II SA/Sz 103/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi Ł. C. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] r. nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), zwanej dalej "p.r.d.", po rozpatrzeniu odwołania Ł. C. od decyzji Starosty D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia Ł. C. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii [...] - utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji oraz załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w S. wystąpił do Starosty D. o cofnięcie Ł. C. uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3 p.r.d., który w okresie od [...] r. otrzymał 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Po otrzymaniu od strony informacji o zmianie miejsca zamieszkania i związanym z tym niedoręczeniem wydanego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] r. sygn. akt [...] uznającego Ł. C. kierującego pojazdem marki [...] winnym przekroczenia dopuszczalnej prędkości poza obszarem zabudowanym z dopuszczalnych 90 km/h do [...] km/h i ukaraniu karą grzywny w wysokości [...] zł, oraz oświadczeniem strony o zamiarze wniesienia środka odwoławczego od tego wyroku, Starosta D. na podstawie art. 97 § 4 K.p.a. zawiesił postępowanie. Postępowanie to zostało podjęte w dniu [...] r. po otrzymaniu przez organ postanowienia Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] r. sygn. akt II Ko 23/15 oddalającego wniosek o wznowienie postepowania w sprawie zakończonej wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w N. i z dnia [...] r. oraz postanowienia Sądu Apelacyjnego w P. z dnia [...] r. sygn. akt II AKz 208/15 o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w Z. w mocy. Decyzją z dnia [...] r. Starosta D. cofnął Ł. C. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, wydane w dniu [...] r. w związku z przekroczeniem przez kierowcę w okresie jednego roku od wydania prawa jazdy po raz pierwszy liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odwołaniu od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. ustanowiony przez Ł. C. profesjonalny pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że wydana decyzja jest przedwczesna. W dalszej części odwołania pełnomocnik odwołującego się wskazał na wadliwe rozpatrzenie sprawy Ł. C. przed sądem powszechnym związanym ze wznowieniem postępowania sądowego zakończonego wydaniem wyroku nakazowego oraz nierozpatrzeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz literaturę przedmiotu, pełnomocnik zarzucał organowi I instancji naruszenie art. 7 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując sprawę cofnięcia Ł. owi C. uprawnień do kierowania pojazdami, w oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy stwierdziło, że kierowca, któremu wydano prawo jazdy po raz pierwszy w ciągu roku od jego wydania przekroczył liczbę 20 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Okoliczności te wynikały z zawiadomienia Policji z dnia [...] r. Chociaż, w ocenie Kolegium, sprawa kwestionowania ilości punktów wykracza poza ramy niniejszego postępowania a organy nie mają obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ukierunkowanego na zweryfikowanie danych zawartych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, to zawieszenie postępowania a następnie jego podjęcie po otrzymaniu informacji dotyczących wyniku postępowania sądowego związanego z wykroczeniem drogowym popełnionym przez stronę utwierdziło organ w przekonaniu, że wystąpiła przesłanka z art. 140 ust. 1 pkt 3 p.r.d. nakazująca cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzję Kolegium pełnomocnik Ł. C. zakwestionował poprzez wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. . W skardze, zarzucając organowi naruszenie art. 7,art. 8, art. 77 § 1 i 78 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, skutkujących błędną oceną sytuacji prawnej skarżącego oraz naruszeniem zaufania strony do organu administracji, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji oraz dodał, że skarżący pracuje jako kierowca na budowach zaopatrując je w materiały budowlane. Wskazał również, że jest jedynym żywicielem rodziny, ma na utrzymaniu żonę oczekującą dziecka oraz dwoje dzieci z pierwszego małżeństwa, których jest wyłącznym opiekunem. Skarżący jest osobą odpowiedzialną a brawura, której się dopuścił wynikała z chęci utrzymania pracy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w S. zważył, co następuje: Wniesiona skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1467 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów sąd uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. w przedmiocie cofnięcia Ł. C. