II SA/Sz 1045/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne I uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...] r. nr [...], II stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu Upomnieniem z dnia [...] r. Starosta [...] ponownie wezwał A.S. do wykonania, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, obowiązku rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego pawilonu gastronomicznego (smażalnie ryb) o wymiarach [...] oraz dwóch podestów drewnianych stanowiących wcześniej część pawilonu z ogródkiem letnim na terenie Sanatorium "[...] ", na działce nr [...] w obrębie [...] , przy ul. [...] w [...] . W treści upomnienia organ podał, że obowiązek ten wynika ze zgłoszenia ustawienia obiektów na [..] dni dokonanego w dniu [...] r., znak: [...] r. i stał się ostatecznie wymagalny w dniu [...] r. – przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo budowlane. Nadto organ uprzedził, że w razie nie wykonania obowiązku w podanym terminie, zostanie wszczęte przeciwko zobowiązanemu postępowanie egzekucyjne. Zobowiązany pomimo upomnienia, nie wykonał przedmiotowego obowiązku. Starosta [...] postanowieniem z dnia 31 marca 2009 r., na podstawie art. 119 § 1, art. 121 § 2, art. 122 § 2 i 3, art. 124 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229 poz. 1954 ze zm.), nałożył na A. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylenia się zobowiązanych od wykonania obowiązku polegającego na nie wykonaniu rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego pawilonu gastronomicznego (smażalnie ryb) o wymiarach 11,03 m x 6,6 m oraz dwóch podestów drewnianych stanowiących wcześniej część pawilonu z ogródkiem letnim na terenie Sanatorium "[...] " na działce nr[...] w obrębie[...] , przy ul. [...] w [...] . Równocześnie wezwano zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie do dnia [...] r. pod rygorem ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Łącznie z postanowieniem doręczono A. S. w dniu [...] r. tytuł wykonawczy z dnia [...] r. Podaniem z dnia [...] r. A. S., działając przez pełnomocnika, na podstawie przepisu art. 3 § 1, art. 122 § 3, art. 33 pkt 3 i 6, art. 59 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego pod sygnaturą [...] w oparciu o tytuł wykonawczy nr[...] z dnia [...] r., tj.: 1) zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej – art. 33 pkt 6 ustawy, 2) zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisów prawa – art. 33 pkt 3 ustawy, w oparciu o powyższe zarzuty wniósł o: - umorzenie postępowania prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] , wystawionego przez Starostę[...] , - o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutu. Starosta [...] i postanowieniem z dnia [...] r., nr, na podstawie art. 34 § 4 i 5, w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia Starosta podał, że prawidłowo wystawiono kolejny tytuł wykonawczy, gdyż Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r., znak:[...] , nie tylko uchylił zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny, ale również umorzył całe postępowanie egzekucyjne na co wskazuje podstawa prawna tego postępowania tj. art. 59 § 1 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.). Ponadto Starosta stwierdził, iż do organu egzekucyjnego nie wpłynęły zarzuty na tytuł egzekucyjny o których mowa w zażaleniu. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że w przypadku, gdy inwestor wybudował na podstawie zgłoszenia tymczasowy obiekt budowlany, nie połączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym z zgłoszeniu, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, obowiązek rozbiórki przedmiotowego obiektu wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 ze zm.) inwestor jest zobowiązany rozebrać tymczasowy obiekt budowlany po określonym w zgłoszeniu terminie albo po upływie 120 dni od dnia rozpoczęcia jego budowy, jeżeli zgłoszenie przewidywało późniejszy termin rozbiórki lub tego terminu nie zawierało. Przy czym dla sprawy nie ma znaczenia fakt, czy zgłoszenie stało się skuteczne przez tzw. milczącą zgodę organu, czy też organ pisemnie poinformował inwestora, że nie wnosi sprzeciwu. Inwestor zobowiązany jest do dobrowolnego wykonania obowiązku, bez konieczności podejmowania działań przez organy administracji. W sprawach zgłoszeń obiektów tymczasowych nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej przez organ architektoniczno - budowlany, stąd i w tej sprawie decyzja administracyjna nie mogła być wydana. W związku z powyższym, stosownie do art. 3 § 1 wyżej wymienionej ustawy organ sporządził tytuł wykonawczy, o którym mowa w art. 27 § 1 ww. ustawy i wszczął egzekucję bezpośrednio na podstawie przepisu prawnego. W tym stanie brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie wykonania obowiązku rozbiórki pawilonu gastronomicznego. Na postanowienie organu pierwszej instancji A. S., działając przez pełnomocnika, złożył zażalenie zarzucając: 1. błąd w ustaleniu stanu faktycznego polegający na przyjęciu, iż skarżący nie złożył zarzutów do tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [..] r., 2. błąd w wykładni polegający na przyjęciu, iż postanowieniem z dnia[...]