II SA/Sz 1037/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...], nakazującą Spółce A., rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego - parkingu wielostanowiskowego dla samochodów osobowych, położonego na nieruchomości oznaczonej nr ew. gr. [...] w kwartale ulic [...] i [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] r. INB przeprowadził kontrolę nieruchomości przy ul. [...] i [...] w [...] w trakcie której stwierdzono istnienie parkingu wielostanowiskowego na [...] miejsca postojowe o utwardzonej nawierzchni, wykonanego z ażurowych płyt betonowych. Według ustaleń INB parking zlokalizowany został w miejscu pasa zieleni, niezgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu zakończonej budowy zespołu mieszkalno – usługowego w kwartale ulic [...] i [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], INB nakazał Spółce A. wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego parkingu wielostanowiskowego oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do dnia [...] r. dokumentacji potwierdzającej prawo realizacji obiektu. W związku z tym, że inwestor nie wywiązał się z nałożonego postanowieniem z dnia [...] r. obowiązku, decyzją z dnia [...] r. INB nakazał rozbiórkę przedmiotowego parkingu. Organ II instancji podkreślił, że orzeczenie nakazu rozbiórki było zasadne, ponieważ wydana na rzecz Spółki A. decyzja Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. Nr [...] nie zawierała wzmianki dotyczącej przedmiotowego parkingu. Plan zagospodarowania terenu, jak też projekt budowlany wraz z opisem technicznym, zatwierdzony powołaną decyzją z dnia [...] r., także nie przewidywały inwestycji tego rodzaju. Inwestor nie legitymował się również odrębną decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowego parkingu. Poza tym zwrócił uwagę, że przedmiotowy parking, usytuowany na granicy z działkami bud. nr [...] i [...], nie spełnia wymagań określonych w § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), w zakresie odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej, która w przypadku parkingu na 5 - 60 miejsc postojowych nie może być mniejsza niż 6 m. Organ wyjaśnił, że wpis "proj. parking" świadczący według Spółki A. o tym, że przedmiotowa inwestycja objęta była pozwoleniem na budowę zamieszczony został wyłącznie na egzemplarzu projektu pozostającym w posiadaniu inwestora, przy jednoczesnym braku opisu oraz daty naniesienia tej korekty. Ponadto Spółka A. nie przedłożyła żadnego dokumentu potwierdzającego fakt, iż projekt w takim kształcie został zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego za bezzasadny uznał także zarzut Spółki A., że potwierdzeniem istnienia w projekcie budowlanym zapisów dotyczących spornego parkingu są wymogi prawa, które wymagają zapewnienia budynkowi mieszkalnemu odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Organ wskazał, że z istnienia w przepisach prawa zapisów dotyczących warunków jakie ma spełniać budynek mieszkalny nie można wyprowadzić wniosku, że inwestor co do konkretnej inwestycji nie jest obowiązany uzyskać pozwolenia na budowę lub że przepis taki zwalnia go z tego obowiązku. Uznał także, że wniesione przez Spółkę A. wraz z odwołaniem oświadczenie architekta z dnia [...] r., dotyczące okoliczności uwzględnienia w projekcie budowlanym miejsc parkingowych nie miało wpływu na ustalone w sprawie istotne fakty. Na powyższą decyzję Spółka A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji lub stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła: 1) rażące naruszenie art. 48 ust 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż strona skarżąca nie posiadała wymaganych przepisami prawa dokumentów stanowiących podstawę legalnego wykonania inwestycji w zakresie parkingu wielostanowiskowego, a w konsekwencji nakazanie dokonania rozbiórki obiektu budowlanego - parkingu wielostanowiskowego, 2) rażące naruszenie art. 33 ust 2 pkt 1 Pr.bud., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż na stronie skarżącej spoczywał obowiązek przedłożenia dokumentacji według przepisów w ich aktualnym brzmieniu, 3) rażące naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez działanie w sposób nie budzący zaufania do organów państwa, 4) rażące naruszenie § 19 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż na stronie skarżącej spoczywał