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii [...] jest zgodna z prawem. Istotę sporu w przedmiotowej sprawie stanowi ustalenie, czy organ zasadnie cofnął skarżącemu posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem, w sytuacji przekroczenia w okresie 1 roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skarżący, kwestionując wydane rozstrzygnięcie, wskazuje na uchybienia w postępowaniu sądowym przed sądem powszechnym, w tym na nierozpatrzenie jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Kolegium stoi na stanowisku, że decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym kierowcy, który przekroczył dopuszczalną liczbę punktów w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy zgodna z przepisem art. 140 ust. 1 pkt 3 p.r.d. albowiem organ nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dotyczącego ilości punktów zgromadzonych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Jest to odrębne postępowanie, które przed organami Policji może zainicjować sam kierowca. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 140 ust. 1 pkt 3 p.r.d., zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie przekroczenia w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Cofnięcie uprawnień ma charakter prewencyjny, zabezpieczający, dotyczący sytuacji, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na kwalifikacje nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r. Nr I OSK 2028/06, dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Ze względu na to, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji, cofnięcie uprawnień następuje na jego wniosek, a określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do tej ewidencji, co wynika z treści art. 130 ust. 1 ustawy w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488). Przedmiotowy wniosek sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na stosownym formularzu (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Z kolei wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 rozporządzenia). W sprawie nie jest sporne, że Ł. C. otrzymał prawo jazdy po raz pierwszy. W okresie 1 roku, tj. to jest w dniach [...] r. do [..] r. naruszył przepisy ruchu drogowego i uzyskał łączną liczbę 26 punktów karnych, tym samym przekroczył dopuszczalny limit punktów. Celem regulacji określonej w art. 140 ust. 1 pkt 3 p.r.d. jest zdyscyplinowanie "młodych" kierowców, tj. osób, które mają pierwsze prawo jazdy nie dłużej niż rok. Są to kierowcy, którzy w rzeczywistości, mimo uzyskania uprawnień, nie dysponują jeszcze odpowiednimi umiejętnościami, do bezpiecznego prowadzenia pojazdów w różnych złożonych warunkach drogowych. Statystyki policyjne wykazują, że kierowcy o małym stażu za kierownicą (przeważnie wiąże się to jednocześnie z młodym wiekiem) stanowią grupę zwiększonego ryzyka, jeśli chodzi o spowodowanie wypadku. Należy podkreślić, że skarżący jest osobą młodą - urodził się w [...] r. a prawo jazdy otrzymał w [...] r. Wszystkie wykroczenia drogowe, które popełnił dotyczą naruszenia dozwolonej prędkości do 30km/h, do 50 km/h i powyżej 50km/h. W skardze podnosi, że jest jedynym żywicielem rodziny i ojcem trojga dzieci i jego zachowania na drodze wynikają z chęci utrzymania pracy. Jakkolwiek są to argumenty pozaprawne, których sąd nie może wziąć pod uwagę przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, to jednak nie sposób uznać za usprawiedliwiające okoliczności, które powinny skarżącego powstrzymywać przed brawurą i stwarzaniem zagrożenia w ruchu drogowym dla siebie i innych uczestników ruchu. Powyższe pozwala jednoznacznie przyjąć, że w przypadku skarżącego spełniony został prewencyjny i zabezpieczający cel przepisu regulującego cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Przekroczenie przez "młodego" kierowcę określonej w przepisie liczby punktów skutkuje natychmiastowym wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień - nie jest ona poprzedzona decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy. Zatem wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami nie jest pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracji. W sytuacji zaistnienia przesłanek wskazanych w treści omawianego przepisu organ administracji zobowiązany jest do wydania decyzji cofającej uprawnienia. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi polegające na naruszeniu przepisów postępowania – art. 7,8, 77 § 1, 78 § 1 K.p.a. Organy obydwu instancji należycie zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Organy nie mogły uwzględnić okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego, dotyczące jego oceny przebiegu postępowania przed sądem powszechnym, w tym nierozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu. Na dzień orzekania punkty w ewidencji kierowców za wykroczenie popełnione w dniu [...] r. były objęte wpisem ostatecznym. W związku z powyższym na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę.