II SA/Sz 1028/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.), art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 2a, ust. 2b i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia A. D. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r., Nr [...], w sprawie uznania wniesionych zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] za nieuzasadnione, utrzymało w mocy w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium przedstawiło stan faktyczny i prawny sprawy, z którego wynikało, iż Prezydent Miasta występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela, po uprzednim doręczeniu A. D. w dniu [...] r. upomnienia, wystawił w dniu [...] r. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu marki N. o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w łącznej kwocie [...] zł wraz z kosztami upomnienia w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia [...] r. o drogach publicznych oraz uchwałę nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania oraz uchwałę Rady Miasta S. Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r. Odpis tytułu egzekucyjnego organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu A. D. w dniu [...] r., który pismem z dnia [...] r., zatytułowanym "zażalenie" wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, podkreślając niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, gdyż jej wykonanie skutkuje złamaniem prawa. Według strony, organ egzekucyjny naruszył przepisy normujące postępowanie dowodowe w zakresie ustaleń osoby korzystającej z pojazdu oraz miejsca i czasu postoju pojazdu. Zarzuty odnosiły się również do funkcjonowania strefy płatnego parkowania oraz pracowników ją obsługujących. W dniu [...] r. Prezydent Miasta S. wydał postanowienie na podstawie którego zarzut nieistnienia obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanego został uznany za nieuzasadniony. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że A. D. nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność nieistnienia obowiązku lub okoliczności, w których obowiązek wszakże powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn. Ponadto w uzasadnieniu organ podał podstawę prawną egzekwowanej należności, tj. art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1 oraz art. 13f ust. 1 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zobowiązany nie wskazał użytkownika auta marki N. Uniemożliwiło to ustalenie osoby korzystającej z drogi publicznej w strefie płatnego parkowania. Organ egzekucyjny stwierdził, że zobligowany jest prowadzić postępowanie wyjaśniające, tylko w takim zakresie, w jakim nie sprzeciwia się temu ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W takich okolicznościach za zobowiązanego do wniesienia opłaty dodatkowej z mocy samego prawa uważa się właściciela pojazdu. Obecność pojazdu w terminach i miejscach wskazanych w upomnieniu została stwierdzona przez pracowników SPP i zapisana na blankietach zawiadomień, co zdaniem organu wyklucza możliwość pomyłki lub działanie na niekorzyść zobowiązanego. Pismem z dnia [...] r. A. D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wskazał na nieprawidłowości w działaniu strefy płatnego parkowania, których mają się dopuszczać pracownicy SPP. Wątpliwości strony wzbudził również sposób zawiadamiania zobowiązanych o obowiązku uiszczenia opłaty za postój, który wkładany jest za wycieraczkę auta oraz treść tego zawiadomienia, które według strony nie identyfikuje osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia w/w zażalenia utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. Powołując się na treść art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawowym środkiem zaskarżenia, który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest "zarzut". Zgodnie z pouczeniem zawartym w tytule wykonawczym zarzut wnosi się do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności enumeratywnie wymienione w powołanym przepisie, tj.: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa wart. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. W przypadku zgłoszenia przez zobowiązanego w ustawowym terminie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 ustawy, organ egzekucyjny stosownie do trybu określonego w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, wydaje postanowienie dopiero po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela podjętego w formie postanowienia, które to rozstrzygnięcie jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Powołany artykuł enumeratywnie wymienia, jakie okoliczności mogą stanowić podstawę zarzutu, katalog ten jest wyczerpujący i zamknięty. W ocenie Kolegium, ponad wszelką wątpliwość, w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ust. 1, 2, 3, 4 i 5 oraz art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwała Nr XIII/269/03 Rady Miasta Szczecina z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecina oraz sposobu ich pobierania oraz uchwała Rady Miasta Szczecina Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r. Kolegium przytoczyło również treść § 7 ust. 1 w/w uchwały, według którego opłatę za parkowanie uiszcza się przed rozpoczęciem parkowania bez uprzedniego wezwania poprzez: 1) wykupienie biletu oraz czytelne, jednoznaczne i trwałe jego skasowanie przez zakreślenie znakami "X" miesiąca, dnia, godziny i minuty (z dokładnością do 5 minut) rozpoczęcia postoju; 2) wykupienie abonamentu; 3) wniesienie opłaty zryczałtowanej. Obowiązek wniesienia opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a nie wniesiona opłata podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do § 11 w/w uchwały opłata dodatkowa za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, uiszczona w terminie 7 dni wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. Kolegium podkreśliło, że obowiązek wniesienia opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a