II SA/Sz 1034/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka -Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.L.i J.L. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie z Ich skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z dnia 16 lipca 2015r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., po rozpatrzeniu zażalenia G. i J. L. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 16 kwietnia 2015 r., nakładającego na E.S. obowiązek "przedłożenia w terminie do dnia 15.07.2015 r. oceny stanu technicznego robót budowlanych polegających na budowie przewodu wentylacyjnego na ścianie i dachu kamienicy przy ul. [...] w S. bez pozwolenia na budowę, sporządzonej przez osobę legitymującą się wymaganymi uprawnieniami i należącą do właściwej izby samorządu zawodowego. Ocena techniczna powinna wskazywać zakres samowolnie wykonanych robót, potwierdzić ich wykonanie zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi (w oparciu o protokoły badań i sprawdzeń), a w przypadku stwierdzonych nieprawidłowości wskazywać rozwiązanie mające na celu ich usunięcie ", uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i orzekł wykonanie obowiązku w terminie do dnia 30 września 2015 r., w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. G.L. i J.L. powyższe postanowienie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazali, iż w następstwie wykonania oceny stanu technicznego robót budowlanych, samowolna inwestycja zostanie zalegalizowana, co uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez groźbę wystąpienia szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), należy rozumieć taką stratę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody, zanim dojdzie do kontroli przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Skorzystanie przez stronę z przedmiotowego uprawnienia wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). W ocenie Sądu, uzasadnienie rozpatrywanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zawiera żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby, poprzez realizację nałożonego obowiązku przedłożenia oceny technicznej, obawę wystąpienia dla stron skarżących niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest zatem wiadome, jaka znacząca szkoda oraz jakie skutki trudne do odwrócenia, na które powołują się skarżący, mogłyby wskutek wykonania postanowienia, w odniesieniu do skarżących wystąpić. Obawa skarżących, że wykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem, spowoduje zalegalizowanie obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę, nie uzasadnia udzielenia ochrony tymczasowej, gdyż nie jest to przesłanka przewidziana w cytowanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniająca wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Powołanie się ogólnikowo na obawę zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania powołanego we wniosku postanowienia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia rozpatrywanego wniosku, o czym orzekł, jak w sentencji.