obowiązek zastosowania się do jego treści, 5) rażące naruszenie art. 7 k.p.a. w zakresie rozłożenia ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym poprzez brak podejmowania kroków celem dokładnego wyjaśnienia sprawy; 6) rażące naruszenie art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie go w pełnym zakresie, 7) rażące naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez istotne braki w uzasadnieniu faktycznym decyzji polegające na nie wskazaniu przyczyn, z powodu, których dowodom złożonym w sprawie przez skarżącą odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 8) naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez nie poinformowanie stron o zebranym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w II instancji. W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) doprowadziła do uznania, że decyzja ta wydana została w sposób zgodny z prawem, a zarzuty skargi są nieuzasadnione. W przedmiotowej sprawie podstawową kwestię stanowi ustalenie, czy decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. Nr [...] swoim rozstrzygnięciem obejmowała także zatwierdzenie projektu i pozwolenie na budowę parkingu wielostanowiskowego. Ze szczegółowej analizy części pisemnej i graficznej projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby obejmował on także projekt parkingu wielostanowiskowego. Sporny zapis "proj.parking", tak jak zaznaczono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, widnieje wyłącznie na wersji projektu znajdującej się w dyspozycji inwestora. Linie naniesione na wersji projektu pozostającej w dokumentacji złożonej do organu administracji architektoniczno-budowlanej, odzwierciedlające w ocenie strony skarżącej, położenie i podział miejsc postojowych zaprojektowanego parkingu wielostanowiskowego, nie zawierają jakichkolwiek opisów czy adnotacji, odnoszących się do planowanych miejsc parkingowych. Nie traktuje o nich także, jak już wspomniano, także część opisowa projektu. Zezwolenie na budowę parkingu wielostanowiskowego nie wynika także z treści decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę. Okoliczność, że według norm prawa budowlanego, przy projektowaniu tego rodzaju inwestycji, jakiej dotyczyło pozwolenia z dnia [...] r. należy uwzględnić odpowiednią ilość miejsc postojowych, nie oznacza, że fakt wydania pozwolenia na budowę niejako automatycznie potwierdza spełnienie tego wymogu w projekcie złożonym przez inwestora. Powyższy warunek stanowi przesłankę wydania pozwolenia na budowę, ale nie można wykluczyć także okoliczności pominięcia lub uchybienia w zakresie jego wydania. Zaznaczyć należy, że braku rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na budowę parkingu nie może zmienić oświadczenie architekta, co do celu zamieszczenia w planie określonych oznaczeń, skoro w sposób jednoznaczny nie są one czytelne, jak też odnoszącego się do przesłanek dotyczących miejsc postojowych, warunkujących wydanie pozwolenia na budowę. Miarodajna w tym względzie jest treść zatwierdzonego projektu oraz wydanego pozwolenia na budowę. Organ II instancji zasadnie zatem przyjął, że oświadczenie architekta, na które powołała się strona skarżąca nie miało wpływu na ustalenia faktyczne. W związku z tym, że zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu oraz decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., stosownych rozstrzygnięć w zakresie parkingu wielostanowiskowego nie zawierały, organ nadzoru budowlanego prawidłowo, z zgodnie z treścią art. 48 Pr.bud. nakazał postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego parkingu wielostanowiskowego oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia w oznaczonym terminie dokumentacji poświadczającej prawo do realizacji niniejszej inwestycji. Następnie w efekcie bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego wspomnianym postanowieniem, uznając że doszło do wybudowania nowej substancji budowlanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, organ I instancji w sposób zgodny z prawem wydał decyzję o nakazie rozbiórki przedmiotowego parkingu. W konsekwencji, także zarzut naruszenia art. 48 ust. 1-3 Pr.bud. uznać należy za bezzasadny. Odnosząc się do pozostałych, podniesionych w skardze zarzutów, wskazać należy, że organ II instancji, tak jak podniosła strona skarżąca, błędnie odwołał się do przepisów