewozu drogowego wynikającą z art. 4 pkt 6 a ustawy o transporcie drogowym jest inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów w rozumieniu przepisów wcześniej już powoływanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, który oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używany do przewozu rzeczy. Jednocześnie w art. 3 lit. a - i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zawarto wyłączenia spod konieczności stosowania wymienionych w nim rygorów, wobec niektórych form przewozu drogowego. Zdaniem organu II instancji, z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] R.K. wykonywał przejazd ww. pojazdem, użyczonym mu przez B.S. bezpłatnie do dyspozycji. Przejazd ten odbywał się z załadunkiem w postaci przyczepy o nr rej. [...], będącej własnością R.K. i miał na celu zakup w [...] i przywóz do kraju przyczep campingowych. Mając na uwadze treść ww. uregulowań oraz zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że R.K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo "A", wykonywał w dniu kontroli, tj. w dniu [...], niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, bowiem przewóz ten był wykonywany pomocniczo w stosunku do prowadzonej przez R.K. działalności gospodarczej polegającej na imporcie, eksporcie i handlu przyczepami campingowymi i turystycznymi. Tym samym był to przewóz niezarobkowy, nieodpłatny, gdzie przedsiębiorca ponosi we własnym zakresie koszty przewozu koniecznego dla wykonywania zarejestrowanej przez niego, innej niż transportowa, podstawowej działalności gospodarczej. Zdaniem organu II instancji, w niniejszej sprawie, spełnione zostały wszystkie przesłanki, określone przepisami art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, tj.: - ww. pojazd samochodowy używany do przedmiotowego przewozu prowadzony był przez przedsiębiorcę R.K., - przedsiębiorca R.K. legitymował się tytułem prawnym do dysponowania ww. pojazdem, - przewożony ładunek (przyczepa) był własnością przedsiębiorcy R.K., - przewóz ten nie był przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Organ wskazał następnie, że stosownie do art. 33 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym przewóz na potrzeby własne może być wykonywany po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, albo w ramach licencji, pojazdem do niej zgłoszonym. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że wyjątki odstąpienia od obowiązku uzyskania zaświadczenia zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Dotyczą one wyłącznie przewozów drogowych wykonywanych w ramach powszechnych usług pocztowych, przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym, że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.), przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. W przypadku naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, organ zobligowany jest do nałożenia kary pieniężnej w kwocie [...] zł (l.p.1.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym). Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że R.K. wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne jako przedsiębiorca, w związku z czym zobowiązany był do uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 2 ww. ustawy podczas przewozu na potrzeby własne kontrolowany obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w art. 87 ust. 1, wypis zaświadczenia na potrzeby własne. Organ II instancji uznał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że R.K. nie posiadał w dniu kontroli, tj. w dniu [...] i nie okazał kontrolującym go funkcjonariuszom celnym zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. Fakt ten został potwierdzony przez R.K. w trakcie przesłuchania w dniu [...], kiedy to wyjaśnił, że w trakcie kontroli wskazał kontrolującym go funkcjonariuszom, iż nie posiada zezwolenia na potrzeby własne, gdyż nie jest właścicielem pojazdu. Mając powyższe na uwadze organ celny zobligowany był do nałożenia kary pieniężnej w kwocie [...] zł, stosownie do art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej wskazał, że R.K., należało w niniejszej sprawie uznać za przedsiębiorcę, gdyż w dniu kontroli posiadał zaewidencjonowaną działalność polegającą m.in. na imporcie, eksporcie i handlu przyczepami campingowymi i turystycznymi, na co wskazuje uzyskane w toku postępowania zaświadczenie Prezydenta Miasta z dnia [...] oraz decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]. Z ww. zaświadczenia z dnia [...] wynika, że R.K. posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem ewidencyjnym [...], z datą rozpoczęcia działalności od [...], natomiast z ww. decyzji z dnia [...] wynika, że działalność ta została wykreślona z tej ewidencji dopiero w dniu [...], a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, w opinii organu, R.K. nie mógł być traktowany, o co wnosił w odwołaniu, jako