II SA/Sz 103/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. i S. G. na działalność Burmistrza z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie sposobu załatwienia skargi postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. A.G. i S.G. złożyli do Burmistrza Miasta i Gminy skargę na działanie Zakładu Energetyki Cieplnej, Wodociągów i Kanalizacji w związku z nieprawidłowościami w wykonywaniu zadań związanych z administrowaniem mieszkaniowym zasobem gminnym w zakresie przydzielenia i przekazania A.G. i S.G. lokalu mieszkalnego przy ul. [...]. Burmistrz pismem z dnia [...] na podstawie art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, uznał skargę za bezzasadną. W dniu [...] r. A.G. i S.G.wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o stwierdzenie statusu pomieszczenia tymczasowego, załączając min. zawiadomienie Burmistrza z dnia [...] r. Sąd (pismem z dnia 19 grudnia 2013 r.) wezwał do sprecyzowania, czy pismo z dnia [...] r. stanowi skargę do WSA w Szczecinie, a jeśli tak to do podania: organu, którego działalność lub bezczynność skarga dotyczy, numeru i daty zaskarżonego atu lub zaskarżonej czynności oraz naruszenia prawa lub interesu prawnego. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie, A.G. i S.G. w piśmie z dnia [...] r. wskazali, że skarżą zawiadomienie o sposobie załatwienia ich skargi z dnia [...], gdyż nie zgadzają się z zawartymi w tym zawiadomieniu wyjaśnieniami Burmistrza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 cyt. ustawy kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych (§ 3). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest pismo Burmistrza z dnia [...] , wydane na podstawie art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dotyczące uznania za bezzasadną skargę A.G. i S.G. z dnia [...] złożoną na działalność Zakładu Energetyki Cieplnej, Wodociągów i Kanalizacji (będącego gminną jednostką organizacyjną) w zakresie przydzielenia i przekazania ww. lokalu mieszkalnego przy ul. [...]. Materia objęta skargą A.G. i S.G. wniesiona do tutejszego Sądu, dotyczy zatem działania organu administracji podjętego w trybie postępowania skargowego regulowanego działem VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski". Stosownie do art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy (tzw. skarga powszechna). Wyjaśnić należy, że wniesienie skargi powszechnej na działalność organu administracji publicznej lub ich pracowników uruchamia samodzielne, jednoinstancyjne postępowanie administracyjne uproszczone, w którym nie rozstrzyga się konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej. Skarga powszechna stanowi odformalizowany środek ochrony różnych interesów jednostki i nie prowadzi do wydania aktu administracyjnego, ani dokonywania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainicjowana nią ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, sprowadzająca się do ustalenia prawidłowości ich działania oraz zbadania potrzeby podjęcia określonych czynności, stanowi wewnętrzną sprawę organów. Postępowanie skargowe zatem kończy się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi (art. 237 § 3 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który podziela Sąd w przedmiotowej sprawie, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a. odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04, lex 837674, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 355/12, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1605/11, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wr 148/06, postanowienia dostępne na stronie internetowej www.orzecznia.nsa.gov.pl). W konsekwencji zaskarżenie do sądu administracyjnego sposobu załatwienia skargi powszechnej przez organ jest niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego nadmienić należy, że zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Udzielenie pomocy mieszkaniowej, w tym przydzielenie mieszkania, przekazanie mieszkania, nawiązanie stosunku najmu, związane jest z podjęciem czynności cywilnoprawnych. Ustawa bowiem nie przewiduje załatwiania spraw przyznawania uprawnień do lokalu w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Wszelkie zatem spory wynikłe na tle zawierania umowy najmu lokalu socjalnego, jak również spory związane z uprawnieniami do lokalu socjalnego, powinny być rozstrzygane w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi. Zaprezentowane powyżej stanowisko Sądu znajduje w pełni potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.: postanowienie NSA z dnia 22 maja 2007 r., I OSK 679/07; postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., I OSK 415/09; postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2010 r., I OSK 362/10, postanowienia dostępne www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Sądy administracyjne nie mają kompetencji do badania zgodności z prawem procedury przyznawania pomocy mieszkaniowej. W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że będące przedmiotem skargi pismo Burmistrza dotyczące uznania za bezzasadną skargi strony nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Z tych też względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę odrzucić.