II SA/Sz 1045/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez wymaganej licencji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Celnej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia (...( na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art.92. ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia (...( w przedmiocie nałożenia na J.K. kary pieniężnej w kwocie (...( za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że dnia 2 grudnia 2003r. na przejściu granicznym w K., funkcjonariusze celni, przeprowadzili kontrolę pojazdu samochodowego marki (...( o numerze rejestracyjnym (...( , należącego do J.K., prowadzącego działalność pod nazwą X – J.K., w trakcie której stwierdzili, że na platformie ładunkowej znajdował się towar w postaci przenośnego żurawia. Kierujący pojazdem, J.K., okazał do kontroli : - zgłoszenie celne nr (...( z dnia (...(, - rachunek nr (...( z dnia (...(, - oświadczenie o kosztach transportu z dnia 01.12.2003r., - dowód rejestracyjny samochodu marki (...(, seria (...(, - paszport nr (...(, - obiegową kartę kontrolną z dnia 01.12.2003r. - zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia (...(. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie posiadał licencji uprawniającej do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. Na powyższą okoliczność został sporządzony przez osobę kontrolującą protokół kontroli nr (...( z dnia 2 grudnia 2003r. Z dołączonych do protokołu akt sprawy tj. zgłoszenia celnego, faktury nr (...( jak i oświadczenia strony o kosztach transportu wynikało, że na platformie ładunkowej samochodu marki (...( J.K. przewoził towar zakupiony w firmie Y w M. dla firmy Z w M. Na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym Naczelnik Urzędu Celnego II w S. decyzją z dnia (...( nałożył na J.K., prowadzącego działalność pod nazwą X, karę pieniężną w kwocie (...( za brak licencji uprawniającej do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. W odwołaniu od tej decyzji J.K. wniósł o uchylenie jej w całości oraz zarzucił: 1. rażące naruszenie postanowień art. 1 w związku z art. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie błędnej interpretacji przedmiotu objętego uregulowaniami w/w ustawy, 2. wskazanie błędnej podstawy prawnej, w oparciu o który nałożono karę pieniężną tj. wskazanie nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie kar pieniężnych w transporcie drogowym, 3. wskazanie w uzasadnieniu decyzji, jako dowodu potwierdzającego wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, oświadczenia o kosztach, które zostało wymuszone przez funkcjonariusza celnego. Jednocześnie J.K. poinformował, iż w dniu 28 listopada 2003r. zawarł umowę z firmą Z na zakup przedmiotowego żurawia, który miał być dostarczony w dniu 12 grudnia 2003r. Z uwagi na fakt, że pojazd transportujący żuraw uległ uszkodzeniu na terenie N., w dniu 2 grudnia 2003r. J.K. został wezwany do jego przeholowania. Ponieważ jednak holowanie samochodu wraz z ładunkiem nie było możliwe odwołujący się zdecydował, że w pierwszej kolejności dokona przewozu żurawia. Do odwołania strona załączyła pismo Instytutu Transportu Samochodowego z dnia 14 kwietnia 2003r., skierowane do firmy T w G., zawierającego informację, że pojazdy specjalne nie wymagają uzyskania licencji na wykonywanie przewozów drogowych. Po rozpatrzeniu niniejszego odwołania Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia (...( uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenie przez organ pierwszej instancji uznając, iż nie zapewniając stronie czynnego udziału w postępowaniu naruszył zasadę postępowania określoną w art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sposób który mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W związku z powyższym pismem z dnia 6 czerwca 2006r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. wezwał Stronę do nadesłania umowy kupna- sprzedaży żurawia z dnia 28 listopada 2003r. zawartej z firmą Z, oraz dokumentu potwierdzającego zaksięgowanie przedmiotowego zakupu, wyznaczając siedmiodniowy termin na udzielenie odpowiedzi. J.K. na powyższe pismo nie udzielił odpowiedzi. Postanowieniem z dnia (...( Naczelnik Urzędu Celnego w S., realizując dyspozycję wynikającą z art. 10 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania. Strona jednak z możliwości tej nie skorzystała, natomiast organ decyzją z dnia (...( nałożył na firmę X karę pieniężną w wysokości (...( za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, wymaganej w art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. J.K. odwołał się od ww. decyzji, wnosząc o anulowanie nałożonej kary pieniężnej. Odwołujący zarzucał, że art. 5 ustawy o transporcie drogowym nie precyzuje, że obowiązkiem posiadania licencji na wykonywanie transportu objęte są pojazdy specjalne w tym "pomoce drogowe". Zgodnie zaś z interpretacją Ministerstwa Infrastruktury "pomoce drogowe" są pojazdami specjalnymi. Ponadto J.K. wskazał, że ustawa o transporcie drogowym odnosi się do przewozów drogowych pojazdami samochodowymi, a więc nie ma zastosowania do pojazdów specjalnych, stąd też decyzja wymierzająca karę pieniężną za brak licencji jest bezzasadna. Do odwołania J.K. dołączył kserokopię pisma Ministerstwa Infrastruktury z dnia 14 sierpnia 2003r., skierowanego do firmy W dot. braku konieczności uzyskania licencji na pojazdy specjalne, kserokopię pisma Ministerstwa Infrastruktury, skierowanego do firmy T dot. rejestracji pojazdów specjalnych, kserokopię pisma Instytutu Transportu Samochodowego z dnia 14 kwietnia 2003r., skierowanego do firmy T informujące, że pojazdy zarejestrowane jako pojazdy specjalne nie podlegają przepisom ustawy o transporcie drogowym oraz kserokopię pisma Ministra Infrastruktury, skierowanego do Polskiego Związku Motorowego zawierającego informację, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie stosuje się do pojazdów specjalnych. Zdaniem organu odwoławczego, zakres przedmiotowy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (według stanu prawnego na dzień: 2.12.2003r. tj. na dzień przeprowadzenia kontroli), został określony w art. 1 ust. 1. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego; międzynarodowego transportu drogowego; niezarobkowego krajowego przewozu drogowego; niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy, jej przepisów nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Z powołanych przepisów wynika więc, że każdy przewóz drogowy pojazdem o masie całkowitej przekraczającej 3.5 tony jest albo krajowym bądź międzynarodowym transportem drogowym albo też krajowym lub międzynarodowym przewozem drogowym na potrzeby własne. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, stosownie do art. 5 ust. 1 o transporcie drogowym wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, podczas gdy przewóz drogowy na potrzeby własne wymaga uzyskania stosownie do art. 33 ust. 1 zaświadczenia potwierdzającego jego zgłoszenie, z wyłączeniem przypadków określonych w ust. 2. Z kolei zgodnie z postanowieniami art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypis z licencji, który stanowi dokument potwierdzający posiadanie przez przewoźnika licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego. W przedmiotowej sprawie organ uznał za bezsporne, iż w dniu 2 grudnia 2003r. J.K. - kierowca pojazdu- wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy, nie okazując podczas kontroli wypisu z licencji uprawniającego do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. W przypadku nie posiadania przez kierowcę w trakcie kontroli wypisu z licencji, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, organ celny zobowiązany jest do nałożenia kary przewidzianej przepisem art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do twierdzenia strony, że ustawa o transporcie drogowym nie ma zastosowania do samochodów specjalnych oraz, że art. 5 tej ustawy nie precyzuje, iż obowiązek posiadania licencji odnosi się do pojazdów specjalnych organ wskazał, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie kwestionują faktu, że skontrolowany w dniu 2 grudnia 2003r. pojazd o numerze rejestracyjnym nr (...( jest pojazdem specjalnym. Z zebranych materiałów dowodowych jednakże wynika, że w dniu przeprowadzonej kontroli J.K. wykonywał międzynarodowy transport drogowy, polegający na przewozie przenośnego żurawia dla firmy Z z M. do M. Potwierdzeniem powyższego są: rachunek zakupu przedmiotowego żurawia nr (...( z dnia (...( wystawiony na firmę Z, oświadczenie odwołującego o kosztach transportu związanych z przewozem żurawia, zgłoszenie celne nr (...( z dnia (...(, gdzie w polu 18 widnieje jako środek transportu samochód o numerze rejestracyjnym (...( oraz protokół kontroli nr (...( z dnia 2 grudnia 2003r. Nadto w piśmie z dnia 14 grudnia 2003r. J.K. zaznaczył, że w dniu 28 listopada 2003r kupił żuraw od firmy Z, jednak do dnia wydania niniejszej decyzji nie przedstawił żadnego dowodu świadczącego o tym, że żuraw był własnością odwołującego się. Zdaniem organu, stan faktyczny sprawy wskazuje, że brak jest podstaw do uznania, że strona wykorzystywała samochód specjalny zgodnie z przeznaczeniem. Argumenty strony dotyczące kwestii zakwalifikowania kontrolowanego pojazdu marki (...( jako pojazdu specjalnego (pomocy drogowej) nie mogą - w ocenie organu – stanowić uzasadnienia dla odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, ponieważ niewątpliwe jest, że w momencie kontroli nie była dokonywana pomoc techniczna na drodze, lecz odwołujący się wykonywał usługę transportu drogowego pojazdem, zaliczonym do kategorii pojazdów specjalnych. Przedmiotowy pojazd nie wykonywał w dniu kontroli specjalnej funkcji, jaką jest w tym przypadku świadczenie pomocy drogowej pojazdom uszkodzonym, a więc nie mógł być potraktowany przez kontrolujących jako samochód zwolniony z obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. W przedmiotowej sprawie należy uznać, że o obowiązywaniu zasad wynikających z w/w ustawy decyduje przede wszystkim charakter wykonywanego przewozu, nie zaś rodzaj pojazdu, jakim przewóz ten jest wykonywany. Przyjęcie innej interpretacji prowadzić mogłoby do umożliwienia przedsiębiorcom omijania przepisów prawa poprzez dokonywanie pojazdami specjalnymi niedozwolonego transportu drogowego rzeczy lub osób, wbrew specjalnemu przeznaczeniu tych pojazdów. Ponadto organ podkreślił, że przedłożone przez stronę interpretacje Ministerstwa Infrastruktury dotyczące wykładni przepisów dotyczące przewozów wykonywanych pojazdami specjalnymi są nieadekwatne do niniejszej sytuacji. Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie kwestionuje bowiem faktu, że kontrolowany samochód marki (...( o numerze rejestracyjnym nr (...( jest samochodem specjalnym, a jedynie uznaje, że przedmiotowy samochód w tej konkretnej sytuacji nie służył jako pomoc drogowa. Odnosząc się do prawnych uwarunkowań wydanej decyzji, organ powołał się na treść art. 92 ust.1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. w związku z punktem 1.1 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którymi to przepisami wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej w wysokości (...(. Pismem z dnia 18 września 2007 r. pełnomocnik J.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...( do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia(...(, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zasądzenia kosztów postępowania sądowego oraz przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.: - art. 1 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym poprzez podciągnięcie usługi pomocy drogowej pod reguły przepisów o transporcie drogowym, mimo iż skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na przewozie rzeczy, ani faktycznie takiej działalności nie świadczył w dniu 2 grudnia 2003r., - art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym w zw. z art. 2 pkt 36 ustawy prawo o ruchu drogowym - poprzez uznanie w sposób dowolny, iż strona w dniu kontroli wykonywała międzynarodowy transport drogowy polegający na przewozie przenośnego żurawia dla firmy Z z M. do M., mimo iż nie wskazują na to żadne dowody, a skarżący nie wykonywał działalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy, gdyż faktycznie świadczył pomoc drogową pojazdem specjalnym, w którym mogą być przewożone rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji; a także z brzmienia przepisu art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wprost wynika, że ma on zastosowanie wyłącznie do przewozu rzeczy pojazdami samochodowymi, do których nie należy pojazd specjalny, którego definicję legalną zawiera art. 2 pkt 36 ustawy prawo o ruchu drogowym, a definicję pojazdu samochodowego zawiera art. 2 pkt 33 ustawy prawo o ruchu drogowym- co wskazuje, że ustawodawca rozróżnia pojazdy samochodowe od pojazdów specjalnych, - art. 42 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, mimo iż wskazany przepis dotyczy opłat drogowych. a sprawa dotyczy braku licencji, a także poprzez pominięcie, że wskazany przepis miał inne brzmienie w dniu 2 grudnia 2003r., a tym samym nie sposób ustalić z treści uzasadnienia, jakie brzmienie przepisu przyjął organ wskazując jako podstawę prawną wskazany artykuł, a także jakie znaczenie ma wskazany przepis dla rozstrzygnięcia istoty sprawy; - art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną subsumcję stanu faktycznego pod hipotezę przepisu i nie wskazanie dokładnego zakresu naruszenia przepisów ustawy. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy: - art. 19 Kpa - poprzez przyjęcie (na dzień wydawania decyzji organu II instancji), że Dyrektor Izby Celnej w S. jest właściwy do rozstrzygania w sprawie kary pieniężnej określonej wart. 92 ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji, gdy do orzekania właściwym jest Inspekcja Transportu Drogowego na podstawie art. 48 ustawy o transporcie drogowym, w tym inspektor zgodnie z art. 56 ustawy, przy czym Inspekcja Transportu Drogowego jest wyłącznie zobowiązana do współdziałania ze Służbą Celną, w związku z czym żaden przepis prawa nie upoważnia organów celnych do orzekania w sprawie kary pieniężnej określonej w art. 92 ustawy, a tym samym organ naruszył właściwość rzeczową do orzekania w niniejszej sprawie; w przypadku podzielenia przez Sąd niniejszego zarzutu wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu I i II instancji, - art. 75 § 1 i 2 Kpa w związku z art. 138 § 2 Kpa poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie oświadczenia strony zawartego w odwołaniu z dnia 14 grudnia 2003 roku, gdzie strona wyraźnie stwierdziła, że wykonywana usługa miała charakter pomocy drogowej, gdyż wykonywana była na telefoniczne wezwanie właściciela przewożonego żurawia; wyjaśnienie choćby tej okoliczności wymagało zajęcia stanowiska przez organ II instancji, co w całości zostało pominięte przez organy obu instancji, a tym samym doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego przez organ, z pominięciem oświadczenia Skarżącego, - art. 80 i 81 Kpa poprzez wydanie decyzji nie uwzględniającej całokształtu okoliczności sprawy oraz w sposób nieuprawniony przyjmującej dowód w postaci domniemania faktycznego np., iż bezsporne jest, że skarżący wykonywał międzynarodowy transport drogowy, mimo iż okoliczność ta jest najbardziej sporna w całym postępowaniu, gdyż skarżący konsekwentnie wskazuje, iż wykonywał pomoc drogową dla pojazdu, który przewoził żurawia, a nie było możliwe przewiezienie jednocześnie uszkodzonego pojazdu i żurawia, - art. 80 Kpa - poprzez pominięcie przedstawionych opinii dotyczących stosowania w praktyce przepisów ustawy o transporcie drogowym do pojazdów specjalnych, jakim jest pojazd skarżącego, - art. 80 Kpa - poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż pojazd skarżącego był wykorzystany niezgodnie z przeznaczeniem, mimo iż okoliczność ta nie wynika z żadnego przeprowadzonego w sprawie dowodu, a nadto jest sprzeczna z oświadczeniem skarżącego, brak jest zlecenia transportowego, brak jest oddzielnego ustalenia wynagrodzenia za sam przewóz żurawia, - art. 107 § 3 Kpa poprzez pominięcie w decyzji bez podania przyczyn okoliczności podnoszonych przez stronę – wymuszenie złożenia oświadczenia o kosztach transportu drogowego oraz złożonego w odwołaniu oświadczenia na okoliczność świadczenia usługi pomocy drogowej przez stronę, - art. 107 § 1 Kpa - poprzez nie wskazanie dokładnej podstawy prawnej nałożenia kary, a ograniczenia się wyłącznie do wskazania jako podstawy art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, mimo iż wskazany przepis winien występować w związku z konkretnymi przepisami ustawy, które naruszył skarżący, a tym samym uznać należy, że organ nie wykazał podstawy prawnej nałożenia kary pieniężnej, a przynajmniej organ wydający decyzję nie potrafi wskazać precyzyjnie podstawy prawnej wydanej decyzji, gdyż w uzasadnieniu podaje jako podstawę brak licencji, a podstawach prawnych brak opłaty drogowej z art. 42 ustawy o transporcie drogowym; - art. 107 § 1 Kpa- poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej nałożenia kary, mimo iż z treści uzasadnienia wynika, iż kara wymierzona jest za brak licencji, a z podstaw prawnych, że za brak opłaty za przejazd pojazdami samochodowymi po drogach krajowych (art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - przywołany w decyzji organu II instancji). Dodatkowo na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następującego dokumentu - oświadczenia Z z dnia 14 września 2007r. - na okoliczność iż przewóz żurawia odbył się nieodpłatnie, nie było ustalone oddzielne wynagrodzenia za przewóz żurawia, a także że przewóz odbył się w ramach zleconej pomocy drogowej. W uzasadnieniu skargi J.K. wskazał, że z treści art. 1 ust 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, że nie są nią objęte usługi pomocy drogowej, ratownictwa drogowego. Uznanie przez organ, iż świadczona przez stronę pomoc drogowa w dniu 2 grudnia 2003 roku była czynnością objętą przepisami tej ustawy stanowi nadinterpretację prawa. Bezsporne jest, że przepisów ustawy o transporcie drogowym nie stosuje się do pojazdów specjalnych, a tym samym sporem objęte są ustalenia faktyczne, a także co wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji próba obejścia przepisów przez skarżącego, który w ocenie organu świadczył usługę transportową polegającą na przewozie rzeczy. Skarżący zdecydowanie zaprzeczył by wykonywał transport drogowy. Organ II instancji – w ocenie skarżącego – dokonał nieprawidłowej wykładni art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie ze wskazaną definicją międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób i rzecz pojazdami samochodowymi. Nie ma wątpliwości, że skarżący wykonuje działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie pomocy drogowej. W związku z tym nawet gdyby przyjąć, że w dniu 2 grudnia 2003r. jednorazowo dokonał przewozu rzeczy, to i tak niezasadne byłoby nałożenia na niego kary pieniężnej. Jednorazowa czynność, wykonana ponadto bezpłatnie nie może bowiem stanowić o fakcie prowadzenia w tym zakresie działalności gospodarczej. Dodatkowo wskazać należy wyraźnie, że art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym dotyczy wprost przewozu rzeczy pojazdami samochodowymi. Definicje legalne pojazdu samochodowego oraz pojazdu specjalnego zawiera ustawa prawo o ruchu drogowym. Ustawodawca rozróżnia w ustawie prawo o ruchu drogowym wskazane kategorie pojazdów, zaś w ustawie o transporcie drogowym posługuje się wyraźnie wyłącznie terminem pojazd samochodowy. Oznacza, to że skarżący nie mógł naruszyć przepisów ustawy o transporcie drogowym, skoro przepisy tej ustawy nie mają zastosowania do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wskazał również, że skarżący wykonał przewóz żurawia bezpłatnie, co oznacza że nie prowadził działalności gospodarczej wykonując jego przewóz. Biorąc więc powyższe okoliczności pod uwagę nie ma wątpliwości, iż skarżący nie dokonywał w dniu 2 grudnia 2003r. międzynarodowego transportu drogowego. Wydając zaskarżoną decyzję, w petitum organ przywołał art. 42 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, co oznacza przyjęcie jako faktu dokonywania przez stronę przewozu na potrzeby własne oraz że nie uiścił obowiązkowej opłaty za przejazd pojazdu samochodowego (art. 4 pkt 4 ustawy w brzmieniu na 2.12.2003). Stanowisko takie nie znajduje uzasadnienia, albowiem strona - mimo wezwania - nie przedłożyła dowodu na okoliczność, iż przewoziła rzecz (towar) stanowiący jej własność. Nie przedłożyła - bo żuraw był przewożony w ramach usługi pomocy drogowej, a nie przewozu na potrzeby własne (dowód: oświadczenie Z z dnia 14 września 2007r.). Dodatkowo skarżący wskazał, że przywołanie w podstawie prawnej decyzji art. 42 ustawy o transporcie drogowym spowodowało, iż nie znana jest faktyczna podstawa nałożenia kary pieniężnej, gdyż z treści uzasadnienia decyzji wynika, że jest nią brak licencji na przewóz międzynarodowy. W przypadku zaś nałożenia kary za brak opłaty, kara winna mieć zupełnie inny wymiar finansowy. Jednocześnie w treści uzasadnienia decyzji organ stwierdza wykonywanie przez stronę międzynarodowego transportu drogowego (art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym). Różnica ta, nieistotna z punktu widzenia treści art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym (wymiar kary), ma znaczenie przy ocenie istnienia podstawy do ukarania strony. Co innego jest bowiem wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, a co innego transportu na potrzeby własne (skoro pojęcia te różnicuje sam ustawodawca). Jeśli organ w swej decyzji podaje dwie różne oceny stanu faktycznego, stanowiącego podstawę wymierzenia kary, to okoliczność ta nabiera istotnego znaczenia w kontekście podnoszonego od samego początku przez stronę argumentu o wykonywaniu przez stronę usługi pomocy drogowej. Problem organu z właściwą interpretacją stanu faktycznego nie może skutkować na niekorzyść strony. Organ wskazując jako podstawę prawną kary pieniężnej - art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - powinien następnie wskazać przepisy naruszone przez skarżącego, wyjaśnić ich treść, a także wyjaśnić dowody, na podstawie których ustalił stan faktyczny. W niniejszej sprawie skarżący nie znajduje podstaw do ustalenia by naruszył treść art. 42 lub 87 ustawy o transporcie drogowym. Art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym - przyjęty za podstawę ukarania strony, został naruszony poprzez ustalenie, że strona dokonała przewozu bez licencji lub wymaganego zezwolenia na przewóz. Tymczasem wykazano, że usługa pomocy drogowej nie podlega przepisom ustawy o transporcie drogowym. Skarżący podniósł również zarzut niewłaściwości organów celnych do orzekania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 47 ustawy o transporcie drogowym to wyłącznie Inspekcja Transportu Drogowego jest powołania do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego- w tym międzynarodowego transportu drogowego. Żadne przepisy prawa nie przewidują w tym zakresie prowadzenia postępowań administracyjnych przez organy celne, a tym samym organy te nie są właściwe do orzekania w sprawie kary pieniężnej określonej w art. 92 ustawy. Nie ma wątpliwości, że postępowania w sprawie kary pieniężnej winien prowadzić wyłącznie organ, w którego wyłącznie kompetencjach znajduje się kontrola przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego. Organ nie wskazał podstawy prawnej w decyzji, która uzasadniałaby jego właściwość do orzekania w niniejszej sprawie i naruszając przepisy o właściwości wydał decyzję nieważną na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa. W ocenie skarżącego przepisy ustawy o służbie celnej, nie uzasadniają właściwości organów I i II instancji w niniejszej sprawie. Naruszenie art. 75 Kpa polega na nie wyjaśnieniu, a następnie niedopuszczeniu przez organ okoliczności zawartej w odwołaniu strony z 14 grudnia 2003 roku, że przewóz był usługą pomocy drogowej. Art. 138 § 2 Kpa wymagał w takim przypadku decyzji uchylającej od organu II instancji. W aktach sprawy brak jest ponadto jakiekolwiek dowodu, że przewóz żurawia odbył się w wyniku zlecenia transportowego. Przedkładając jako dowód aktualnie oświadczenie zleceniodawcy Z. J.K. wskazał, iż przewóz został dokonany nieodpłatnie (co wyłącza dokonanie go w ramach działalności gospodarczej), a przede wszystkim w ramach pomocy drogowej. W zaskarżonej decyzji organ przyjął w sposób nieuprawniony, że samochód strony w sytuacji z dnia 2 grudnia 2003 roku nie służył jako pomoc drogowa. Twierdzenie to jest dowolne i nie poparte żadnymi dowodami. W szczególności nie wynika ono ze wskazanych w uzasadnienie decyzji dowodów w postaci: dowodu zakupu żurawia, oświadczenia strony o kosztach transportu drogowego, zgłoszenia celnego, protokółu kontroli. Dowody te - w rozumieniu art. 80 Kpa nie potwierdzają faktu, iż strona nie udzielała w tym dniu pomocy drogowej. Dowód zakupu żurawia nie stanowi żadnego dowodu na okoliczność wykonywania transportu drogowego międzynarodowego. Nie stanowi także dowodu na okoliczność przewozu na potrzeby własne (bo nie jest dowodem własności strony). Oświadczenie o kosztach transportu drogowego zostało złożone podczas kontroli na żądanie kontrolujących, w przeciwnym razie grożono stronie uniemożliwieniem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (sankcja z art. 93 ust 2 ustawy o transporcie drogowym). Okoliczność ta była podnoszona przez stronę w odwołaniach, ale organ II instancji w ogóle się do tego zarzutu nie ustosunkował, czym naruszył art. 107 § 3 Kpa obligujący do ustosunkowania się w decyzji do dowodów, których nie uwzględniono w decyzji i podania przyczyn ich pominięcia. W związku z powyższym, wartość dowodowa tego dokumentu jest co najmniej wątpliwa. Dodatkowo już w momencie przekraczania granicy przez skarżącego złożył on do protokołu oświadczenie, że deklaracja o kosztach przewozu żurawia została na nim wymuszona przez osoby kontrolujące. Zgłoszenie celne nie ma żadnego związku z transportem. Obowiązek jego dokonania wynika bowiem z przepisów celnych a nie ustawy o transporcie drogowym. Dokument ten nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy. Protokół kontroli jest jedynie dokumentem organu, powstałym na etapie przekraczania granicy prze stronę, potwierdzającym dokonanie czynności przez organ. Pominięcie w decyzji (bez uzasadnienia tego stanowiska) argumentu strony o świadczeniu w dniu 2 grudnia 2003 roku przez stronę usługi pomocy drogowej na rzecz firmy Z z M. już samo w sobie winno przesądzać o nieprawidłowym ustaleniu okoliczności faktycznych leżących u podstaw zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie w sytuacji, kiedy strona nie tylko nie musiała, ale nawet nie mogła uzyskać licencji na transport drogowy dla pojazdu specjalnego. Skarżący podniósł, że w 2003r. podejmował starania o uzyskanie licencji na krajowy transport drogowy, jednak organy wydające licencję nie wydawały jej na pojazdy specjalne. W związku z tym skarżący nie mógł w żaden sposób uzyskać również licencji na międzynarodowy transport drogowy, a tym samym naruszyć przepisów dotyczących obowiązku posiadania licencji. O braku możliwości uzyskania licencji w 2003r. świadczą dowody przedłożone przez stronę we wcześniejszym stadium postępowania. Ponieważ strona podnosiła okoliczność wykonywania usługi pomocy drogowej, organ nie miał podstaw (art. 81 Kpa) do przyjęcia domniemania faktycznego niekorzystnego dla strony. Jednocześnie, w oparciu o treść art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dołączonych do skargi dokumentów wskazując, iż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości - tj. czy transport został wykonany w ramach pomocy drogowej, czy też jako międzynarodowy transport drogowy. Wskazał, iż nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że w niniejszej sprawie organ celny wydał rozstrzygnięcie na podstawie i w granicach określonych przepisami obowiązującego prawa, o czym świadczą powołane w sentencji przepisy prawa materialnego i proceduralnego. Zarówno organ I, jak II instancji dopiero po ustaleniu okoliczności sprawy tj. prawidłowym określeniu stanu faktycznego wydał rozstrzygnięcie w sprawie. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest bowiem niezbędnym elementem dla zastosowania odpowiedniej normy prawa materialnego. Zakres przedmiotowy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obowiązujący na dzień: 2.12.2003r. tj. na dzień przeprowadzenia kontroli) został określony w art. 1 ust. 1. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, przedmiotowa ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, jej przepisów nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Z powołanych przepisów wynika więc, że każdy przewóz drogowy pojazdem o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony jest albo krajowym bądź międzynarodowym transportem drogowym albo też krajowym lub międzynarodowym przewozem drogowym na potrzeby własne. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, stosownie do art. 5 ust. 1, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Z kolei zgodnie z postanowieniami art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypis z licencji, który stanowi dokument potwierdzający posiadanie przez przewoźnika licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego. Skarżący zarzuca w skardze m. in. naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie, poprzez włączenie kontrolowanego przewozu spod działania ustawy oraz uznania w sposób dowolny, że strona w dniu kontroli wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy, a nie przejazd pojazdem specjalnym. W ocenie organu zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy nie kwestionowały faktu, że skontrolowany w dniu 2 grudnia 2003r. pojazd o numerze rejestracyjnym nr (...( jest pojazdem specjalnym. Fakt ten nie budził żadnych wątpliwości. W przedmiotowej sprawie uznać bowiem należało, że o obowiązywaniu zasad wynikających z ustawy o transporcie drogowym decyduje przede wszystkim charakter wykonywanego przewozu, nie zaś rodzaj pojazdu, jakim przewóz ten jest wykonywany. Przyjęcie innej interpretacji prowadzić mogłoby do umożliwienia przedsiębiorcom omijania przepisów prawa poprzez wykonywanie pojazdami specjalnymi niedozwolonego transportu drogowego rzeczy lub osób, wbrew specjalnemu przeznaczeniu tych pojazdów. Zasadnicze znaczenie dla przedmiotowej sprawy miało więc rozstrzygnięcie, czy kontrolowany samochód był wykorzystywany jako samochód pomocy technicznej, czy też wykonywał usługę transportu drogowego związanego z przewozem rzeczy. Z zebranych materiałów dowodowych wynikało, że w dniu przeprowadzonej kontroli J.K. wykonywał transport drogowy, polegający na przewozie przenośnego żurawia na rzecz firmy Z z siedzibą w M., prowadzonej przez R.D., z M. do M. Potwierdzeniem powyższego są: rachunek zakupu przedmiotowego żurawia nr (...( z dnia (...(, wystawiony na ww. firmę, oświadczenie J.K. o kosztach transportu związanych z przewozem żurawia, zgłoszenie celne nr (...( z dnia (...( (gdzie w polu 18 widnieje jako środek transportu. samochód o numerze rejestracyjnym (...() oraz protokół kontroli nr (...( z dnia 2 grudnia 2003r. Z zapisów zawartych w zgłoszeniu celnym wynikało, że zgłaszający zadeklarował koszty transportu przedmiotowego żurawia zgodnie z załączonym oświadczeniem J.K., stanowiącym załącznik do zgłoszenia celnego, jak też wskazał nadawcę towaru tj. firmę Y (pole 2) odbiorcę tj. firmę Z (pole 8) oraz jako środek transportu samochód o numerze (...( tj. stanowiący własność J.K. (pole 18). Z powyższego zatem wprost wynika, że przedmiotem importu był przedmiotowy żuraw przewożony odpłatnie pojazdem samochodowym należącym do J.K. z N. do P. Z kolei w piśmie z dnia 14 grudnia 2003r. (karta nr 16), a więc w toku postępowania prowadzonego przez I instancję J.K. wyjaśnił, że w dniu 28 listopada 2003r zakupił przedmiotowy żuraw od firmy Z, lecz pomimo wezwania (pismo z dnia 6 czerwca 2006r. - karta nr 27), nie przedstawił żadnego dowodu świadczącego o tym, że stanowił on jego własność. Należy również zauważyć, iż dopiero na etapie postępowania skargowego dołączył oświadczenie firmy Z sporządzone w dniu 14 września 2007r. (karta nr 66) potwierdzające, że przewiezienie żurawia odbyło się nieodpłatnie w ramach pomocy drogowej. Powyższe oświadczenie z dnia 14 grudnia 2003r. oraz z dnia 14 września 2007r. są ze sobą sprzeczne oraz są niezgodne z informacjami zawartymi ww. zgłoszeniu celnym. W ocenie organu, powyższe dokumenty potwierdzają jedynie fakt, iż w dniu kontroli nie