art. 33 ust. 2 pkt 1 Pr.bud. oraz § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), które nie obowiązywały w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. Błędy te nie miały jednak wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Kwestia różnicy w stanie regulacji obowiązującej na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. i zaskarżonej decyzji, w przedmiocie ilości wymaganych do przedłożenia egzemplarzy projektu nie zmienia tego, że egzemplarz projektu przedkładany do organów administracji architektoniczno-budowlanej i przez te organy zatwierdzony jest miarodajny dla uzyskania pozwolenia na budowę oraz następczej oceny prawidłowości realizowanej inwestycji. Przywołanie niewłaściwych przepisów wykonawczych, dotyczących odległości usytuowania miejsc postojowych od granic działki miało natomiast na celu wskazanie potencjalnych konsekwencji, przy założeniu posiadania przez stronę skarżącą prawa do wybudowania spornego obiektu, nie zaś wykazanie faktycznych naruszeń przepisów materialnoprawnych. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów art. 8, art. 10 § 1, art. 77 oraz 107 § 3 k.p.a., wskazać kolejno należy, że pierwszoplanową rolę w ramach zasad ogólnych postępowania administracyjnego, ale także zasad konstytucyjnych odgrywa zasada praworządności (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1983 r., I SA 217/83). W myśl tej zasady organy administracji publicznej obowiązane są podejmować działania na podstawie i w granicach prawa. To m.in. realizacja zasady praworządności, która w sposób prawidłowy znalazła zastosowanie w przedmiotowej sprawie, odgrywa istotne znaczenie w kontekście realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, na którą powołała się strona skarżąca. Za naruszenie tej ostatniej, nie może natomiast zostać uznane podjęcie przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia z tego jedynie względu, że jest odmienne od zapatrywań lub przeświadczenia strony skarżącej, co do posiadanych przez nią uprawnień i dla niej niekorzystne. Dotyczy to także sytuacji, kiedy istnienie nieprawidłowości zostanie ustalone w terminie późniejszym. Za bezpodstawny uznać należy także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a, poprzez naruszenie przez organ obowiązku zapoznania strony z zebranym materiałem dowodowym. Obowiązek ten nie posiada w postępowaniu administracyjnym charakteru bezwzględnego. Wezwanie strony do zapoznania się z całością materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie nie było konieczne. Czynność ta pozostawałaby bowiem bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Brak potrzeby wystosowania wezwania związany był z okolicznością, że organ II instancji orzekał w całości na podstawie materiału dowodowego, który był znany stronie skarżącej (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., II GSK 4/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r., IV SA/Wa 2155/06). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 77 k.p.a., podnoszone przez stronę skarżącą przykłady środków dowodowych, z jakich w jej przeświadczeniu skorzystać mogły organy nadzoru budowlanego przy rozstrzyganiu sprawy, w istocie nie posiadałyby znaczenia dla sprawy. Miarodajną i wyłączną podstawę dla ustalenia okoliczności wybudowania przedmiotowego parkingu w sposób niezgodny z prawem stanowi bowiem treść projektu oraz zatwierdzającej ten projekt i przyznającej zezwolenie na budowę decyzji z dnia [...] r. Ponadto brak odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę takiego parkingu. W kwestii naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wskazać należy, że organ wyjaśnił przyczyny, ze względu na które odmówił określonym dowodom mocy dowodowej. Wskazał, iż nie posiadały one znaczenia dla potrzeb prowadzonego postępowania i rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że organy nadzoru budowlanego, wobec okoliczności nie przedłożenia przez stronę skarżącą stosownej dokumentacji, potwierdzającej uprawnienie do wybudowania przedmiotowego parkingu wielostanowiskowego zasadnie uznały, że został on wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Powyższe stanowiło podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o nakazie rozbiórki obiektu. Przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało orzec jak sentencji.