II SA/Sz 1022/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., Nr SKO.[..] , wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), art. 59 - art. 64 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz.717 ze zm.), uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., Nr[...] , w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla mieszkaniowego, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości [...] w gminie[...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Spółka A z o.o. z siedzibą w [...] podaniem z dnia [...] r. wystąpiła do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji określonej jako osiedle mieszkaniowe - budownictwo wielorodzinne. Spółka we wniosku wskazała zapotrzebowania na media: ścieki bytowe – [...] m³ na dobę; energia o mocy[...] ; woda - nie określono ilości; źródło ciepła - energia elektryczna [...] kW, załączając zapewnienie wykonania przyłączy w zakresie wody i ścieków przez Zakład Wodociągowo-Kanalizacyjny Spółka z o.o. z [...] oraz pismo z [...] S.A. Oddział w [...] o braku możliwości na chwilę obecną zapewnienia dostaw energii elektrycznej. W dołączonej do wniosku koncepcji zagospodarowania terenu działki nr [...] wskazano charakterystykę zagospodarowania terenu i jego zabudowy: 1/ powierzchnia zainwestowania –[...] ²; powierzchnia zabudowy kubaturowej [...] m², powierzchnia ulic, chodników i parkingów –[...] ², powierzchnia terenów zielonych –[...] m², 2/ osiedle to [...] budynków: apartamentowce, wille wielorodzinne, budynki hotelowe i usługowe 3/ sumaryczna powierzchnia zabudowy na sprzedaż to [....] m² w tym powierzchnia apartamentów hotelowych ok. [...] m² w ilości [...] lokali, powierzchnia mieszkań ok.[...] m² w ilości [...] lokali w systemie rotacyjnym w sezonie, powierzchnia usług [...] przy powierzchni sprzedaży powyżej [...] m², ilość miejsc parkingowych[...] , miejsca w garażach podziemnych –[...] , łącznie [...] miejsc. Decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , Wójt Gminy [..] , na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ustalił na rzecz Spółki A z o.o. z/s w [...] warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla mieszkaniowego w tym zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, jednorodzinnych oraz usługowych i handlowych o powierzchni [...] m² na działce nr [...] o powierzchni [..] ha w[...] , Gm. [..] . W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek został rozstrzygnięty na podstawie art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w drodze decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego inwestycją. Zgodnie z art. 53 ust. 3 w/w ustawy organ dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu zamierzonej inwestycji. Reasumując Wójt Gminy [...] uznał, że w świetle art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione warunki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła uczestniczka postępowania J. S., prowadząca przedsiębiorstwo pod firmą Ośrodek Wypoczynkowy "[...] " w[..] , która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji J. S. zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w części dotyczącej warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, poprzez ustalenie parametrów i wskaźników zagospodarowania innych, niż istniejące w obszarze analizowanym, - przepisów § 3, § 5, § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy poprzez wadliwe określenie obszaru analizowanego, wadliwe przeprowadzenie analizy obszaru, nieprecyzyjne określenie poszczególnych warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez pominięcie zapisów dotyczących ochrony interesów osób trzecich; - naruszenia art. 7 i art. 107 § 1 K.p.a., poprzez naruszenie zasady obiektywizmu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie nieprawomocne decyzje o warunkach zabudowy, bowiem w dniu [...] r. wydano decyzję o warunkach zabudowy dla podobnej inwestycji na rzecz innego wnioskodawcy, które regulują kwestię zabudowy tej samej nieruchomości jednakże istnieje między nimi różnica w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy, co, zdaniem odwołującej, powoduje nieważność decyzji z dnia [...] r. Ponadto odwołująca zarzuca organowi I instancji, że doręczono jej decyzję bez załącznika w postaci wyników analizy, o której mowa w § 9 cytowanej wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] z dnia [...] r. uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. uznając, że wydano ją z naruszeniem przepisów określających tryb postępowania przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy (art. 59 - 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika m.in., iż decyzję wydaje się na wniosek zainteresowanego, przy czym wniosek winien zawierać dość szczegółowe dane wyszczególnione w tym przepisie, m.in. określenie charakterystyki zabudowy poprzez określenie charakterystycznych parametrów i gabarytów poszczególnych obiektów (art. 52 ust. 2 pkt 2b i 2c) oraz określenie na mapach w skali 1:500 lub 1:1000 (skala 1:2000 zastrzeżona jest dla inwestycji liniowych) granic terenu objętego inwestycją oraz granic obszaru na który inwestycja będzie oddziaływać (art. 52 ust. 2 ust. 