. (znak:[...] ) Wojewoda [...] umorzył całe postępowanie egzekucyjne, a konsekwencji w sprawie ziściły się podstawy do wydania drugiego tytułu wykonawczego i podjęcie egzekucji przed zakończeniem egzekucji prowadzonej w oparciu o pierwszy tytuł wykonawczy, 3. naruszenie art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, iż postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie może być prowadzone bez uprzedniego wydania decyzji określającej zobowiązanie skarżącego, a obowiązek rozbiórki obiektu wynika bezpośrednio z przepisów prawa. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia[..] . nr [...] wystawionego przez Starostę [...] 2. wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zażalenia. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że organ egzekucyjny wydał decyzje w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. Organ przyjął, iż skarżący nie złożył zarzutów na tytuł wykonawczy nr B[...] z dnia [...] r., jednocześnie w żaden sposób nie odniósł się do złożonego do akt sprawy oryginału pisma z dnia [...] r. pn. "zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego" opatrzonego prezentatą Starostwa Powiatowego w [...] wraz z podpisem osoby przyjmującej. Organ egzekucyjny nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego, ograniczając swoje wyjaśnienia jedynie do gołosłownego stwierdzenia, braku wpływu pomimo przedłożenia przez skarżącego dowodu zaprzeczającego tym twierdzeniom. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] r., II[...] , w zażaleniu stwierdzono, że Starosta [...] wymierzając zobowiązanemu grzywnę w celu przymuszenia zainicjował nowe postępowanie egzekucyjne, którego celem było wyegzekwowanie grzywny w kwocie [...] zł nałożonej z powodu uchylenia się przez skarżącego od wykonania obowiązku. Wojewoda rozpoznając zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w istocie mógł podjąć czynności kontrolne wyłącznie w granicach istnienia podstaw faktycznych i prawnych do nałożenia na zobowiązanego grzywny i dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu jej wyegzekwowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda [...] uchylił zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny i umorzył postępowanie w tej sprawie tj. w zakresie postępowania egzekucyjnego wywołanego wydaniem postanowienia o nałożeniu grzywny. Wojewoda nie wydał w trybie art. 60 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowienia o uchyleniu innych dokonanych czynności egzekucyjnych. Zdaniem pełnomocnika skarżącego postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania zobowiązania o charakterze niepieniężnym na etapie zarzutów mogło być umorzone jedynie przez organ egzekucyjny, którym jest Starosta [...] , a nie przez organ II instancji w toku rozpoznawania zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W konsekwencji w zażaleniu podtrzymano stanowisko, iż w sprawie bezprawnie wystawiono drugi tytuł wykonawczy i wszczęto nowe postępowanie egzekucyjne. Dodatkowo podkreślił, iż zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są niezależnym środkiem prawnym ochrony zobowiązanego przed naruszeniem podstawowych zasad tego postępowania, jak również przed niedopuszczalną egzekucją. Z istoty swojej skierowane są przeciw prowadzeniu egzekucji. Jeżeli organ stwierdzi istnienie uzasadnionych zarzutów, to zgodnie z art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej wydać winien postanowienie o umorzeniu postępowania. Dopiero od takiego rozstrzygnięcia służy środek zaskarżania w postaci zażalenia (art. 34 § 5 uopea). Wówczas też dopiero postępowanie może być umorzone przez organ wyższego stopnia, co stanowi przejaw zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż postanowienie z dnia 28 listopada 2008 r., nr K-I.I-EK-7111-119/08, odnosiło się jedynie do kwestii zastosowania środka przymuszającego i umorzenia postępowania wywołanego tym postanowieniem, nie zaś do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu wykonania zobowiązania niepieniężnego. Postanowienie to odnosi się bowiem jedynie do kwestii nałożenia grzywny, albowiem zostało wydane wskutek zażalenia złożonego w oparciu o przepis art. 122 § 3 ustawy (zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny). Ustawa natomiast przewiduje inny środek prawny do zwalczania postępowania egzekucyjnego i środkiem tym są zarzuty (art. 34 ustawy). A. S. ze środka tego skorzystał i organ egzekucyjny zobowiązany jest do jego rozpatrzenia (art. 34 § 4 ustawy). Nierozpoznanie zarzutów oznacza, że sprawa jest w toku. Do czasu jej zakończenia nie jest dopuszczalne wszczynanie nowego postępowania. Zgodnie z art. 3 ustawy egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa. Egzekucję wobec skarżącego wszczęto niewątpliwe bez uprzedniego wydania decyzji administracyjnej, która określałaby jego obowiązki. Organ (a zarazem wierzyciel) przyjął, iż obciążający A. S. obowiązek wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Takie stanowisko jednak jest błędne. Nie można uznać, iż w odniesieniu do obiektów tymczasowych przepisy art. 30 ust. 1a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane konstytuują obowiązek określonego zachowania się polegającego na rozbiórce lub przeniesieniu obiektu tymczasowego po upływie okresu na jaki został zgłoszony zamiar jego budowy. Przepisy te wskazują jedynie w jakich okolicznościach nie jest wymagane pozwolenie na budowę (i nic więcej). Taki jest też cel tych przepisów. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2007r. (sygn. akt II SA/Bk 311/06) i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 1999r. (sygn. akt IV SA 1663/98) "przez przymusową rozbiórkę budynku lub jego części rozumieć należy niewątpliwie obowiązek orzeczony w decyzji wydanej na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, a nie z innej podstawy prawnej". Pogląd ten został podzielony przez Wojewodę [...] w ramach rozpoznawania zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny ([...] ). Zaznaczyć trzeba - za Wojewodą [...] - iż A. S. pismem z dnia [...] r., skierowanym do niego przez organ budowlany po zgłoszeniu w dniu [...] r., zamiaru postawienia pawilonu gastronomicznego, powiadomiony został jedynie o przyjęciu zgłoszenia. Skoro zatem właściwy organ nie wydał ani decyzji, ani postanowienia ustalającego jakikolwiek obowiązek składającego zarzut, czyli alternatywnych podstaw prawnych obowiązku, wymienionych w art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to prowadzenie egzekucji jest bezprawne. Niezależnie od powyższego w zażaleniu wskazano, iż gdyby przyjąć, iż stanowisko przedstawione powyżej nie jest trafne (czyli, że obowiązek wynika bezpośrednio z przepisu prawa oraz że mimo niezakończenia pierwszego postępowania egzekucyjnego dopuszczalne było wszczęcie kolejnego), to egzekucja prowadzona w oparciu o tytuł egzekucyjny z dnia 31 marca 2009 r. winna być umorzona skoro egzekwowany obowiązek określony został w tytule wykonawczym (rubryka 25) jako obowiązek "nie wykonania rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego pawilonu". Jeżeli więc obowiązek A. S. polega na zaniechaniu czynności ("nie wykonanie rozbiórki") to uznać należy, iż egzekwowanie tego obowiązku jest bezpodstawne, gdyż przedmiotowy obiekt nie został ani rozebrany ani przeniesiony. Oznacza to zatem, iż mamy do czynienia z sytuacją kwalifikowaną przez ustawodawcę jako określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisów prawa. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] ., nr K-[...] , utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. W myśl przepisu art. 29 ust.1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, inwestor jest zobowiązany rozebrać tymczasowy obiekt budowlany po określonym w zgłoszeniu terminie albo po upływie 120 dni od dnia rozpoczęcia jego budowy, jeżeli zgłoszenie przewidywało późniejszy termin rozbiórki lub tego terminu nie zawierało. Dla sprawy nie ma znaczenia fakt, czy zgłoszenie stało się skuteczne przez tzw. milczącą zgodę organu, czy też organ pisemnie poinformował inwestora, że wnosi sprzeciw. Inwestor zobowiązany jest do dobrowolnego wykonania obowiązku, bez konieczności podejmowania działań przez organy administracji. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ pierwszej instancji prawidłowo sporządził tytuł wykonawczy, o którym mowa w art.27 § 1 i wszczął egzekucję bezpośrednio na podstawie przepisu prawnego. W związku z powyższym oraz stanowiskiem zawartym w piśmie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ odwoławczy stwierdził, iż zapadłe rozstrzygnięcie jest prawidłowe a podnoszone w zażaleniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie i nie mogą podważyć rozstrzygnięcia. Powyższe postanowienie A. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając: 1) uchybienie przepisom postępowania przez naruszenie art. 124 § 2 K.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia bez wskazania podstaw faktycznych i prawnych, na których oparł się organ rozpoznający zażalenie, co wyklucza możliwość sądowej kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia; 2) naruszenie art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, iż w sprawie ziściły się podstawy do wydania nowego tytułu wykonawczego [.] z dnia [...] r. oraz podjęcia nowej egzekucji przed zakończeniem egzekucji prowadzonej w oparciu o tytuł wykonawczy [...] z dnia [...] r., w oparciu o który egzekwowany jest ten sam obowiązek; 3) naruszenie art. 33 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że nie doszło do określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi podniesiono takie same argumenty jak w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Wojewoda Zachodniopomorski odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej podniesione należy uznać za trafne. W szczególności nietrafny jest zarzut, że organ egzekucyjny nie mógł wydać drugiego tytułu wykonawczego i podjęcie egzekucji przed zakończeniem egzekucji prowadzonej w oparciu o pierwszy tytuł wykonawczy. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko organów, że skoro poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne zostało umorzone przed wykonaniem egzekwowanego obowiązku, to w celu doprowadzenia do jego wykonania należało wszcząć i prowadzić postępowanie egzekucyjne od nowa. Wynika to z treści przepisu art. 60 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. nr 229 poz. 1954 ze zm.) - dalej u.p.e.a., który w zdaniu pierwszym stanowi: "Umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej." Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda [...] umorzył postępowanie na podstawie przepisu art. 59 § 1 pkt 1 i 3 u.p.e.a. Nie bez znaczenia jest tu również fakt, że postanowienie to jest ostateczne i nie zostało zaskarżone. Jak wynika z przepisu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - przez pojęcie czynności egzekucyjnej rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zatem czynność polegająca na doręczeniu zobowiązanemu tytułu wykonawczego mieści się w katalogu czynności egzekucyjnych, które w niniejszej sprawie zostały przez organ egzekucyjny dokonane i uchylone mocą postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przy tym należy wskazać, że umorzenie postępowania egzekucyjnego nie oznacza, iż przestał istnieć ciążący na skarżącym obowiązek. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego, że postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda [...] uchylając zaskarżone postanowienie umorzył tylko postępowanie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wydanie postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia nie wszczyna nowego postępowania egzekucyjnego. Taki przypadek ma miejsce w sytuacji, gdy prowadzone jest postępowanie mające na celu wyegzekwowanie nałożonej wcześniej grzywny. Wówczas wszczynane jest nowe postępowanie egzekucyjne mające za przedmiot egzekucje należności pieniężnych. W postępowaniu zakończonym postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] r. przedmiotem było nałożenie grzywny, a nie jej egzekucja. Nadto należy wyjaśnić, że umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić w każdym jego stadium jeżeli zajdą do tego przesłanki, nie tylko w wyniku rozpatrzenia wniesionych zarzutów. Postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego może również wydać organ wyższego stopnia rozpatrując zażalenie na wydane w toku postępowania postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Prawidłowo też organy uznały, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 ze zm.) inwestor jest zobowiązany rozebrać lub przenieść w inne miejsce tymczasowy obiekt budowlany po określonym w zgłoszeniu terminie albo po upływie 120 dni od dnia rozpoczęcia jego budowy, jeżeli zgłoszenie przewidywało późniejszy termin rozbiórki lub tego terminu nie zawierało. Wskazany obowiązek wynika z przytoczonych przepisów prawa i nie ma podstawy do wydania żadnej decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Nie zależnie od powyższego należy wskazać, że zgodnie z przepisami u.p.e.a. organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych obowiązany jest doręczyć zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32. Tytuł wykonawczy wystawia wierzyciel lub organ egzekucyjny, jeśli ten ostatni jest jednocześnie wierzycielem. Z kolei przepis art. 26 u.p.e.a. stanowi, że tytuł wykonawczy wystawia się według określonego wzoru. Wzór ten określił w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Chodzi tu o wzór zawarty w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Ponadto z art. 26 i art. 27 wynika, że tytuł musi być zaopatrzony w odcisk pieczęci urzędowej. Stosownie zaś do art. 27 § 1 cytowanej ustawy tytuł wykonawczy powinien zawierać: 1) oznaczenie wierzyciela, 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację, 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego albo zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń, 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej, 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej, 7) datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odciski pieczęci urzędowej wierzyciela, 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach nie zawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu, 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Tytuł wykonawczy z dnia [...] r., nr [...] , nie został wystawiony zgodnie z wyżej przytoczonym przepisem. W szczególności błędnie określono w rubryce D treść obowiązku o charakterze niepieniężnym. Z przepisów art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wynika obowiązek o treści: rozbiórka lub przeniesienie w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem, w terminie określonym w zgłoszeniu. Tymczasem w tytule organ podał: "nie wykonanie rozbiórki lub przeniesienie w inne miejsce tymczasowego pawilonu gastronomicznego." Zgodzić należy się ze skarżącym, że gdyby faktycznie taka miała być treść obowiązku, to nie byłoby podstawy do jego egzekwowania, gdyż obiekt nie został rozebrany ani przeniesiony. Wskazane nieprawidłowości w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym dyskwalifikują przedmiotowy tytuł wykonawczy z przyjęcia go do realizacji w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Dlatego też nie mógł być podstawą do wszczęcia egzekucji, co winno znaleźć wyraz w uznaniu za zasadny wniesionego przez skarżącego zarzutu w tym zakresie. Mając na uwadze opisane powyżej nieprawidłowości Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.