II SA/Sz 1037/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia 13 października 2008 r. Nr [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia 7 lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wydanego wobec Spółki A z siedzibą w S nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego – parkingu wielostanowiskowego dla samochodów osobowych, położonego na nieruchomości oznaczonej w ew. gr. [...] w kwartale ulic [...] i [...] w Świnoujściu. Na powyższą decyzję w dniu 21 listopada 2008 r. Spółka A złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiocie podstaw złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania, skarżąca odwołała się do zarzutów skargi, tj. rażącego naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a, sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., II OZ 155/05), wstrzymanie zaskarżonego aktu, stosownie do treści art. 61 P.p.s.a., może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego stosownego wniosku. Obowiązek kierowania się zasadą skargowości kończy się jednak na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania. Sąd obowiązany jest bowiem również z urzędu uwzględnić, a zatem nawet bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu. Ustawodawca nie uzależnił wszakże możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu od wykazania przez stronę, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie w zakresie podstaw żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca odwołała się do zarzutów skargi. Powyższa argumentacja nie odnosi się do przesłanek wstrzymania wykonania mogących uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu oczywistym jest jednak, że intencją strony skarżącej było wstrzymanie ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę wielostanowiskowego parkingu dla samochodów osobowych do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego niniejsze postępowanie. Nie ulega wątpliwości, iż mimo skarżąca w złożonym wniosku nie przedstawiła dostatecznych przesłanek, uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu, to okoliczność wykonania ostatecznej decyzji WINB w S. z dnia 13 października 2008 r. mogłoby spowodować powstanie szkody, a biorąc pod uwagę zakres prac - szkoda może być postrzegana jako znaczna. Rozbiórka spornego obiektu wiązałaby się wszakże z podjęciem robót powodującymi wydatki, a ponadto w ich trakcie istniałoby ryzyko zniszczenia niektórych elementów konstrukcyjnych. Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.