2 pkt 1). Organ odwoławczy wskazał, że podstawą pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest łączne spełnienie pięciu warunków określonych w art. 61 ust 1 powołanej wyżej ustawy. Kolegium wyjaśniło dalej, że jednym z etapów postępowania adminstracyjnego w celu wydania decyzji o warunkach zabudowy, w myśl art. 53 w związku z art. 64 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, jest analiza prawna i faktyczna terenu, na którym realizowana będzie inwestycja oraz analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w kontekście przepisów odrębnych. Z tej części analizy wynika zakres dokonywanych uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust 4 związku z art. 64 ust 1 w/w ustawy. Analiza określa wymogi nowej zabudowy na podstawie porównania z istniejącym zagospodarowaniem terenu i jego zabudowy w wyznaczonym obszarze. W myśl przepisów cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury organ porównuje je z danymi w tym zakresie wskazanymi we wniosku inwestora. Analiza ta jest dokonywana na obszarze, którego granice wyznacza się wokół nieruchomości objętej wnioskiem w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość jej frontu (§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury), a jej głównym celem jest wykazanie, że funkcja, parametry i gabaryty oraz architektura planowanych obiektów budowlanych odpowiada takim samym parametrom i gabarytom obiektów zlokalizowanych w tym obszarze. W sytuacji, gdy istnieje duża rozbieżność miedzy ustalonymi wymogami nowej zabudowy, a danymi zawartymi we wniosku, organ w myśl przepisów prawa procesowego winien wezwać wnioskodawcę celem poinformowania o ustaleniach analizy i zaproponować korektę wniosku w tym zakresie (art. 50 K.p.a.) . Projekt poddaje się następnie uzgodnieniom z właściwymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trybie art. 106 K.p.a. Kolegium zwróciło uwagę, że podstawowym wymogiem jest przy tym umożliwienie wszystkim stronom postępowania czynny udział w prowadzonym postępowaniu uzgodnieniowym (art. 106 § 3 K.p.a.), a decyzja o warunkach zabudowy może być wydana po sprawdzeniu przez organ prowadzący postępowanie główne, że postanowienia wydane przez organ współdziałający są ostateczne (nie przysługuje już na nie zażalenie). Kolegium zbadało szczegółowo materiały dowodowe zebrane przez organ I instancji w trakcie postępowania prowadzonego w tej sprawie i stwierdziło, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem wyżej opisanych przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wskazując, że organ I instancji rozstrzygnął wniosek nie spełniający wymogów ustawowych, brak jest bowiem podstawowych parametrów i gabarytów poszczególnych obiektów budowlanych tzn. apartamentowców, willi wielorodzinnych, budynków hotelowych i usługowych; załączona koncepcja nie zawiera w swej treści tych danych, załącznik graficzny do wniosku w postaci mapy ewidencyjnej wykonany jest w skali 1:2000, a skala ta zastrzeżona jest jedynie dla inwestycji liniowych, na mapie nie określono obszaru, na który inwestycja ma oddziaływać. Drugim powodem uchylenia decyzji było wskazanie przez organ, że akta nie zawierają wyników badania łącznego spełnienia 5 warunków wymienionych w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; brak badania, czy decyzja (projekt decyzji) jest zgodna z przepisami odrębnymi, w szczególności z ustawami: Prawo ochrony środowiska wraz z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (patrz § 3 pkt 52 i § 3 oraz pkt 56 rozporządzenia), Prawo wodne, ustawa o odpadach, Prawo geologiczne i górnicze, ustawa o ochronie przyrody, ustawa o lasach, ustawa o drogach publicznych, ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem Kolegium decyzja Wójta Gminy [...] pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 51 Prawa ochrony środowiska poprzez stwierdzenie, iż nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ stwierdził także, że sporządzona na podstawie art. 53 ust. 3 analiza nie spełnia wymogów ustawowych, bowiem nie zawiera w swej treści warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, do których zaliczyć należy niewątpliwie Prawo ochrony środowiska, Prawo wodne, ustawa o ochronie przyrody, ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawa o odpadach, ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, Z uzasadnienia wynika również, że analiza nie wskazuje w swej treści, które z zabudowanych działek położonych w analizowanym obszarze stanowiły podstawę do ustalenia parametrów, gabarytów wskaźników nowej zabudowy, co uniemożliwia organowi II instancji zbadanie czy ustalone w decyzji warunki zabudowy w tym zakresie wynikają z analizy obszaru w kontekście istniejącego zagospodarowania terenu i jego zabudowy, Ostatni zarzut organu odwoławczego dotyczy postanowień wydanych przez organy uzgodnieniowe. Organ I instancji wydał bowiem decyzję w sytuacji, gdy postanowienia uzgodnieniowe nie były ostatecznymi, gdyż nie zostały one doręczone stronom postępowania, czym pozbawiono przysługującego im prawa do wniesienia zażalenia. Kolegium zwróciło także uwagę, że w sytuacji wydania więcej niż jednemu wnioskodawcy decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do tego samego terenu, organ obowiązany jest doręczyć odpis każdej wydawanej decyzji pozostałym wnioskodawcom, czego w niniejszej sprawie nie dokonano. Za nieuzasadniony Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Wyjaśniając, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie może wchodzić w kompetencje innego organu tj. starosty, dla zbadania zgodności inwestycji z przepisami Prawa budowlanego. Również za nieuzasadniony uznało zarzut, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie nieprawomocne decyzje o warunkach zabudowy, z dnia [...] r. i zaskarżona, wydane dla podobnej inwestycji na rzecz innego wnioskodawcy, które regulują kwestię zabudowy tej samej nieruchomości, ponieważ przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują w tym zakresie ograniczeń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skarżąca Spółka A zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie w toku postępowania dowodowego pisma złożonego przez skarżącego, oraz dokumentów, które zostały do niego dołączone, a tym samym brak ustalenia w toku postępowania stanu faktycznego sprawy koniecznego do wydania decyzji. Naruszenie przepisów art. 170 § 3 K.p.a. poprzez niejasne sformułowania użyte w uzasadnieniu, dotyczące sprzeczności pomiędzy wydaną decyzją (projektem decyzji), a art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska. Naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie spełnia wymagań określonych w tym przepisie i nie było możliwe wydanie na jego podstawie w/w decyzji. W ocenie skarżącej Spółki nie było podstaw do zakwestionowania decyzji organu I instancji. Swojemu stanowisku Spółka, dała wyraz w korespondencji złożonej w toku postępowania przed organem II instancji. Według strony organ w ogóle nie odniósł się do zawartej w tym piśmie argumentacji i dołączonych dowodów pomijając sam fakt złożenia takiego pisma milczeniem. Według skarżącej w aktach sprawy znajdują się stanowiska innych uczestników postępowania np. Spółki B z siedzibą w[...] , czy też Państwa K.. Stąd zarzuty Kolegium dotyczące wniosku są według skarżącej Spółki bezpodstawne i nie powinny prowadzić do uchylenia decyzji. Skarżąca uważa, że skoro organ I instancji wydał stosowną decyzję to znaczy, że nie widział potrzeby uzupełniania wniosku złożonego przez stronę. Spółka zauważa, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji, w zakresie braku analizy poszczególnych warunków opisanych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdziło że nie ma w decyzji organu I instancji "badania łącznego". Tylko z kontekstu uzasadnienia wynika, iż chodzi o brak "badania łącznego" zachodzenia przesłanek. Kolegium podnosi także, że zachodzi "sprzeczność" prawdopodobnie projektu decyzji albo też decyzji organu I instancji z przepisem art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska. Według strony Kolegium nie wyjaśniło, z czego sprzeczność ta wynika. Takie uzasadnienie decyzji jest, w ocenie skarżącej, sprzeczne z art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie sporządzone przez organ II instancji jest dla skarżącej zupełnie niezrozumiałe. Strona twierdzi, że nie jest w stanie ocenić jego prawidłowości. Odnośnie zarzutu Kolegium o uchybieniach postępowania w zakresie uzgodnień z innymi organami administracji publicznej, skarżąca twierdzi, że organ II instancji nie wskazuje w jakiej części strony nie brały udziału w tym postępowaniu, a także jakie to były strony. Działanie takie stanowi naruszenie według skarżącej kolejne naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymują swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności wykładni. Uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą, bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydana została z naruszeniem prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie będąca przedmiotem kontroli Sądu decyzja wydana została przez organ II instancji na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji o ustaleniu, na wniosek Spółki A z o.o. siedzibą w [...] , warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla mieszkaniowego w tym zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, jednorodzinnych oraz usługowych i handlowych o powierzchni [...] m² na działce nr [...] o powierzchni [...] ha w[...] F, gm. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Warunki wydania decyzji o warunkach zabudowy regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz.717 ze zm.). W myśl art. 59 ust. 1 w/w ustawy w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Jak to już zostało uprzednio wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Właściwy w sprawie organ administracji publicznej, zobligowany jest do ustalenia, czy teren inwestycji spełnia wszystkie wymienione wyżej warunki. Powyższe wiązać się będzie z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego podstawowe reguły znajdują się w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ zobowiązany jest wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy ( § 3 ust. 1 rozporządzenia). Analiza ta jest dokonywana na obszarze, którego granice