osoba fizyczna, nie prowadząca działalności gospodarczej. W innym bowiem wypadku zatrzymana do kontroli osoba zawsze mogłaby się powoływać na tą okoliczność, tj. nieprowadzenia działalności gospodarczej, mimo jej zarejestrowania. Organ II instancji nie uznał również argumentu odwołującego się, że w dniu kontroli prowadził samochód ciężarowy nr rej. [...], będący własnością B.S. i jeździł nim jedynie sporadycznie, jako przemawiający za tym, iż nie należy go traktować jako przedsiębiorcę i w związku z tym za osobę, która nie wykonywała przewozu drogowego, bowiem legitymował się tytułem prawnym w postaci ustnej umowy użyczenia tego pojazdu, czyli spełniał przesłankę z art. 4 pkt 4 lit. b ustawy. Ponadto, zdaniem organu, przeczy temu oświadczenie strony z dnia [...], zgodnie z którym użytkuje ww. pojazd od dnia [...]. Następnie Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z ww. przepisami ustawy o transporcie drogowym R.K., będąc zaewidencjonowanym przedsiębiorcą miał możliwość uzyskania zaświadczenia na potrzeby własne. Stosownie bowiem do treści art. 33 ust. 1 tej ustawy, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał dalej, że ustawa o transporcie drogowym w art. 3 ust. 1 pkt 2 wskazuje również, iż przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów m.in. o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Żaden inny przepis tej ustawy (w brzmieniu na dzień [...]) nie wskazuje na inne ograniczenia jej stosowania w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Organ II instancji uznał, że powyższe ustalenia faktyczne wskazują, iż R.K. posiadał wszystkie wymagane prawem dokumenty i informacje, aby uzyskać ww. zaświadczenie, wobec tego jego zarzut, że nie mógł się ubiegać o odpowiednie zezwolenie, ponieważ nie był przedsiębiorcą, a ponadto że ustawodawca nie wymaga zezwolenia od osób fizycznych w trakcie poruszania się samochodem ciężarowym o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 7,5 tony, należy uznać za niesłuszny. Organ podał dalej, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego R.K. wyjaśniał również (protokół przesłuchania z dnia [...], pisma z dnia [...]), iż przedmiotowy przejazd wykonany był na własne prywatne potrzeby, w celu zakupu w [...] przyczepek, przeznaczonych na działki rekreacyjne - swoją i B.S.. Odnosząc się do powyższego Dyrektor Izby Celnej uznał, że ww. wyjaśnienia nie mają znaczenia w sprawie. Następnie organ II instancji wskazał, iż obowiązek uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych wynika z art. 42 ustawy o transporcie drogowym. Organ wyjaśnił dalej, że powyższy przepis, pomiędzy datą kontroli, a datą wydania decyzji - uległ zmianie. Zmiana została zawarta w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391). Ustawa ta weszła w życie w dniu 24 grudnia 2008 r. i w zakresie tego przepisu nie zawiera przepisów przejściowych. W takim przypadku, zgodnie z obowiązującymi zasadami stosowania prawa przepis prawa materialnego należało zastosować w brzmieniu z dnia kontroli. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (stan prawny z dnia kontroli), podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, pojazdów transportu kombinowanego, pojazdów realizujących komunikację miejską, zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby w dniu kontroli strona wykonywała którykolwiek z przewozów enumeratywnie wymienionych w art. 42 ust. 1 pkt 1-4, w związku z czym nie podlega zwolnieniu z obowiązku uiszczenia opłaty określonej w tym artykule. Organ odwoławczy zaznaczył, że z treści art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika, iż aby uznać opłatę drogową jako należną, przejazd pojazdem musi nastąpić po drodze krajowej i podał następnie, że Minister Transportu określił przebieg dróg krajowych w rozporządzeniu z dnia 12 listopada 2007 r. (obowiązującym w dniu przeprowadzenia kontroli) w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodniopomorskim (Dz. U. Nr 227, poz. 1679). Załącznik nr 6 do ww. rozporządzenia zawiera przebieg dróg krajowych w województwie zachodnio-pomorskim. Z pozycji 2 załącznika wynika, że droga krajowa nr [...] przebiega, m.in. w miejscowości [...] od granicy miasta do granicy miasta. Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że przeprowadzona w dniu [...] kontrola miała miejsce na ulicy [...] w [...]. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że ww. odcinek drogi, jako uwzględniony w ww. rozporządzeniu, należy zaliczyć do dróg krajowych. Organ uzasadnił dalej, że w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz trybu wnoszenia i sposobu rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny, z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Zgodnie z l.p. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze w wysokości [...] zł. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089 ze zm.) uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Z kolei z § 3 ust. 2 powyższego rozporządzenia wynika, że karta opłat składa się z dwóch części: winiety samoprzylepnej, umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie przedziurkowane części karty opłaty łącznie (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Natomiast wypełnienie karty opłaty polega na wpisaniu numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Mając na uwadze powyższe przepisy oraz stan faktyczny sprawy organ odwoławczy stwierdził, że R.K. nie przedstawił w chwili kontroli dowodu potwierdzającego wniesienie opłaty za przejazd drogą krajową - nie okazał funkcjonariuszom celnym dokonującym kontroli dowodu uiszczenia opłaty. Nie przedstawił również w terminie późniejszym karty opłaty uprawniającej organ celny do przyjęcia, że opłata drogowa za przedmiotowy przejazd została uiszczona. W trakcie kontroli R.K. okazał do kontroli jedynie miesięczną kartę opłaty drogowej nr [...] ważną do dnia [...], a więc już nieważną w dniu kontroli. Podsumowując Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nałożenie przez Naczelnika Urzędu Celnego na R.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo "A", kary pieniężnej za brak opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych było zasadne i prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez stronę w odwołaniu, iż to do obowiązku właściciela firmy i środka transportu należało wyposażenie kierującego w stosowną opłatę, organ podał, że zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, za wyposażenie kierowcy w wymaganą ustawą kartę opłaty drogowej odpowiedzialny jest przedsiębiorca lub podmiot wykonujący przewozy na potrzeby własne. Osoby te powinny wyposażyć kierowcę w wymagane dokumenty, które zostały wymienione w art. 87 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 2 ww. ustawy podczas przewozu na potrzeby własne kontrolowany obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w art. 87 ust. 1, wypis zaświadczenia na potrzeby własne. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, ustalono bezspornie, że to R.K. wykonywał w dniu kontroli przewóz drogowy, będąc jednocześnie przedsiębiorcą i kierowcą ww. pojazdu. W związku z tym jedynie on był odpowiedzialny na podstawie art. 87 ust. 1 w cyt. ustawy za posiadanie w pojeździe wymaganych ustawą o transporcie drogowym dokumentów, m.in. zaświadczenia na przewozy własne oraz karty opłaty drogowej. Organ odwoławczy podniósł dodatkowo, że zaskarżona decyzja organu I instancji została skierowana do podmiotu Przedsiębiorstwo "A" R.K., a winna być skierowana do osoby fizycznej, tj. R.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo "A". Jednakże pomimo nieprawidłowego określenia strony postępowania, ww. decyzja została doręczona R.K., który skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołania. Organ stwierdził dalej, że organ I instancji zasadnie i prawidłowo umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte w stosunku do B.S.i odstąpił od nałożenia na niego kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia i kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (m.in. wyjaśnienie R.K. z dnia [...], iż B.S. nie zlecał mu wyjazdu po przyczepki, potwierdzone później przez B.S. w trakcie przesłuchania w dniu [...], że takiego przewozu nie zlecał i nie były w związku z tym ustalone żadne jego zasady) nie daje bowiem przesłanek do uznania, iż obok R.K., również B.S. wykonywał w dniu kontroli niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne lub inny przewóz drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym, a tym samym był zobowiązany do posiadania wymaganych tym przewozem dokumentów. Organ odwoławczy podał następnie, że w art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca zawarł generalną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia. Zgodnie z ww. przepisem, jeżeli stwierdzone zostanie, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, to nie wszczyna się wobec niego postępowania. Natomiast art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wyłącza odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewozy, jeżeli zostanie stwierdzone, że naruszenie przepisów nastąpiło w sytuacjach, których ten podmiot nie mógł przewidzieć. Dyrektor Izby Celnej zauważył dodatkowo, że R.K. nie powołał się na zaistnienie nieprzewidzianych okoliczności, które nie pozwoliły mu na postąpienie zgodnie z obowiązującym prawem. Argumenty podniesione w odwołaniu, zdaniem organu, zmierzają jedynie do wykazania, że w trakcie przedmiotowego przewozu nie był zobowiązany do posiadania zaświadczenia na potrzeby własne oraz karty opłaty drogowej, ponieważ nie jest przedsiębiorcą i nie wykonywał przewozu drogowego, lecz przewóz dla celów prywatnych. Jednak nieznajomość przez R.K. przepisów nie może stanowić podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że R.K., jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, tj. działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu, jako działalność profesjonalną zobowiązany był dołożyć maksimum staranności, by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. Nieznajomość przepisów prawa przez R.K. niewątpliwie miała wpływ na jego działanie, świadczy ponadto o jego braku staranności przy prowadzeniu działalności i nie jest okolicznością uzasadniającą zastosowanie w niniejszej sprawie ww. przepisów. R.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. Zdaniem skarżącego przyjęta przez Urząd Celny teza, iż w [...] siedziba jego firmy mieściła się w [...], przy ul. [...] jest nie do przyjęcia, bowiem od dnia [...] nie przebywał pod ww. adresem, jak również nie mieściła się tam jego firma. R.K. wyjaśnił, że nie złożył wniosku o wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej w [...], ponieważ sądził, że skoro nie uruchomił działalności, sprzedał lokal oraz wymeldował się z niego zgłoszenie wygaśnie samoistnie. Skarżący podał również, że w dniu [...] otrzymał od B.S. kluczyki i dowód rejestracyjny jego samochodu ciężarowego marki [...] oraz, że nie otrzymał w tamtym okresie żadnego pisemnego potwierdzenia użyczenia mu ww. samochodu. Oświadczenie takie otrzymał dopiero w dniu [...], czyli po kontroli drogowej, która odbyła się w dniu [...]. Zdaniem R.K. tytuł prawny w postaci ustnej umowy nie stanowi podstawy prawnej dla urzędów administracji państwowej do załatwiania spraw związanych z uzyskaniem zaświadczeń, ubezpieczeń, opłat, dokonaniem zmian w dokumentach pojazdu. Twierdzenie organu, że na podstawie ustnej umowy użyczenia samochodu mógł otrzymać w odpowiednim urzędzie administracji zaświadczenie zezwalające na przewozy drogowe na potrzeby własne, w opinii skarżącego, jest niewłaściwe. R.K. podniósł również, że ustawodawca zdjął obowiązek uiszczenia opłaty drogowej dla samochodów nieprzekraczających 12 ton dopuszczalnej masy całkowitej, czyli takiej, jaką posiadał kontrolowany samochód. Ponadto wskazał, że opinie środowisk prawniczych w kwestii stosowania prawa, które przestało już obowiązywać nie są jednolite, a ustawodawca przewidział różne możliwości jego interpretacji, pozostawiając to w gestii organów orzekających. Zdaniem R.K. interpretacja przepisów przedstawiona w zaskarżonej decyzji jest "najbardziej drakońska". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej, wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, a ponadto w piśmie procesowym z dnia [...] odniósł się do zarzutu skargi związanego z radykalną zmianą przepisów ustawy o transporcie drogowym obowiązującą w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, powołując liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt: II GSK 867/10, II GSK 1166/10 ). Ponadto, przy piśmie procesowym z dnia [...], skarżący przedłożył sądowi wyrok nakazowy Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...], którym został on ukarany grzywną w wysokości [...] zł za to, że w dniu [...] na drodze krajowej nr [...] w [...] (na ul. [...]) kierując samochodem ciężarowym marki [...] o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3500 kg o nr rejestracyjnym [...], podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego na rzecz B.S., wbrew obowiązkowi posiadania w pojeździe wymaganych ustawą dokumentów, nie posiadał i nie okazał na żądanie funkcjonariusza celnego dokonującego kontroli drogowej karty opłaty drogowej, tj. o czyn z art.92a ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu była sprawa o nałożenie kary pieniężnej na skarżącego R.K., na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) w wyniku przeprowadzonej kontroli drogowej. Stosownie do ww. przepisu, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów w nim wymienionych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art.92 ust.4 ). Organ I instancji, stwierdzając naruszenie przez R.K. przepisów ustawy o transporcie drogowym (art.42 oraz art.33 ust. 1) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] złotych, wskazując w uzasadnieniu decyzji jakie jednostkowe naruszenia i przypisane im kary składają się na powyższe rozstrzygnięcie. Dyrektor Izby celnej utrzymał tą decyzję w mocy. Na wstępie należy zauważyć, że ugruntowany jest już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż w przypadku deliktu administracyjnego, jakim jest wykonywanie przewozu po drogach krajowych z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, miarodajny jest stan prawny z daty kontroli drogowej, nie zaś z daty wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 266/09, z dnia 20.09.2011 r., sygn. akt II GSK 867/10, z dnia 30.11.2011 r., sygn. akt II GSK 1166/10 ). Pogląd wyrażony w przywołanych