była dokonywana pomoc techniczna na drodze, lecz skarżący wykonywał transport drogowy przenośnego żurawia na rzecz osoby trzeciej pojazdem specjalnym zaliczonym do pomocy drogowej. Biorąc powyższe pod uwagę, należało uznać, że w opisanym powyżej stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do uznania, że strona wykorzystywała samochód specjalny zgodnie z jego przeznaczeniem. Skarżący zarzucał, że organ bezpodstawnie zastosował do kontrolowanego przewozu przepisy ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy ustawa dotyczy wyłącznie przewozu osób i rzeczy (art. 4 pkt 2), a wg definicji zawartej wart. 2 pkt 36 ustawy - Prawo o ruchu drogowym - pojazd specjalny to pojazd samochodowy konstrukcyjnie nieprzeznaczony do przewozu osób lub ładunków. W ocenie organu materiał dowodowy, wskazywał, że chociaż kontrolowany pojazd należy do kategorii pojazdów specjalnych, w momencie kontroli dokonywał przewozu rzeczy tj. przenośnego żurawia, a tym samym podlegał przepisom ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ przepisów zawartych w art. art. 75 § 1, art.77 § 1, art. 80 i 81 Kpa, poprzez brak przeprowadzenia dowodów ustalających stan faktyczny w sprawie, oraz przyjęcie w sposób nieuprawniony dowodu w postaci domniemania faktycznego, organ zakwestionował te zarzuty. Przepisy art. 75 § 1 oraz art. 77-80 Kpa są konkretyzacją zasady prawdy obiektywnej, związanej z przeprowadzeniem postępowania dowodowego. Zgodnie z powyższymi przepisami, organ jest obowiązany do zebrania całego materiału dowodowego, przy czym dotyczy to nie tylko środków dowodowych tj. dokumentów, zeznań świadków itp. lecz wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ dokonuje jego oceny w kontekście wartości dowodowej. Z kolei zgodnie z art. 81 Kpa daną okoliczność można uznać za udowodnioną, jeżeli strona będzie miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Jest to kontynuacja zasady czynnego udziału w postępowaniu. Z zestawienia tego przepisu z art. 107 § 3 Kpa wynika jednoznacznie, że organ orzekający w sprawie zobowiązany jest ustosunkować się do oceny każdego dowodu przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym. Co do zasady każdy taki dowód organ może uznać za wiarygodny, może też każdemu przeprowadzonemu dowodowi odmówić wiarygodności w całości lub w części. Analiza przedmiotowej sprawy pod kątem rzekomych uchybień w postępowaniu dowodowym wykazała, że organ dopuścił wszystkie dowody, mogące przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, na podstawie którego wydano rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości (...( za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, o czym stanowi art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, powołany w podstawie prawnej decyzji zarówno I jak i II instancji. Omyłkowe przywołanie art. 42 w/w ustawy nie czyni decyzji wadliwą i podlegającą uchyleniu. Organ odniósł się również do zarzutu skarżącego, iż Dyrektor Izby Celnej w S. nie jest właściwy do rozstrzygania w sprawie kary pieniężnej określonej w art. 92 ustawy o transporcie drogowym oraz, że właściwym organem powołanym do rozstrzygania w przedmiotowej sprawie jest Inspekcja Transportu Drogowego. Wskazał, że oprócz powołanej ww. ustawą Inspekcji Transportu Drogowego, do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego powołane zostały również inne służby, w tym Służba Celna. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowi, że uprawnionymi do przeprowadzania kontroli dokumentów, o których mowa wart. 87 ustawy oraz warunków w nich określonych są między innymi funkcjonariusze organów celnych. Odzwierciedleniem kompetencji organu celnego jest art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72 z 1999r., poz. 802 ze zm.), zgodnie z którym do zadań Służby Celnej należy realizacja polityki celnej Państwa oraz wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów odrębnych, pośród których należy wymienić ustawę z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Oznacza to, że uprawnienia do kontroli posiadają zarówno funkcjonariusze działający z upoważnienia naczelników urzędów celnych, jak i dyrektorów izb celnych, w zależności od tego, kto sprawuje kontrolę i czy dotyczy to przejść granicznych z krajami trzecimi, czy też grup mobilnych na terytorium kraju. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, uprawnieni do kontroli (funkcjonariusze obu organów) mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja ta wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli (art. 93 ust. 1 a ustawy). Ustosunkowując się natomiast do zarzutu wymuszenia przez funkcjonariusza celnego złożenia oświadczenia o kosztach transportu przy odprawie celnej organ wyjaśnił, że fakt ten nie był przedmiotem odwołania prowadzonego w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W przypadku uznania przez stronę, że wymuszenie takie faktycznie miało miejsce, ma ona prawo powiadomić organa ścigania o popełnionym przestępstwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób i w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w oparciu o treść art. 145 § 1pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określonej dalej jako "P.p.s.a." Wobec treści skargi wyjaśnić trzeba na wstępie, że Sąd administracyjny nie zastępuje właściwych organów w merytorycznym rozstrzyganiu spraw, gdyż jego rolą jest kontrola zgodności z prawem wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1- 