II SA/Sz 101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Katarzyny Grzegorczyk-Meder od udziału w rozpoznaniu sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego. Uzasadnienie: Skarżący R. S. na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. złożył pisemny wniosek o wyłączenie sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder od udziału w rozpoznaniu sprawy z jego skargi w sprawie II SA/Sz 101/17. W uzasadnieniu wniosku, jako podstawę wyłączenia, skarżący wskazał na "kierowanie się przez sędziego, w czasie nieotwartego formalnie jawnego posiedzenia Sądu w dniu 2 lutego 2011 r. w sprawie II SA/Sz 277/10, omnipotencją władczą funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego". Zdaniem skarżącego, rzeczywiste okoliczności i fakty wskazane we wniosku z 16 lutego 2011 r. o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 2 lutego 2011 r. i w odwołaniu z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie II SA/Sz 277/10 stanowią obiektywne powody, które wywołują uzasadnione wątpliwości co do obiektywizmu, bezstronności i wiarygodności sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder. W dniu 28 marca 2017 r. sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder złożyła do akt sprawy oświadczenie, że nie istnieją przesłanki wymienione w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać wątpliwość co do jej bezstronności w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Instytucja wyłączenia sędziego sprowadza się do eliminowania wszelkich przyczyn, które mogłyby skutkować pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu sędziego przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r. sygn. akt SK 19/02, OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 67). W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", ustawodawca uregulował powyższą instytucję w rozdziale 5 w artykułach 18-24. W art. 18 § 1 powołanej ustawy wskazano enumeratywnie na przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Przesłanki wymienione w tym przepisie opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, że niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie – czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. Natomiast w art. 19 P.p.s.a. przewidziano, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Z oświadczenia z dnia 28 marca 2017 r. złożonego przez sędziego WSA Katarzynę Grzegorczyk-Meder wynika, że nie istnieją przesłanki wymienione w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności w rozpoznawanej sprawie. Wyjaśnienia te nie budzą żadnych wątpliwości w świetle materiału znajdującego się w sprawie, a treści tego oświadczenia nie podważa argumentacja przedstawiona przez skarżącego we wniosku. Podkreślenia wymaga, że wątpliwość co do bezstronności sędziego musi być realna i wynikać z uzasadnionych obiektywnych powodów. Natomiast przytaczane w uzasadnieniu wniosku przez skarżącego okoliczności są jedynie subiektywnymi odczuciami i ocenami działań podejmowanych przez objętego wnioskiem sędziego. W ocenie Sądu, przekonanie strony o nieprawidłowym zachowaniu się sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder podczas posiedzenia rozprawy w sprawie II SA/Sz 277/10, nie stanowi powodu, który obiektywnie spowodowałby utratę zaufania co do bezstronności sędziego. Również wynikające z powołanego wniosku z dnia 16 lutego 2011 r. okoliczności wskazujące na przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadziła powyższy proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie, nie mieści się w ani hipotezie normy prawnej zawartej w art. 18, ani w art. 19 P.p.s.a. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że nie można upatrywać wystarczającej przesłanki wyłączenia sędziego tylko z tej przyczyny, że ten sam sędzia brał udział w rozpoznawaniu innej sprawy z udziałem wnioskodawcy, z której przebiegu ten ostatni nie był zadowolony (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 234/12, opubl. w Lex nr 1166076). Podnosi się również, że ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych, popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego czy materialnego należy do sądu wyższej instancji w ramach kontroli instancyjnej. Natomiast sąd rozpoznający wniosek o wyłączenie sędziego nie bada zasadności i prawidłowości czynności podjętych w sprawie przez sąd orzekający (por. postanowienie SN z 28 sierpnia 1996 r., I PO 8/96, OSNAP 1997, nr 4, poz. 59). Podsumowując należy wskazać, że skoro skarżący nie wykazał przesłanek z art. 18 i 19 P.p.s.a, a przesłanki te nie wynikają z akt sprawy, zatem brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 22 § 1 i 2 w związku z art. 18 i art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.