orzeczeniach skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Oznacza to, że dla oceny prawidłowości decyzji organów administracji obu instancji obojętna była okoliczność zmiany treści przepisu art. 42 ust. 1 ww. ustawy, będąca wynikiem wejścia w życie (z dniem 24 grudnia 2008 r.) przepisu art. 3 pkt 1 a ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw. Przechodząc do badania legalności zaskarżonej decyzji sąd stwierdził, że ustalenia faktyczne organów w zakresie stwierdzonych naruszeń nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone. Dokonane zostały one w wyniku kontroli drogowej, przeprowadzonej w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym, przez osoby upoważnione, znajdującej odzwierciedlenie w protokole kontroli, a także w oparciu o zaświadczenie potwierdzające fakt wpisu R.K. do ewidencji działalności gospodarczej (z dnia [...]), oraz przesłuchania i wyjaśnienia stron postępowania. Protokół kontroli, jako dokument urzędowy, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w jego zakresie działania, stanowi, stosownie do art. 76 K.p.a., dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Zgodnie z art.33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 155, poz.1095 ze zm.), przedsiębiorca jest obowiązany do zadbania o to, aby dane zawarte w ewidencji działalności gospodarczej były prawdziwe. Nieprzestrzeganie przez przedsiębiorcę tych obowiązków wywołuje określone konsekwencje – nie będzie on mógł skutecznie wzruszyć domniemania prawdziwości danych zawartych w ewidencji. Dopiero wykreślenie nieprawdziwych danych z ewidencji – wpisu o prowadzonej działalności – oznacza utratę statusu przedsiębiorcy. W przypadku skarżącego nastąpiło to dopiero z dniem [...], a więc po dacie przeprowadzonej kontroli drogowej, a nawet po wydaniu decyzji przez organ I instancji. W świetle powyższego ustalenia organów dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, w dacie kontroli drogowej, są prawidłowe. Należy także przyznać organowi rację, iż skarżący korzystał z pojazdu B.S. marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na podstawie ustnej umowy użyczenia. Potwierdzają to wyjaśnienia zarówno właściciela, jak i korzystającego z pojazdu. Zawarcie umowy pisemnej, w świetle przepisów Kodeksu cywilnego, niezbędne jest jedynie do celów dowodowych. Ustna umowa jest ważna i wywołuje wszystkie skutki związane z jej charakterem, choć brak pisemnego potwierdzenia jej zawarcia faktycznie utrudnia, a nawet uniemożliwia, dokonanie niektórych czynności, jednak ryzyko z tym związane obciąża strony takiej umowy. R.K. nie przedłożył żadnych dokumentów wskazujących na inny charakter umowy łączącej go z właścicielem pojazdu prowadzonego przez niego w czasie kontroli drogowej. Zgodnie z art.4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, a określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to w świetle art.4 pkt 4 ww. ustawy, każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie był własnością skarżącego, lecz własnością B.S., jednakże R.K. korzystał z niego na zasadzie umowy użyczenia (o czym była mowa powyżej) i kierował tym pojazdem osobiście, pojazd załadowany był przyczepą o numerze rejestracyjnym [...], będącą własnością R.K., a celem przejazdu był przewóz rzeczy na własne potrzeby. W zaskarżonej decyzji organ przedstawił stwierdzone uchybienia, a także wskazał na przepisy prawa stanowiące podstawę prawną wydanej decyzji. Należy stwierdzić, że co do zasady w przypadku stwierdzenia naruszeń określonych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej, sztywno określonej kary pieniężnej. Od obowiązku tego organ administracji odstąpić może wyłącznie jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Zgodnie z art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W ocenie sądu, uznać należało, że przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. Z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika aby zaistniały jakiekolwiek zdarzenia lub okoliczności, których skarżący, będący przedsiębiorcą wykonującym przewóz w ramach prowadzonej działalności, nie mógł przewidzieć. W niniejszej sprawie dokonano prawidłowych ustaleń co do zaistnienia okoliczności uzasadniających nałożenie kary pieniężnej, a jej wysokość określona została zgodnie z przepisami prawa. Reasumując, w ocenie sądu, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji obciążającą odpowiedzialnością i nakładającą na R.K. karę pieniężną, a umarzającą postępowanie w tym przedmiocie wobec B.S., organ - Dyrektor Izby Celnej - nie naruszył prawa. Odnosząc się do przedłożonego przez skarżącego wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...] sąd zwraca uwagę, że przedmiotowe orzeczenie dotyczy innego stanu faktycznego i nie ma żadnego związku z niniejszą sprawą. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.