7 i § 3 P.p.s.a. aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269). Kontrola ta jest sprawowana według stanu faktycznego sprawy istniejącego na dzień wydania decyzji ostatecznej oraz według stanu prawnego obowiązującego w tym dniu. Sąd zatem nie jest uprawniony do czynienia za organy administracji publicznej ustaleń faktycznych w sprawie. Z powyższych względów postępowanie dowodowe przed wojewódzkim sądem administracyjnym ustawodawca ograniczył do minimum, dając sądowi możliwość przeprowadzenia (art. 106 § 3 P.p.s.a) z urzędu lub na wniosek strony, dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Załączony do skargi dowód w postaci oświadczenia osoby podpisującej się z upoważnienia firmy, która zakupiła w firmie niemieckiej przedmiotowy żuraw jest niewystarczający do uznania charakteru przewozu wykonywanego przez skarżącego samochodem specjalnym. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza bowiem się jak słusznie zauważył organ - nie do rodzaju samochodu, którym był wykonywany przewóz żurawia, lecz do charakteru wykonywanego przewozu. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego ustawa o transporcie drogowym w dacie kontroli, tj. 2 grudnia 2003 r. jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji miała zastosowanie do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do wykonywania pomocy drogowej. Niesporne jest, że pojazd pomocy drogowej jest pojazdem specjalnym. Nie można zgodzić się natomiast ze skarżącym, że pojazd specjalny nie jest pojazdem samochodowym. Zgodnie z definicją legalną pojazdu specjalnego, zawartą w art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), pojazd ten jest pojazdem samochodowym do wykonywania specjalnej funkcji. Zauważyć przy tym należy, że dopiero od dnia 21 października 2005 r. wszedł w życie w ustawie o transporcie drogowym przepis (art. 3 ust. 2 pkt 4), zgodnie z którym do przewozów wykonywanych w ramach pomocy drogowej stosuje się przepisy dotyczące niezarobkowego transportu drogowego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2005 r.- VI SA/Wa 694/05 , zgodnie z którym o obowiązywaniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym decyduje przede wszystkim charakter wykonywanego przewozu, nie zaś rodzaj pojazdu. Przyjęcie innej interpretacji mogłoby doprowadzić do umożliwienia przedsiębiorcom omijania przepisów prawa poprzez dokonywanie pojazdami specjalnymi niedozwolonego transportu drogowego rzeczy lub osób wbrew specjalnemu przeznaczeniu tych pojazdów samochodowych. W istocie organy celne rozpoznające sprawę winny były ustalić w postępowaniu, czy J.K. przewoził żuraw - tak jak twierdził skarżący zarówno w skardze, jak i w pismach składanych w toku postępowania administracyjnego, w ramach pomocy drogowej, czy też na zlecenie firmy Z z M. Ustalenie tych okoliczności przy zastosowaniu wszystkich dostępnych w Kodeksie postępowania administracyjnego środków dowodowych, pozwoliłoby na wydanie zgodnej z prawem decyzji administracyjnej. Organ przede wszystkim winien przesłuchać skarżącego na okoliczność charakteru wykonywanego przewozu oraz dokumentów przedłożonych przez skarżącego w postępowaniu, w tym składanych oświadczeń dotyczących prawa własności żurawia. Organ winien również w oparciu o dostępne środki dowodowe ustalić, czy w istocie przejazd samochodu specjalnego J.K. na trasie M. – M., był wykonywany w ramach pomocy drogowej. W tym celu należałoby zobowiązać skarżącego do przedłożenia dowodów na tę okoliczność. Niezbędne - zdaniem Sądu - jest przesłuchanie również właściciela firmy Z w związku z treścią oświadczenia złożonego w dniu 14 września 2007 r. oraz na okoliczność powierzenia J.K. żurawia zakupionego w M. Przeprowadzenie ww. dowodów pozwoli na ustalenie takiego stanu faktycznego sprawy, który pozwoli na wydanie zgodnej z prawem decyzji. Powyższe zalecenia Sądu wskazują na zasadność zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przez organ w zaskarżonej decyzji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w części dotyczącej postępowania dowodowego. Zdaniem Sądu zasadne są również zarzuty skarżącego odnoszące się do naruszenia art. 107 Kpa. Zaskarżona decyzja, jakkolwiek zawiera obszerne uzasadnienie, to jednak w jego treści nie wskazano jednoznacznie, z jakich przyczyn, biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, organ zastosował wskazane w tej decyzji przepisy prawa materialnego. Organ ponownie rozstrzygając sprawę wskaże zatem motywy zastosowania w sprawie przepisów art. 42 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Decyzja to akt prawny o określonej treści i formie. Art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego określa podstawowe części składowe, jakie powinna decyzja zawierać. Do tych części ustawodawca zalicza między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją art. 19 Kpa stwierdzić należało, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Wbrew twierdzeniom skargi Służba Celna w myśl art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, uprawniona jest do kontroli dokumentów wymienionych w art. 87 oraz warunków w nich określonych, a zgodnie z art. 93 ust. 1 posiada uprawnienia do nakładania kar pieniężnych w drodze decyzji administracyjnej. Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności, Sąd stwierdził, że wskazane wyżej uchybienia mają wpływ na wynik sprawy i z tego powodu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.