II SA/Sz 1042/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Orzeczeniem z dnia [...] r., Nr [...] Komendant Powiatowy Policji , uznał Z. M. winnym naruszenia dyscypliny służbowej funkcjonariusza Policji i wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Na skutek wniesienia odwołania Z. M., orzeczeniem z dnia [...] r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, utrzymał w mocy powołane wyżej orzeczenie organu pierwszej instancji, w części dotyczącej uznania winy policjanta. W zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej, organ odwoławczy uchylił orzeczenie organu pierwszej instancji i orzekł o wymierzeniu policjantowi kary dyscyplinarnej nagany. Z. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , skargę na orzeczenie z dnia [...] r., Nr [...] r., wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w, w której zawarł jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem skarżącego, wykonanie przedmiotowego orzeczenia może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowanie nieodwracalnych skutków. Precyzując skarżący wskazał, że wykonalność orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej stanowi przesłankę do zmniejszenia uposażenia. Komendant Wojewódzki Policji udzielając odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nas wstępie należy wyjaśnić, że jak stanowi art. 61 § 1 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej jednak, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, co będzie miało miejsce w przypadku wykazania przez wnioskodawcę, że zachodzą przypadki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym poświęcono wiele uwagi przesłankom, uzasadniającym objęcie tymczasową ochroną skarżącego, przed skutkami wykonania rozstrzygnięcia, do czasu rozpatrzenia skargi. Wskazuje się, że w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a, mowa jest o takiej szkodzie, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia, jak też niemożliwe będzie przywrócenie sytuacji do stanu poprzedniego. Na tym tle uznaje się, że co do zasady powołane przesłanki nie będą miały zastosowania w przypadku wyegzekwowania należności pieniężnej, która przecież w przypadku uwzględnienia skargi zostanie zwrócona stronie wraz z odsetkami, stanowiąc w ten sposób swoisty rodzaj zadośćuczynienia (dla por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. II FZ 18/11, opubl. w LEX nr 992318; postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 385/11, opubl. w Lex nr 1137945; postanowienie NSA z dnia 14 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 304/12, opubl. w Lex nr 1137799; postanowienie NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 404/12, opubl. w LEX nr 1137654). Powyższe nie wyklucza, że w określonej sytuacji, wyegzekwowanie należności pieniężnej, przy zbiegu różnych innych okoliczności, może spowodować sytuację zagrażająca egzystencji wnioskodawcy, przez uszczuplenie w majątku lub źródle utrzymania. Podstawowe znaczenie będzie miała w takim przypadku argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania, z której wyraźnie powinny wynikać konkretne przyczyny, że występuje zagrożenie związane z wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, co umożliwi sądowi badającemu wniosek poddanie stosownej ocenie argumentacji strony. Nie wystarczy zatem powołanie się w sposób ogólnikowy na zasadność złożonego wniosku. Uprawdopodobnienie okoliczności jest bowiem obowiązkiem skarżącego, służy temu możliwość sformułowania swojego stanowiska w treści uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, jak również poparcie twierdzeń stosownymi dowodami. Obowiązkiem zaś sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12 opubl. w LEX nr 1136175). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy przyjąć, że Z. M. nie wykazał przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do argumentacji użytej we wniosku Z. M. o możliwości zmniejszenia uposażenia, wskazać należy, że przedmiot sprawy wywołanej skargą dotyczy orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Wyjaśnienia wymaga, że orzeczenie tego rodzaju nie stwierdza ograniczenia prawa policjanta do wysokości uposażenia o określonej kwocie, lecz stanowi podstawę do wydania w odrębnym postępowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości uposażenia. Nie można zatem wiązać bezpośredniego skutku wykonania zaskarżonego orzeczenia ze zmniejszeniem wynagrodzenia policjanta. Nie mniej, choć pośrednio, to jednak skutki wydania orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wiązać się mogą w konsekwencji, z ograniczeniem praw policjanta do niektórych składników wynagrodzenia. Z treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażania zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732) wynika, że wysokość uposażenia policjanta uzależniona jest m.in. od stażu pracy i zajmowanego stanowiska. W § 8 pkt 1 rozporządzenia, przewidziano, że w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, zachodzi możliwość zmniejszenia dodatku funkcyjnego w granicach 20 % do 50 %. Wynika z tego, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, obniżenie uposażenia funkcjonariuszowi z tytułu wymierzenia kary nagany nie zawsze wiąże się z uszczupleniem w sferze majątkowej ukaranego, a jeśli miałoby ono w ogóle miejsce, to obniżenie wynagrodzenia następuje w odrębnym trybie i przybiera formę zmniejszenia świadczenia pieniężnego. Natomiast jak zostało to już wyżej sygnalizowane utracone należności pieniężne, w przypadku uwzględnienia skargi, zostają zwrócone wraz z odsetkami, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącego. Wobec podnoszonej obawy wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, należy uznać, że nie została ona uprawdopodobniona przez skarżącego, przede wszystkim ze względu na brak konkretnych okoliczności, wskazujących na tego rodzaju zagrożenie w tej sprawie. Skarżący nie przedstawił Sądowi argumentów na poparcie twierdzenia, że uszczuplenie uposażenia wpłynie na jego sferę materialną lub spowoduje znaczny uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Analiza akt sprawy również nie potwierdza prawdopodobieństwa, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, w świetle art. 61 ust. 3 P.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak na wstępie.