niewniesiona opłata podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Osoba, która parkuje pojazd w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego winna mieć pełną świadomość, że narusza obowiązujące prawo w tym zakresie i może otrzymać zawiadomienie, które stwierdza jedynie fakt nie uiszczenia opłaty z tytułu parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania. Ustosunkowując się do powołanego przez A. D. błędu, co do osoby zobowiązanej Kolegium stwierdziło, że faktem jest, iż zobowiązanym do opłaty za płatny postój jest korzystający z drogi, jednakże gdy korzystającym z drogi jest nie jest właściciel pojazdu wówczas winien on wskazać osoby, które użytkowały jego samochód w tym czasie. Zobowiązany podał, że nie tylko on kierował pojazdem, ale także czyniły to owym czasie inne osoby. Wezwany przez organ do podania danych tych osób, nie potrafił wskazać kto i kiedy korzystał z tego pojazdu. W ocenie Kolegium nie jest możliwa z logicznego punktu widzenia sytuacja, w której samochód o określonej wartości, często bardzo wysokiej, udostępniany jest bliżej nieokreślonej liczbie osób, których właściciel pojazdu nie zna lub nie jest w stanie zidentyfikować. Według organu to strona podnosząca zarzut błędu co do osoby zobowiązanej, skoro zamierza wywołać określony skutek prawny, powinna wykazać osobę korzystającą z drogi, tym samym wykazać błąd co do podmiotu zobowiązanego. Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że samochód należący do skarżącego został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez pełniących swoje obowiązki inspektorów i zapisany przez nich na blankiecie zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, które zostało umieszczone za wycieraczką przedniej szyby samochodu. Nie jest możliwe, aby uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że inspektor SPP, wypisał zawiadomienie o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i nr rejestracyjny samochodu zobowiązanego, mimo że tego dnia, o wskazanej godzinie w tej części miasta nie widział takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawił takie wezwanie, widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój. Wszelkie inne okoliczności zdaniem organu nie budziły w sprawie wątpliwości tj. fakt parkowania w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu, co zostało potwierdzone zgromadzonymi w aktach sprawy kopiami zawiadomień o nieopłaconym postoju. A. D. wniósł skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie tego postanowienia w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi A. D. wskazał, że nie użytkował pojazdu w strefie SPP. Nadto obowiązek zapłaty za postój oraz opłaty dodatkowej winien dotyczyć osoby kierującej pojazdem, korzystającej z drogi, a nie właściciela pojazdu. Skarżący uważa, że kwestią pozostawiającą wiele zastrzeżeń jest również sposób i terminowość pobierania opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. Dodatkowo skarżący ponowił zastrzeżenia co do sposobu zawiadamiania o opłacie za postój, które nie powinno być wkładane za wycieraczkę, biorąc pod uwagę nieskuteczność skuteczność dotarcia takiej informacji. Z uwagi na upływ czasu niemożliwe jest podanie danych osób korzystających z pojazdu stanowiącego własność skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko, podane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności wykładni. Uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą, bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem w pierwszej kolejności badaniu poddano zgodność tego postanowienia z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dotyczącymi właściwości organów i trybu egzekucji należności pieniężnych, i w tym zakresie uchybień nie stwierdzono. A. D., stosownie do pouczenia zawartego w doręczonym mu tytule wykonawczym z dnia [...] r., Nr [...], w ustawowym terminie wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania oraz błąd co do osoby zobowiązanego. Podnoszone przez A. D. zarzuty, co do egzekwowanego obowiązku i błędu, co do osoby zobowiązanego oraz dopuszczenia się przez organy administracji i naruszeń przepisów prawa - są chybione. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). Uchwałą Nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecina oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 113, poz. 1932 ze zm.), Rada Miasta Szczecina wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, jak i uchwała ją zmieniająca Nr XXIX/576/2004 z dnia 22 listopada 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 99, poz. 2168), wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta S.. Przepisy omawianych uchwał Rady Miasta Szczecina, jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie S., dotyczą więc każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania. Działaniem organów administracji nie cechowała zatem dowolność, nie znajdująca oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Istotne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy jest również stwierdzenie, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa, bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. II SA/Sz 534/06, niepublikowane). Opłata dodatkowa, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych, jest funkcjonalnie związana z opłatą za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania uregulowaną w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a ustawowe określenie: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust.1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową", wskazuje na to, że obowiązek jej uiszczenia wynika z mocy prawa, zwłaszcza że ustawodawca nie przewidział konieczności wydawania w tym przedmiocie decyzji lub innego aktu administracyjnego. Nie powinno również budzić wątpliwości, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża - co do zasady - właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie. Skarżący nie kwestionuje, że w okresie wskazanym w upomnieniu z dnia [...] r., Nr [...], był właścicielem pojazdu marki N. o numerze rej. [...], jedynie podnosi, iż nie on parkował w miejscu i czasie wskazanym w upomnieniu. Skarżący poza zarzutami stawianymi organowi egzekucyjnemu w zakresie dowodów potwierdzających, że to jego auto było parkowane w strefie płatanego parkowania oraz twierdzeniem, że fakt ten nie miał miejsca nie podjął jakiejkolwiek próby wyjaśnienia, kim mogły być inne osoby korzystające w tym czasie z jego pojazdu. Tymczasem, wbrew stanowisku skargi, dowodów takich nie mógł przeprowadzić organ, albowiem - jak to wskazano powyżej - to nie organ egzekucyjny nakłada na korzystającego z dróg publicznych obowiązek uiszczenia należnej opłaty. Nie musi zatem, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji (art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Organ w tej sytuacji ma prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych była osoba, która była właścicielem przedmiotowego pojazdu – w tym przypadku A. D.. Właściciel może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut, o którym mowa wart. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. błędu, co do osoby zobowiązanego (wyrok Naczelnego Sądu Adminstracyjnego z dnia 12 czerwca 2007r., sygn. akt I OSK 209/07, opublikowany w internetowej bazie orzeczeń LEX 344875) wskazując jednocześnie osoby, którym w tym czasie umożliwił korzystanie pojazdu. Zgodnie z § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta Szczecina, opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. Bezsporne jest zatem, że za każdy stwierdzony przez upoważnionego inspektora Strefy Płatnego Parkowania w S. nieopłacony postój właściciel pojazdu (osoba fizyczna, osoba prawna) obowiązany jest uiścić opłatę dodatkową w wysokości 20 lub 50 zł, w zależności od tego kiedy opłatę tę uiścił. Wobec stwierdzenia, że według zapisu ustawy obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu (w tym opłaty dodatkowej) powstaje z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji tego obowiązku w drodze decyzji, oczywistym jest, że po stronie zarządcy (zarządu) drogi nie istnieje również obowiązek doręczania właścicielowi czy innej osobie użytkującej pojazd, takiej decyzji. Sporządzane przez inspektora w razie stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za postój "zawiadomienie" dokumentuje jedynie fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje posiadacza pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty, lecz nie nakłada tego obowiązku. Podkreślić przy tym należy, że taki sposób zawiadamiania nie narusza konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich, w tym prawa do obrony. Posiadacz pojazdu ma bowiem zagwarantowaną możliwość obrony swoich praw m.in. właśnie poprzez złożenie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, przy czym takie postępowanie wszczyna się dopiero po uprzednim doręczeniu upomnienia (wezwania do zapłaty), z wykazaniem żądanej należności. Pomimo nieuiszczenia opłaty za postój, zobowiązany ma więc dodatkową możliwość uiszczenia opłaty dodatkowej bez wszczynania postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne wszczyna bowiem dopiero doręczenie tytułu wykonawczego. Jeżeli zobowiązany kwestionuje istnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej poprzez wniesienie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, oceny zasadności tego zarzutu dokonuje wierzyciel jak w tym przypadku będący równocześnie organem egzekucyjnym, a jego ocena, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie, podlega kontroli organu drugiej instancji, a następnie sądu administracyjnego. W aktach rozpatrywanej sprawy znajduje się [...] zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu marki N. o nr rej.[...], wystawionych przez różnych inspektorów strefy płatnego parkowania (o czym świadczą odmienne numery służbowe i podpisy). Z zawiadomień tych wynika, że pojazd zobowiązanego bez uiszczenia opłaty, parkowany był w strefie płatnego parkowania. W zawiadomieniach wskazane są konkretne dane, dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, daty (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora wypełniającego zawiadomienie. Posiadając takie, jak opisane wyżej dowody, organ egzekucyjny (wierzyciel), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 K.p.a., miał podstawę do przyjęcia, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia przez skarżącego opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, co skutkowało naliczeniem opłaty dodatkowej. Wobec tego za nieuzasadnione uznać należy stanowisko skarżącego, że zawiadomienia dotyczące postoju jego pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty zostały wystawione bezpodstawnie. Skarżący zaprzecza, aby w dniach i godzinach wskazanych w upomnieniu parkowała przedmiotowy pojazd w strefie płatnego parkowania. Tymczasem nie sposób przyjąć, aby różni inspektorzy SPP, działając w zmowie mogli na przełomie [...] lat wystawiać zawiadomienia o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i numer rejestracyjny samochodu skarżącej, pomimo że w tych dniach nie widzieli takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawiali takie wezwania, widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój. Wobec powyższego żądanie zapłaty kwoty [...] zł z tytułu [...] nieuiszczonych opłat, w datach wskazanych w upomnieniu, jest zasadne. Nie można również zgodzić się ze skarżącym, że organ egzekucyjny nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący dowodów wskazujących na istnienie egzekwowanego obowiązku. Podkreślić przy tym należy, że zobowiązany w każdej chwili mógł zapoznać się z tymi dowodami, kontaktując się z organem egzekucyjnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), skargę oddalił.