II SA/Sz 1016/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości o d d a l a skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] r. .na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 Nr 207, poz.2016 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Starosta orzekł o niezbędności wejścia przez Państwa I. i M. T. na teren sąsiedniej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], nr geodezyjny działki [...] obręb [..], stanowiącej własność Z. S. celem wykonania robót [...] obejmujących ich budynek stojący na granicy działki. W decyzji tej określono również następujące granice i warunki korzystania z ww. nieruchomości: 1. wejście może nastąpić na pas gruntu nieruchomości przy ul. [...] przyległy do nieruchomości przy ul. [...] na długości budynku objętego prowadzonymi obecnie zgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] robotami budowlanymi na szerokości [...] m, wraz z dojściem z materiałami budowlanymi, 2. wejście może nastąpić na okres do [...] dni, 3. o terminie wejścia należy poinformować właściciela – Z. S., 4. inwestor zobowiązany jest do naprawienia szkód powstałych na skutek ww. robót na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Od decyzji tej odwołanie wniósł Z. S., w którym podniósł, że zaskarżona decyzja określała jedynie prawo wejścia inwestora na jego działkę bez określenia warunków zabudowy działki przy ul. [...]. Ponadto podniósł, ze decyzja Starosty nr [...] z dnia [...] r. udzielająca pozwolenia na budowę, nie ujmuje spornego terenu oraz zabudowy na tym terenie. Dodał także, że nie wyrażał zgody na zabudowę przez inwestora spornej części działki. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził m.in., że przepis art.47 ust. 1 i 2 prawa budowlanego określa warunki po spełnieniu których organ nie może odmówić inwestorowi w drodze decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości celem zakończenia robót budowlanych. Organ odwoławczy dodał także, że organ I instancji właściwie określił granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej działki i dlatego orzekł jak w sentencji swojej decyzji. Z. S. zaskarżył wymienioną decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i zarzucając organowi odwoławczemu, że przy rozpatrywaniu sprawy pominął istotne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie to, że nie wyraził on zgody na rozbudowę [...] położonej przy ul. [...], a jedynie na to, aby inwestor mógł wykonać konieczne prace budowlane na [...]. Ponadto, skarżący podtrzymał zarzut, że Starosta zarówno w decyzji nr [...] jak i [...] nie określił dokładnie warunków zabudowy [...]. Dodał także, że inwestor zabudował jego działkę i aktualnie z postawionej przybudówki może zaglądać do mieszkania skarżącego, czym narusza jego prywatność. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na podstawie akt sprawy ustalono, że prawomocną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta przeniósł za zgodą stron decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] wydaną dla M. W., zezwalającą na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o numerze geodezyjnym [...] przy ul. [....] w [....], zmienioną decyzją z dnia [...] r. nr [...], na rzecz Państwa I. i M. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje. Skarga podlega oddaleniu gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a" sądy administracyjne uprawniane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, przez które należy rozumieć sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych (art. 1 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne pod kątem ich zgodności z prawem. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja administracyjna stwierdzająca, na podstawie art. 47 ust. 2 prawa budowlanego niezbędność wejścia przez inwestora na teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania robót [...], z zachowaniem określonych w tej decyzji granic i warunków korzystania z tej nieruchomości. Zgodnie z treścią tego przepisu: (ust.1 ) "Jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości." W toku postępowaniu administracyjnego ustalono, że inwestor, którym obecnie są I. i M. T., rozpoczęli prace budowlane na działce położonej w [...] przy ul. [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką nr [...] obr.[...], położoną przy ul. [...], polegające na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego, na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r. wydanego przez Starostę Wcześniej natomiast, Burmistrz Miasta i Gminy określił inwestorowi warunki zabudowy działki przy ul. [...] w drodze prawomocnej decyzji nr [...] z dnia [...] r. W postępowaniu tym brał udział także i skarżący. W celu dalszego wykonywania przez inwestora robót budowlanych niezbędnym okazało się wejście na teren nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...] w celu wykonania robót [...]. Niezbędności wejścia na teren sąsiedniej działki nie kwestionował także skarżący, zarówno w trakcie postępowania przed organami administracji jak i przed Sądem. Inwestor nie uzyskał jednak zgody właściciela działki przy ul. [...] na wejście na jego teren. Wydając decyzję na podstawie art. 47 ust. 2 wymienionej ustawy o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, organ administracji określić winien między innymi warunki korzystania z tej nieruchomości. Rozstrzygnięcie w tym zakresie może nastąpić jedynie w oparciu o treść decyzji o pozwoleniu na budowę czy też w oparciu o wyniki postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych (tak NSA w wyroku z dnia 27 listopada 2003 r. II SA/Łd 274/2002). Zezwolenie na wejście na sąsiednią nieruchomość, niezbędne do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, przewidziane art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dotyczy jedynie tych prac przygotowawczych lub robót budowlanych, które regulowane są przepisami Prawa budowlanego, wymagającymi pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zezwolenie takie może być wydane w sytuacji, gdy inwestor legitymuje się pozwoleniem na budowę lub po dokonaniu zgłoszenia określonych robót (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2002 r. II SA/Kr 1894/98). W sprawie niniejszej jest poza sporem, że inwestor legitymuje się prawomocną decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę, z którym związana jest konieczność wykonania robót wykończeniowych na granicy działki sąsiedniej. Nie ulega też wątpliwości, że w sprawie rozpoznawanej nie odniosły skutku próby uzgodnienia przez inwestora warunków wejścia na teren nieruchomości skarżącego, o których mowa w ust. 1 art. 47 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, określone w decyzji organu warunki korzystania z nieruchomości sąsiedniej mieszczą się w granicach "niezbędnej potrzeby" przewidzianej w art. 47 ust. 2. Zakres prac budowlanych, związany z koniecznością wejścia na teren sąsiedni, przewiduje [...] rozbudowywanego budynku mieszkalnego, położonego w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]. Do wykonania tych prac niezbędne jest zainstalowanie rusztowania umożliwiającego położenie [....] w wyższych partiach budynku. Z uwagi na brak wystarczającej ilości miejsca, rusztowań tych, nie można zainstalować tylko na działce inwestora. Orzeczenie przez organ administracji o zajęciu przez inwestora pasa gruntu o szerokości [...] m, na długości budynku, który ma być [...], w dodatku tylko na okres [...] dni, jest w pełni uzasadnione w kontekście rozmiar ii zakresu planowanych prac budowlanych. Ponadto, ograniczenie to tylko w minimalnym zakresie narusza prawa właścicielskie skarżącego, skoro nie będzie mógł on korzystać tylko z wąskiego paska ziemi, bezpośrednio graniczącego z zabudowaniami sąsiednimi przez stosunkowo krótki okres czasu. Istotna jest przy tym i ta okoliczność, że skarżący nie podnosił w tym zakresie żadnych zastrzeżeń, a zastrzeżenia swe składa w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez znaczenia pozostają podnoszone przez skarżącego zarzuty, iż nie wyraził on zgody na rozbudowę budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce. Kwestie te były bowiem przedmiotem prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w którym skarżący uczestniczył. Podnoszenie tych argumentów w niniejszym postępowaniu jest bezprzedmiotowe, albowiem przedmiotem kontroli Sądu nie jest decyzja o warunkach zabudowy, ani decyzja o pozwoleniu na budowę, lecz tylko i wyłącznie decyzja rozstrzygająca o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.