II SA/Sz 1010/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. O., reprezentowany przez adwokata K. L., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Jednocześnie w skardze złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sadu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których wykazanie należy do strony skarżącej. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z nich. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Dlatego też strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na poparcie żądania udzielenia tymczasowej ochrony. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie wniosek strony, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Należy podkreślić, że – jak wyjaśniono wyżej – art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji będzie powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśnić należy, że ogólnie przyjmuje się, że przy przesłance "znacznej szkody" chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W sytuacji gdy przedmiot sprawy dotyczy zapłaty określonej kwoty, Sąd, aby ocenić zaistnienie ww. przesłanek, musi mieć wiedze o aktualnej sytuacji materialnej i finansowej strony, a strona winna wykazać, że realizacja decyzji w tym momencie spowoduje dla niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie dysponując informacjami w powyższym zakresie, w szczególności co do stanu finansowego, majątkowego, ekonomicznego i rodzinnego skarżącego nie sposób przyjąć, aby wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało znaczna szkodę, czy też spowodowało trudne do odwrócenia zmiany w sytuacji materialnej, bytowej czy też w zakresie funkcjonowania firmy skarżącego. Brak wymienionych danych nie pozwolił Sądowi na ocenę, czy rzeczywiście wobec skarżącego zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a tylko takie mogą być brane pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.