wyznacza się wokół nieruchomości objętej wnioskiem w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość jej frontu (§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury). Podzielić należy stanowisko organu II instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w postępowaniu przed organem I instancji zostały naruszone zasady procesowe. Wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wystąpił podmiot niebędący właścicielem działek, na których miałaby zostać zrealizowana inwestycja. Organ I instancji, który o wszczęciu postępowania powiadomił wnioskodawcę Spółkę A z o.o., oraz właścicieli sąsiednich nieruchomości J. S., Z. i J. K.. Stosownie do treści art. 106 § 2 K.p.a. organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Zgodnie zaś z § 5 w/w przepisu zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. W toku postępowania administracyjnego organ winien czuwać ponadto nad przestrzeganiem zasad postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy [...] , skierował do uzgodnień projekt decyzji o warunkach zabudowy Urzędowi Morskiemu w [...] , Wojewódzkiemu Konserwatorowi Przyrody, Powiatowemu Zarządcy Dróg, Starostwie Powiatu[...] . Jednakże wbrew wymogom wyrażonym w art. 106 § 2 K.p.a. nie zostały doręczone uczestnikom postępowania stosowne postanowienia uzgodnieniowe. Pozostałe strony postępowań prowadzonych w trybie art. 106 K.p.a., zostały pozbawione możliwości wzięcia w nich czynnego udziału. Brak doręczenia wydanych w tych postępowaniach postanowień świadczy o pozbawieniu stron możliwości ewentualnego ich zaskarżenia. Wady postępowań uzgodnieniowych, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zostały stwierdzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] , którego obowiązkiem było ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i ustalenie w związku z tym, czy takie postępowania faktycznie zostały przeprowadzone, czy wydane w ich rezultacie postanowienia są ostateczne oraz, czy w toku tychże postępowań strony miały zapewnioną rzeczywistą możliwość wzięcia w nich czynnego udziału. Nie oznacza to jednak, że organ prowadzący postępowanie główne kontroluje postanowienia organu współdziałającego w takim zakresie, jak organ uprawniony do rozpoznania zażalenia na te postanowienia. Badanie to jest ograniczone tylko do takiego zakresu, aby organ prowadzący mógł stwierdzić, że rzeczywiście do uzgodnień doszło a strony nie były pozbawione możliwości obrony swoich praw. Weryfikacja taka może nastąpić ewentualnie w drodze uwzględnienia zażalenia stron a następnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2008r. sygn. akt II OSK 1931/06 Lex nr 352067, a nadto wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 lutego 2009r. sygn. akt II SA/Łd 760/08 opublikowany w bazie internetowej NSA). Już tylko wskazane wyżej uchybienia uzasadniały zdaniem Sądu wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 zd. 1 Kodeksu postępowania adminstracyjnego. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego; postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem możliwe jest tylko w sytuacji gdy zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części i wykładnia rozszerzająca zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. jest niedopuszczalna (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 606- 608). Jednocześnie stwierdzić należy, że sanowanie tych uchybień na etapie rozpatrywania przedmiotowej sprawy w postępowaniu odwoławczym byłoby niedopuszczalne. Nie można, bowiem przyjąć, że dopiero w ramach uzupełnienia postępowania organ II instancji ma poprawiać błędy organu I instancji, w celu uzyskania pewności, że uczestnicy postępowania mieli możliwość zajęcia stanowiska w podstawowych kwestiach merytorycznych, ewentualnie oczekiwać na skutek postępowania zażaleniowego w zakresie postanowień wydanych w trybie art. 106 K.p.a. Takie działania organu prowadziłyby w istocie do pozbawienia uczestników postępowania prawa do dwuinstancyjnego postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (w zakresie istoty prowadzenia przez organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego, uzupełniającego porównaj wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2009r. sygn. akt VII SA/Wa 936/08, opublikowany w LEX nr 478524). Nie zależnie od powyższego należy stwierdzić, że rację ma organ odwoławczy wskazując, iż złożony przez skarżącą wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie zawiera gabarytów poszczególnych obiektów. Zgodzić należy się również z organem odwoławczym, że organ I instancji, ze względu na rozmiar planowanej inwestycji, winien szczegółowo rozpatrzyć złożonych przez skarżącą wniosek o ustalenie warunków zabudowy w kontekście przepisów o ochronie środowiska. Reasumując zgodzić się należy z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, stwierdzającego, że Wójt Gminy [.. wydając decyzję o ustaleniu na rzecz Spółki A z o.o., warunków zabudowy, czynił to z naruszeniem przepisów prawa formalnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Omówione wyżej wadliwości obligowały organ II instancji do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.